Jimi Hendrix beste gitarist ooit?

Het Amerikaanse muziekblad Rolling Stone heeft Jimi Hendrix verkozen tot de beste gitarist ooit. Hij voert de top 100 van beste gitaristen aan die het blad heeft samengesteld in samenwerking met muziekdeskundigen en gitaarspelers. In de top 10 staan verder grote namen als Eric Clapton, Keith Richards en B.B. King (bron Reuters/AD).

De top10:

1. Jimi Hendrix

2. Eric Clapton

3. Jimmy Page

4. Keith Richards

5. Jeff Beck

6. B.B. King

7. Chuck Berry

8. Eddie Van Halen

9. Duane Allman

10. Pete Townshend

Dit lijstje lokt vast Mousiquale reacties uit. Komt u maar!

Advertisements

64 gedachtes over “Jimi Hendrix beste gitarist ooit?

  1. Dat JH de beste gitarist ooit is, wil ik wel geloven. Zelf mis ik alvast Robert Randolph, Mark Knopfler en Santana in deze top 10. En Slash.

    • JH beste want? Hij viel het meeste op? Hij kon, dat staat buiten kijf, heel goed spelen, maar om hem de beste te noemen berust toch louter op gebrek aan muziekkennis (niet bij jou Daniel)…men kent enkel de hitjesmannen.

      • ‘Jimi Hendrix liet ons zien en horen wat rockmuziek is. Hij manipuleerde de gitaar, de studio en het podium’, aldus de Grammy-winnende gitarist Tom Morello. Hij noemt ‘Purple Haze’ en ‘The Star-Spangled Banner’ Hendrix’s belangrijkste nummers.

        Tsja, wie ben ik om Tom Morello tegen te spreken? Wie is jouw nr 1 JW? Of hoort zeker in de top10?

      • Ok, dat maakt de lijst al anders. Het gaat dus niet om de beste gitarist, maar om degene die veel voor anderen betekend heeft…en dat kan dus alleen over de massa en dus popmuziek gaan. Ik wil echt niet elitair doen, maar ik vind de TOP10 haast lachwekkend. Eric Clapton? Van Halen? Keith Richards?

        De namen die ik noemde vind ik in ieder geval beter dan de gitaristen die hier genoemd worden. En ik vind ze lang niet allemaal goed. Steve Vai, Stevie Ray Vaughan, de gasten van de Rosenberg Trio en Joe Satriani, ik vind het baggermuziek, maar wat kunnen die mannen gitaarspelen. Van de gitaristen die ik wel leuk vind om te horen zou ik Frank Zappa, Robert Fripp en Gary Lucas inzetten. En dan Jimi Hendrix op een eervolle 10de plek.

  2. Mijn top drie:

    1. Aerial Boundries – Michael Hedges
    2. 6 & 12 String Guitar – Leo Kottke
    3. Beyond Nature – Phil Keaggy

    Wilrik

  3. In de TOP10 geen Frank Zappa, geen Steve Vai, geen Joe Satriani, geen Robert Fripp, geen Stevie Ray Vaughan, geen Gary Lucas…hmm als het zo eenzijdig hit- rockgeoriënteerd is, zegt dat genoeg over deze lijst: niet serieus te nemen!

  4. Ik mis er heel veel zoals: Earl Klugh, Paco de Lucia, Django Reinhart, Al di Meola, Santana, Steve Vai, Larry Carlton, Brian May etc. Het ligt er maar net aan in welk genre je zit. En gaat het om het snelste, meest inventieve, muzikaalste, breedst inzetbaar, electrisch, accoustisch? Maakt nogal veel verschil.

      • Inderdaad en erg rock georienteerd. Waarbij ik me bij sommige echt afvraag wat ze in de lijst doen. Trouwens the majestic silver strings zijn als gitaristen ook niet te versmaden Daniel! Bill Frisell, Greg Leisz en de zeer creatieve Marc Ribot. Ook Bruce Cockburn mag er wezen en Ry Cooder (king of the slide)? Lastig hoor zo’n top 10…

  5. Ik sluit me helemaal aan bij JW, wat een belachelijke lijst! Jimmi Hendrix mag dan erg tot de verbeelding spreken, de beste gitarist ter wereld is teveel eer. En Eric Clapton op 2: hij mag dan verdienstelijk gitaar spelen, maar ik zou toch niet willen beweren dat ie van grote invloed of erg vernieuwend is geweest.
    Kortom, wat is je criterium?

    Als we het hebben over gitaristen die hun spel meesterlijk beheersen, laten we dan inderdaad Nick Drake of Bert Jansch maar eens noemen. Een meesterlijke rock-gitarist vind ik nog steeds Andrew Pricket (Prayer Chain, Violet Burning), maar die zal nooit in deze lijst komen.

    Dit lijkt inderdaad een lijst voor meest populaire gitaristen, en dan nog is ie discutabel. Waar is inderdaad Santana, om maar eens een voorbeeld te noemen?

    En passant hebben jullie wat van mijn voorkeuren gehoord, maar een top 10, daar begin ik niet aan.

  6. Vermakelijke discussie die natuurlijk veel zegt over onze verheven smaak en indiegevoel, toch?!
    Ik vind Hendrix en Page best goede gitaristen. Met de rest heb ik minder, omdat ik de bands (de meeste zijn toch bandgitaristen) niet veel aan vind. En solo trouwens ook niet.
    Ik heb hier al eens eerder gepleit voor Eddie Hazel, gitarist van Funkadelic: https://mousique.wordpress.com/2011/09/10/soleren/, alleen al vanwege die geweldige solo in Maggot Brain. In dat spoor vind ik John Frusciante ook erg goed.
    En qua rockgitarist ben ik echt nog wel gecharmeerd van David Gilmour (Pink Floyd).
    Waar zijn trouwens de vroege blues-mannen als Robert Johnson, Rev. Gary Davis, Blind Willie Johnson?
    En Nick Drake is zeker geweldig, maar laten we dan Bert Jansch en Richard Thomspon niet vergeten.
    En wat dachten jullie van John Fahey? En Bill Frisell vind ik een geweldige jazz-gitarist die allerle andere genres ook beheerst. Goed, genoeg name dropping, ik kap.

    • Ja genoeg echt goede gitaristen, kortom. Fruscianti was ik ook nog vergeten op te noemen. Ik zeg ook niet dat Hendrix, Page of Clapton slecht zijn…alleen de titel beste gitaristen vind ik een lachertje…maar mijn punt staat hier nu inmiddels in neonlettters denk ik 🙂

      • Ik heb intussen een zonnebril opgezet… 😉

        Vroeger – sprak de oude man – had je ook al van die lijstjes, waar dan altijd Jan Akkerman in genoemd werd. Wat vinden we van Jan? Zijn we nog – om The Nits te citeren – ‘proud of Jan’?

      • Gelukkig! Dat neemt niet weg dat ik het altijd wel een onhebbelijk mannetje heb gevonden…

  7. O ja, ik vind Jimi Hendrix wel heel mooi kleuren bij de still uit die clip van Fleet Foxes in de bovenste kolom.
    In die zin al helemaal goed, Daniel Wolfman!

  8. O, die heb jij net ook genoemd JW, zie ik.
    Wel lachen hoe dit soort lijstjes altijd weer verontwaardigde reacties oproepen. Wat dat betreft is dat item van DWDD met de 16(?) meest vernieuwende muzikanten uit de popgeschiedenis ook vermakelijk en tenenkrommend tegelijk. En onmogelijk.

    • Daar kijk ik vanaf uitzending 1 al niet meer naar, omdat die vreselijk eigenwijze en bekrompen Jan Donkers Kraftwerk er uit mieterde, met als enige argument dat hij er niets mee had en hoe ze wel niet op het podium stonden. Tja, dan ben je wel een popprofessor hoor!

    • Moet je nagaan: een nozem als Beelen begrijpt er meer van dan dhr. Donkers. Ik ga daar ook niet op wachten, want dan is er vast weer een volgende knakker die Pink Floyd er uit gooit, omdat ze te roze zijn…

  9. ik wil niet altijd met dezelfde naam aan komen maar Leonard Cohen is ook een fenomenale gitarist, vooral op gebied van finger picking. Luister bijvoorbeeld naar het nummer Avalanche. Vgl met iemand als Nick Drake.

  10. Rock is natuurlijk wel het genre van de gitaarsolo’s. Daarom zitten er denk ik zoveel rockgitaristen tussen. Als het om rock gaat kan ik the Edge en Slash ook erg waarderen, vooral in de categorie eigen geluid.

    • Als het over rockgitaristen gaat, geeft de film/docu ‘It might get loud’ een mooie impressie. Hier vertellen Jack White, Jimmy Page en The Edge over hun passie voor de gitaar. Mooi is bijvoorbeeld de scene waarin White zelf een elektrische gitaar in elkaar knutselt van wat wegwerpmateriaal én er op soleert… Maar de gezamenlijke sessies zijn ook geweldig, zoals deze:

      Hier de selfmade gitaar:

      • nu we het toch over selfmade gitaren hebben: Seasick Steve, daar is ie weer! ik geloof dat dezelfde White de wereld gezegend heeft door deze ouwe blueslul uit de vergetelheid te halen. haha, ik kon het niet laten hoor, deze sidenote…

      • Nou, ook Jack White is dus niet volmaakt 😉
        Kan ie zich beter hiermee bezig blijven houden:

    • Huib ja, die kon/kan zeker pruttelen… Hij zal dat hier waarschijnlijk niet lezen….
      Ach, de ene keer vlieg ik en de andere keer sta ik helemaal stil. Nu vlieg ik weer naar een huisbezoek toe, om aldaar een uurtje stil te zitten. Gegroet!

  11. Lijstjes zijn gewoon heel persoonlijk, voor mij dit er ongeveer komen te staan, in willekeurige volgorde, de 5 in mijn beleving meest invloedrijke gitaristen:

    The Edge, Joe Satriani, Garry Moore, Garry Lucas en mijn vader* 😉

    * mijn vader speelde altijd veel toen ik als klein kind met de lego speelde begon ik ineens te huilen, vraagt mijn vader geschrokken: “wat is er ventje ?” mijn reactie: “nou de muziek is zo mooi”

    dat is volgens mij het criterium…

    • 2nd Chapter of Acts… Draai je dat nog? Respect man! Ik ben bang dat mijn speakers dat al niet aan kunnen. Nou ja, je kunt er nog beter naar luisteren dan naar kijken, want dat is helemaal te wreed:

  12. Mark Knopfler veruit de beste gitarist ooit, kijk maar 1 keer naar het Mandela-concert in 1988.
    Hij is snel, heeft zeer gevoelig gitaarspel en is niet zo’n showmannetje zoals Hendrix was. Knopfler is compleet!!!

  13. Het dedain voor Second Chapter of Acts hier is een weinig stuitend. Ooit het eerste soloalbum van Matthew Ward gehoord? En wel lof en aandacht hier voor het vreselijke Wovenhand op een gratis kerstplaatje? The world will know. Every knee will be broken for those who don`t know how. He delights not in the strength of horses. He takes no pleasure not in the legs of men. God als rolstoelverschaffer. Gruwelijke taal, Binwaardig… Natuurlijk, SCOA is geen top, maar als zelfs Kerry Livgren een keer met je meespeelt verdien je meer respect dan hier wordt getoond.

    • Kijk Wim, dat bedoelde ik nu pas met jouw originaliteit en niet meehuilen met de roedel wolven die wij Mousiqueanten soms kunnen zijn. Goed pleidooi!
      Maarrr… jouw aanval op Wovenhand vind ík dan weer een beetje beneden peil. Deze discussie hebben we jaren geleden ook al eens gevoerd en toen kwam je ook met precies hetzelfde citaat. Ik geef toe: het is ook niet mijn favoriete liedje van Mr Edwards, maar er is over Wovenhand toch wel meer te zeggen. En met mijn olifantengeheugen (bruggetje!) herinner ik me dat jij ooit in Heaven het eerste album van Wovenhand ooit tot ‘debuut van het jaar’ bestempelde. Dat is ook een prachtige plaat. En Blush Music is ook schitterend: die cover van Ain’t no Sunshine bijvoorbeeld: huiveringwekkend! Daarna vind ik Wovenhand wel een beetje te drammerig geworden. Maar…. op het laatste Roadburnfestival met vele door jouw geliefde metalbands – trouwens, moeten we het over de tekstuele ‘fijngevoeligheid’ van metalbands hebben?? – maar goed, op dat festival maakte Wovenhand diepe indruk op al die metalheads, juist door z’n gepassioneerdheid.
      Theologisch is er ook nog wel iets af te dingen op jouw opmerkingen over ‘Binwaardig’ enz. De duistere en onbegrijpelijke kanten van God wil ik niet wegpoetsen. Met Marcion heb ik niet zoveel, als je begrijpt wat ik bedoel.

  14. Kees, het betreft hier geen ‘aanval’ op Wovenhand. Als dit al een ‘aanval’ mag heten, dan is deze gericht op de dubbele standaard die hier meen te ontwaren. Wel een kritiekvolle houding waar het Second Chapter of Acts betreft en niet als het om Wovenhand gaat? Je vergelijkt de teksten van metalbands met Wovenhand. Dat lijkt me niet correct. Edwards is – voor zover ik hem ken – christen, veel van die metalbands niet. Het gaat mij om een kritische blik op alle teksten van alle muziek. Edwards geeft hier blijk van wat Nietzsche in De genealogie van de moraal zo treffend heeft omschreven als ‘ressentiment’. Ik begrijp ook wel dat de onderwaardering van SCoA en deze akelige tekst van Wovenhand feitelijk niet zoveel met elkaar van doen hebben. De ergernis die ik voel betreft het gebrek aan kritische distantie. Wie SCoA afdoet als lelijk (sentiment) kan direct een groot deel van het oeuvre van Johnny Cash bij het grofvuil zetten. Zeker, ooit vond ik het eerste album van 16HP prachtig. Niet in de laatste plaats omdat Gordon Gano erop meespeelt. Inmiddels kan ik dit monomane dwepen niet meer aanhoren. Je kan wel ‘niet zoveel hebben met Marcion’, maar dat laat onverlet dat de vraag of je, wat jij noemt ‘de duistere en onbegrijpelijke kanten van God’, niet al te snel op de koop toeneemt. Auschwitz – God = 1-0 voor Auschwitz. Dit durf en kan ik alleen maar zeggen omdat ik Elie Wiesel en Primo Levi heb gelezen. Marcion toont toch moed?!
    Eigenlijk is dit natuurlijk geen onderwerp voor een site als deze, ik neem aan dat peTer dat bedoelt met zijn opmerking. Anderzijds peTer, wanneer je muziek louter tot de kunst rekent, wat doe je dan met de waarden die de muziek uitdrukt? Of de waarden die wij in de muziek drukken? Juist deze beschouwingen, die mis ik hier. Esthetiek zonder ethiek, ik geloof niet dat zulks mogelijk is. Wonderlijk is het wel, dat ik hier een apologie voor SCoA schrijf. En dat terwijl ik gisteren juist op dat moment naar The Choir’s O How the Mighty Have Fallen zat te luisteren.

    • Dank Wim voor je uitgebreide antwoord. Wat mij betreft is hier volop ruimte voor dit soort discussies en beschouwingen. Dus ik ga lekker door…
      Dat ik de teksten van Wovenhand vergelijk met metalbands vind ik wel kunnen, omdat je zelf aangeeft dat het om een kritische blik op alle teksten van alle muziek gaat, wel of niet christelijk. Nu begrijp ik jouw moeite wel met deze tekst van Edwards, maar volgens mij draai jij ook metalbands waar tekstueel echt wel iets op af te dingen valt, qua levenbeschouwing, thema’s, enz. Ik vind hier ook iets dubbels in zitten.
      En ik heb genoeg kritische distantie om SCoA te waarderen binnen hun tijd, maar ik heb altijd meer gehad met de wat meer kritische christelijke muzikanten en die jaren 80/90 golf uit LA… (je weet wat ik bedoel).
      Ik neem de duistere kanten van God helemaal niet op de koop toe. Ik heb daar lang genoeg mee geworsteld en dat doe ik nog steeds. Maar de oplossing van God als ‘tandeloze tijger’ vind ik nog erger. Bovendien heeft het ook alles te maken met een waardering van het Oude Testament. Uiteindelijk bevat dat ook het boek Job, waarin er geen oplossing voor de theodicee komt. Marcion bood die wel, om de God van het Oude Testament en het Jodendom te waarderen en af te serveren als een lagere God. Dat kun jij moedig noemen, maar het anti-semitisme zat er ook toen al in. Geef me dan maar Primo Levi en Elie Wiesel die radicaler waren.
      Ach, wat mooi dat we uiteindelijk weer weten te vinden in die prachtplaat van The Choir. Zal hem vandaag, ook uit respect voor jou, weer eens draaien!

      Shalom!

  15. met mijn opmerking (muziek is kunst en geen theologie) bedoelde ik geenszins dat dergelijke discussie hier geen plek mogen hebben, integendeel. het was een inhoudelijk standpunt, ik meen dat kunst als kunst beschouwd moet worden en niet vertroebeld moet worden met de noodzaak het in overeenstemming te brengen met je eigen levensbeschouwing. een van de belangrijkste redenen waarom ik niets met CCM of `gospel’ muziek heb. dat is meestal in de eerste plaats preken of evangelisatie, en daarom kan het geen authentieke kunstuiting meer zijn. Een voorbeeld van hoe het wel kan is The Innocence Mission, maar dat zie ik ook niet als `christelijke muziek’, maar meer als muziek gemaakt door christenen. Of er überhaupt zoiets kan bestaan als christelijke kunst, of humanistische kunst, of atheïstische kunst, ik geloof het niet. op het moment dat het een dergelijk label krijgt is het al geen kunst meer maar een pamflet. Kunst is beschouwend en niet verkondigend. het kan overigens weer wel profetisch zijn, of visionair, maatschappijkritisch of ontmaskerend. De grens is soms dun, maar een goed uitgangspunt lijkt mij in elk geval dat kunst vooral vragen moet stellen, en niet teveel antwoorden moet geven.

  16. Mooi pleidooi Peter! Toch vind ik de opmerking van Wim: “Anderzijds, wanneer je muziek louter tot de kunst rekent, wat doe je dan met de waarden die de muziek uitdrukt? Of de waarden die wij in de muziek drukken? Juist deze beschouwingen, die mis ik hier. Esthetiek zonder ethiek, ik geloof niet dat zulks mogelijk is.” een +1 waard.

    Veel popmuziek vind ik afstotelijk of draai ik niet meer, omdat de boodschap of sfeer me tegen de borst stuit, me negatief beïnvloed etc. en andersom raakt bepaalde muziek me meer omdat ik daarin waarden hoor of ervaar die me in positieve zin opbouwen, of aansluiten bij mijn eigen waarden.
    Dit staat uiteraard even los van muzikale smaak.
    Dit is misschien ook iets persoonlijks: tekst en muziek zijn voor mij vaak onlosmakelijk verbonden, maar ik ken veel mensen die totaal niet naar de teksten luisteren en puur van de muziek genieten.

  17. ik bedoel ook niet te zeggen dat muziek – of kunst in het algemeen – waardenvrij zou moeten zijn of uberhaupt kan zijn, nee: de levensvisie/overtuiging van de kunstenaar sijpelt altijd door zijn/haar werk heen. in die zin het is ook logisch dat je, wanneer het werk van een kunstenaar je aanspreekt, je ook in diens leven wilt verdiepen. dat dat niet altijd de manier van leven of de visie op het leven betreft zoals je die zelf ziet, ach: welkom in de grote wereld zou ik willen zeggen. ik geloof niet in zwart/wit goed en slecht, ik kan van ieder mens iets leren en schoonheid kun je overal ontdekken, ook in de zwartste en donkerste krochten.
    ik heb over het algemeen veel meer moeite met de lege weggooi-deuntjes die over het algemeen de top-zoveels beheersen dan met – ik noem gewoon even iets – duistere, nihilistisch-hedonistische uitingen van sommige integere artiesten. en ook daarin kan ik schoonheid ontdekken, mooi he?
    de waarheid is niet altijd even mooi en schoonheid is niet altijd even waar.

  18. Ik denk er precies zo over, alleen werkt het bij mij in de praktijk wel zo dat ik eerder aangesproken word door muziek (en film, literatuur, etc.) waar waarheid, urgentie, schoonheid etc. mij positief raken. Als bijv. ‘duistere, nihilistisch-hedonistische uitingen’ de boventoon voeren zal ik die muziek in de praktijk niet vaak draaien, al zijn die artiesten nog zo integer of getalenteerd.
    Neem 2Pac. Ik ben een groot bewonderaar van deze rapper, er zijn genoeg positieve highlights in zijn werk te bedenken, maar ik vind de inhoud van zijn teksten vaak destructief en negatief. Dus: ik draai het nauwelijks.

Reacties zijn gesloten.