Peter Broderick: music for confluence & music for grace and mercy

Peter Broderick is met zijn 24 jaren een ongelofelijk breed ontwikkelde, veelzijdige en bizar productieve componist/multi-instrumentalist. Onder zijn eigen naam heeft hij in de loop der jaren al een hele reeks aan kwalitatief hoogstaande producties afgeleverd, maar daarnaast heeft hij met tal van anderen samengewerkt, waaronder Efterklang, Dolorean, Blitzen Trapper, Machinefabriek, Loch Lomond, Rauelsson, Laura Gibson, Horse Feathers, Norfolk & Western, Dustin O’Halloran en Nils Frahm (om er eens een paar te noemen). Broderick, Amerikaan van geboorte, verblijft al weer enige tijd in Berlijn en lijkt overal ter wereld wel bevriende muzikanten te hebben waar hij ooit eens mee heeft samengewerkt. Voor wie het allemaal wil weten, bekijke die lange lijst op zijn website maar eens. Daarbij heeft hij zo ongeveer elk denkbaar instrument wel eens in handen gehad en schijnbaar met het grootste gemak bespeeld!

Onlangs kwamen twee nieuwe releases uit van hem, die ik hier even onder de aandacht wil brengen, beide uitgaven behoren tot de `music for…’ serie: Music for confluence en Music for grace and mercy.

Music for confluence is de soundtrack voor een film, namelijk van Jennifer Anderson en Vernon Lot, over nooit opgeloste vermissingen en moorden op jonge meisjes in de jaren tachtig in Idaho. Het album is overwegend instrumentaal, en bevat een aantal sferische, soms haast sinistere, tracks van grote schoonheid. Hoewel dus als soundtrack geschreven is het album prima los van de film te beluisteren, omdat elke track afzonderlijk een uitgebalanceerd en af geheel is. De muziek is van een symphonische breedheid en heeft zo’n filmische suggestieve kracht, dat je bijna zou zeggen dat je de bijbehorende film niet meer hoeft te zien. We herkennen de typische Broderick pianorimpelingen, gitaarrifjes en klanktapijten, maar dan met een duistere onheilspellende onderlaag. Als hij dan in het slotnummer Old Time zijn akoestisch gitaar pakt en een breekbaar luisterliedje brengt, zoals hij dat ook zo goed kan, dan is het weer eenvoudige schoonheid. Zijn zachte, wat trieste stem, gecombineerd met stemmige begeleiding en vrouwelijke harmonie-zang doet hier sterk denken aan Bonnie `Prince’ Billy. Dit album toont Peter Broderick op de toppen van zijn kunnen en in al zijn veelzijdigheid.

Music for grace & mercy maakte hij voor een documentaire over de aardbeving in Haïti, begin 2010. Hoewel ook dat thema niet erg luchtig is is de muziek wel lichter dan op Music for confluence. Music for grace & mercy wordt als extra download aangeboden bij de release van Old Time/Solace In Gala (de single van Music For Confluence). Music for grace & mercy is niet zomaar een goedkoop extra’tje, het had wat mij betreft ook gewoon als volwaardig album uitgegeven mogen worden. Het is op een andere manier haast net zo mooi als Music for confluence; neem Not Enough, waar eenvoudig maar effectief gitaargetokkel de toon zet, even later aangevuld met bas en strijkers; ik ben meteen verkocht. Of het sfeervolle Solace In Gala of afsluiter To Rise Again.

Broderick maakt eigenlijk helemaal niet zulke opzienbarende muziek, het is geen muzikant die erg snel groot zal doorbreken, want het is allemaal zo klein, subtiel, onopvallend. Maar wel buitenaards mooi en ik koester zijn muziek dan ook in de intimiteit van mijn huiskamer. En daar moet het ook maar blijven; zodat ik niet bang hoef te zijn dat ik zijn muziek ineens bij de McDonalds of de V&D zal horen…

Overigens wel in mijn eigen radio-uitzending, ik draai geregeld iets van de man, en ben van plan binnenkort een keer een hele uitzending (1 uur) aan hem te wijden. Dat moet makkelijk lukken, er is genoeg. Als het zover is kondig ik het hier nog wel aan.

15 gedachtes over “Peter Broderick: music for confluence & music for grace and mercy

  1. Mooi stuk peTer!!! Ik heb laatst mijn adoratie voor de man ook niet onder stoelen of banken geschoven hier ergens…geniale gast, een ware nieuwe held. Het mooie is dat hij je blijft verrassen en daar gaat het in de muziek nou precies om, toch?

  2. En dan bij JW weer een linkje naar hier: fijn die één/tweetjes… Het lijkt Messi en Xavi wel!

  3. Pingback: interview: Michel Banabila (Routeplanner) « mousique

    • Fragmentjes bedoel je. Wat zijn ze gul bij Morr: 30 seconden per liedje! Dat smaakt als een toefje slagroom. Maar het is wel slagroom! Ik hoor hier wel de kwaliteit in. Enne… er zitten ook liedjes bij. Iets waar Broderick zich intussen al behoorlijk in bekwaamd heeft. Kortom: het smaakt naar meer!

      • ja die 30 seconde-regel heb ik nooit begrepen….als je het verdubbelt krijgt men en een betere indruk en het zorgt er eerder voor dat mensen het wellicht ook gaan aanschaffen…maar inderdaad, het smaakt naar meer!

  4. Bol.com doet ook al heel lang aan die 30 seconden-regel. Je zou van die ‘dikzakken’ meer tijd verwachten…

      • Zeker, maar jammer genoeg staat die plaat van Broderick/Frahm daar nou net niet op, of nóg niet op… Hopelijk komt het wel, want het is ook heerlijke muziek om uit je computerspeakertjes te laten zoemen, terwijl je aan het werk bent. En ook nog eens handig voor de beurs, die niet zo heel vol meer zit, zo richting einde jaar…

  5. Kiek en hier laat de papa (Steven) van Peter en Heather Woods Broderick van zich horen op zijn eerste (en vermoedelijk ook laatste) release (7″), opgenomen in de jaren 70:

Reacties zijn gesloten.