Memento Mori – liedjes over de dood

A.s. zondag is het Eeuwigheidszondag. Op die laatste zondag van het kerkelijk jaar worden in talloze protestantse kerken de overledenen herdacht. We worden er weer hardhandig mee geconfronteerd: ‘het refrein is Hein’ (Bert Keizer). De honger van de dood is onstilbaar. Het is één van de weinige zekerheden die we allemaal hebben: eens wacht ook ons dat lot. Het bijzondere is dat in de popmuziek hier geen taboe op rust. Naast de liefde is de dood, denk ik, het meest bezongen onderwerp. Een twaalftal ‘dodelijke’ nummers heb ik uitgekozen. Ik ben benieuwd naar die van jullie…

Ralph Stanley – Oh Death

We beginnen met een ouwetje, gezongen door country-zanger Ralph Stanley. Ik leerde het nummer ooit kennen via de soundtrack van O Brother, Where Art Thou? Stanley kijkt de dood recht in de ogen en zingt zijn aangrijpende liedje, uiterst kaal en met bevende stem.

The Velvet Underground – Black Angel’s Death Song

De engel des doods. De Egyptenaren leerden hem kennen toen hij rondging en overal korte metten maakte met de oudste zoon. Lou Reed c.s. bezingen deze engel in een moderne setting. De krassende viool van John Cale doet nog altijd de rillingen over de rug lopen.

Villagers – I saw the dead

Je eigen sterfelijkheid onder ogen zien. Daar is moed en eerlijkheid voor nodig. Conor J. O’Brien, alias Villagers, heeft die als hij – bijna zalvend – zingt ‘And I’ll show you the back room where I saw the dead.’

Spiritualized – Death take your fiddle

In de popmuziek is ook veel destructief gedrag, waarbij de dood vanzelf dichterbij komt. Jason Pierce van Spiritualized zingt vanuit dat perspectief de dood toe. De beademingsapparatuur hoor je. Huiveringwekkend.

Violent Femmes – Country Death Song

The muderballad is een eigen genre in de populaire muziek: het liedje waarin de moordenaar, vaak met veel wroeging, zingt over z’n gruwelijke daad. Gordon Gano pakt dit oude genre op en maakte er een gruwelijk mooi liedje over, in de dubbele zin des woords. Een soort omgekeerde Oedipus…

Joy Division – Dead Souls

Als één band veel over de dood gezongen heeft, dan is het Joy Division. De band met die bedrieglijke naam, want veel vreugde is er niet te ontdekken in de inktzwarte teksten van Ian Curtis. Uiteindelijk koos hij zelf ook voor de dood. Anton Corbijn maakte er een prachtige film over met Control. Hier zo’n fraai liedje over sterfelijkheid.

Dead Can Dance – Saltarello

Even wat lucht met een andere jaren ’80 band, die de dood zelfs in de naam droeg. Vaak zijn hun liedjes duister en gothisch. Hier is het dansbaar. Een ‘saltarello’ is een Italiaanse springdans uit de middeleeuwen. Maar vergis je niet: de voorkant van het album waar dit nummer op staat, Aion, wordt gesierd met het schilderij Tuin der lusten van Jeroen Bosch, waarop de eeuwige dood een prominente plaats inneemt.

Sufjan Stevens –  they are night zombies they are neighbors they have come back from the dead ahhhh

De dood is ook intrigerend en griezelig. Over dat laatste gesproken. Zonder dood is de gemiddelde horrorfilm niet zo boeiend. Zombies komen daarbij vaak om de hoek. Nee, dit keer geen Thriller van Michael Jackson, maar Sufjan Stevens, met één van die prachtnummers van zijn meesterwerk Illinois.

Extol – Shadow of Death

Nergens wordt er zo geflirt met de dood als in de metalmuziek. Er is zelfs een subgenre dat ‘Death Metal’ heet. Extol uit Noorwegen past in dat hokje. Ze schrijven hun songs wel vanuit een christelijke levensovertuiging. De titel doet natuurlijk ook denken aan het ‘dal van de schaduwen des doods’ uit Psalm 23… Bij Extol is dat dal eng genoeg!

Zbigniew Preisner – Requiem for my Friend

Doden worden ook gemist, zeker geliefde doden. Het is goed als ze herdacht worden, binnen en buiten de kerk. De Poolse componist schreef een persoonlijk requiem voor zijn overleden vriend, de filmregisseur Krzysztof Kieślowski. Het is (neo)klassiek en van grote schoonheid!

Explosions in the Sky – Memorial

We blijven in de gedachtenismuziek. De Texaanse postrockband Explosions in the Sky maakten jaren geleden een prachtige plaat n.a.v. het zinken van de Russische onderzeeër Kursk, waarbij vele slachtoffers vielen. Het album kreeg de troostende titel mee Earth is not a cold place. De instrumentale muziek bestrijkt zo ongeveer alle menselijke emoties.

Nick Cave & The Bad Seeds – Death is not the end

Nick Cave  schreef een hele plaat vol murderballads. Daarop staan een aantal prachtige duetten met o.a. Kylie Minogue en PJ Harvey. Zij en daarnaast ook nog Shane MacGowan (The Pogues) en Anita Lane zingen mee met de Dylan-cover Death is not the End. En zo eindigen we dit twaalftal liedjes met een hoopvol slot!

Advertisements

176 gedachtes over “Memento Mori – liedjes over de dood

    • Dit zijn twee prachtige liedjes, JW! Kirstin Hersh samen met Michael Stipe is pure nostalgie voor mij. Wat een prachtig nummer over die ene tegenkomen, na z’n dood.
      Ik moet tot mijn schande bekennen dat ik eigenlijk heel weinig weet van Don McLean. Het klinkt erg mooi. Wat is z’n beste werk?

  1. wow, mooi artikel weer Kees!
    ik zal eens kijken of ik nog ergens wat muzikale lijken kan opgraven…

    • Inderdaad, erg kinderlijk! Hoeveel ‘Brandy’ heeft Cave hier achter z’n kiezen? Enne… de volgende keer die zonnebril af graag! Hé, daar is Shane ook nog! EN is dat nou Blixa Bargeld? Een stelletje dronkaards met een mooie vrouw; een wonder dat het goed gaat. Tja, die Freek de Jonge; daar heb ik slechts een seconde aan gedacht. Niet echt een hoogtepunt uit ’s mans carrière.
      Conclusie: je begrijpt denk ik wel, waarom ik aan de studio-versie heb gedacht. Heeft Gavin Friday dit nummer ook niet gecoverd op fraaie wijze? Inderdaad, en die is wel heel fraai:

    • Wat een stem! Gospel zoals het hoort! En hoe vaak wordt er niet over de trein gezongen in het kader van de dood? Cash, Waits, Boudewijn de Groot en dus ook Ms. Staples (hier onder bezielende begeleiding van Jeff Tweedy van Wilco). En ook deze ‘trein’ komt niet altijd op tijd…

    • Over gospel gesproken… En dat in een begrafenisdienst… wow! Dit is echt jouw kopje thee hè. Mooie aanvulling op mijn wat anderssoortige lijst ;-).

    • Ook mooi. Een Iers wiegeliedje voor de doden. The Chieftains blijf ik ook een zwak voor houden. Hoeveel samenwerkingen hebben die gasten al gehad?

      • Die tekst is hilarisch. Maar bevat een prachtige zinsnede:

        After you climb up the ladder of time
        The Lord God is near
        Face-to-face in the vastness of space
        Your words disappear
        And you feel like you’re swimming in an ocean of love

    • Ha, dit past meer bij mijn visie op de dood en rouw dan die New Orleanse huppelgospel (met alle eerbied gezegd). Ik kende het natuurlijk uit die fantastische Coen Brothers-film, waar Ralph Stanley muzikaal ook in geciteerd wordt. Mooie grafmonumenten trouwens btw!

    • Dit ken je wel Kees. Neville Brothers, van hun door Lanois geproduceerde meesterwerk ‘Yellow Moon’.

    • Yes! The Neville Brothers. Dit vind ik ongeveer de mooiste uitvoering van dit nummer, Daniel. Heel goed. Sowieso staan op Yellow Moon de prachtigste covers. Dat hebben ze nooit meer overtroffen.

    • Een bluesklassieker die alle beginnende gitaristen moeten leren spelen. Alleen al vanwege de titel geplaatst.

    • De legende zelf aan het werk. Ik vind dit prachtig! Wat een virtuoos. De Robert Randolph van zijn tijd.

      • Geweldig! Let ook op die dikke snoeren overal. Zie je het voor je bij DWDD…
        Bunyan knikt goedkeuren mee, als het over de tekst gaat.

    • Wel heel sentimenteel dit, maar de versie van Cash met dat orgel vind ik wel één van de meest zwaarmoedige en daarmee één van de mooiste.

      • Ik vind hem te sentimenteel. Ik ben een groot Cash-fan, maar dit vind ik één van z’n mindere liedjes. Nog niet zo erg als die versie van Bridge over troubled water, maar het scheelt niet veel. Doe me dan maar deze (wat je misschien zult verbazen):

      • Dit zijn The Chieftains (!) met Diana Krall (de vrouw van Elvis Costello; of is dit stel alweer uit elkaar? Dat weet ik niet. Ik ben niet van RTL-Boulevard). Diana Krall is een jazz-zangeres. Met geen verkeerde stem, dacht ik.

      • Aha! Diana Krall heeft zeker geen verkeerde stem. Hebben ze een samenwerkingsalbum gemaakt, of is dit een eenmalige samenwerking?

      • Arghhhh, wat een gruwelijke verschrijving is dit! Het schaamrood schiet op mijn kaken,want ik vind die Corrs ongeveer het ergste wat de muziekgeschiedenis heeft voortgebracht. Freud vergeef me!

      • 🙂 Dat dacht ik al.
        Heb ff die cd gecheckt. Grappig, er staat een nummer op dat The Lowlands of Holland heet. Is het een goeie cd?

      • Cd niet recent beluisterd. Ach, het meeste van The Chieftains (!!!) vind ik wel goed. Ze zijn ook zo heerlijk allround. Hier is het vooral Iers en Keltisch gericht, volgens mij. Ik zal hem weer eens opzetten.

    • Hé Daniel spreekt!!! Ik vond het bijna eng worden: die doodse stilte en wel in noodtempo de meest mooie liedjes hier droppen. Ik kan het niet bijbenen met luisteren. Zulke liedjes vragen immers tijd, ook van bezinning en reflectie. Ze gaan immers over onze sterfelijkheid en daar moet je niet al te vluchtig mee omgaan, toch?
      Ik mis trouwens wel de hiphop. Reppen die nooit over de dood?

    • Huiveringwekkend mooi… Destijds heb ik dit helemaal grijs gedraaid. B,T & H zou je ook in de categorie ‘teleurstellende helden’ kunnen plaatsen. De belofte van hun debuut hebben ze nooit meer waargemaakt.

      • Dat kende ik alleen van naam. Die gasten kunnen wel supersnel rappen! En het loopt als een trein, om maar even die metafoor te blijven gebruiken. Ik vind het wel een beetje gelikt.

      • Ik vind Bone, Thugs N Harmony alles behalve gelikt. Ik vind ze smoothe met een rauw randje…

      • Tja, zit dat rauwe dan in de onderwerpen of hun dictie/begeleiding. Dat laatste hoor ik namelijk niet.

    • Coolio is natuurlijk een soort Mc Hammer. Iemand die van hiphop op geniale wijze popmuziek maakte. Dit nummer hoort bij de soundtrack van een film met Martin Lawrence, die ik altijd erg grappig vind. Het thema van dit nummer is wat zwaarder, maar verpakt in luchtige beats en Pachabels ‘Canon’.

    • Na 2Pac ging Biggie Smalls. Zijn maatje Puff Daddy en weduwe Faith Evans (één van de betere r&bzangeressen naar mijn mening) maakten dit eerbetoon. Het nummer is natuurlijk gejat van The Police.

      • Ha, die ken ik nog! Deze vind ik wel masterlijk. Jatten? Gewoon een mooie sample gebruiken. Zoals The Roots deden met Monsters of Folk bijvoorbeeld. Ook wel bijzonder dat die weduwe hier zingt. Die Puff Daddy lijkt wel erg op Kanye West trouwens…

    • Over R. Kelly valt een heleboel te zeggen, maar als zanger vind ik hem masterlijk. Dit is een soort ‘ghetto anthem’.

  2. En weer spreekt hij alleen door de muziek! Daniel, kom eens uit die verzegelde leeuwenkuil met meer dan clipjes alleen! Ik mis de ondertitels…

    • En verwacht je nu dat ik kom met Carole King of zo? En ja hoor, daar is de trein weer… Mooie keus hoor! Ik word wel een beetje melig van die lelies…

  3. Trouwens: ik ga een glas wijn drinken… zoals de Joden zeggen: Lechajim! (oftewel: Op het Leven!). Gegroet.

    • Mooi klein, wat spookachtig liedje. Hij zingt zoals hij filmt, of niet? Tekst had wat diepgaander gekund…

    • Een goede vraag JW! Ik heb het in de jaren 80 ook vaak genoeg keihard meegezongen: ‘Hang the DJ, hang de DJ!’. Geweldig liedje. Moet ik alsnog mijn leven vrezen? Hoe ver reikt de arm van een Ferry Maat en een Giel Beelen???

    • Wat een mooie titel met die dubbele ontkenning. Daar valt filosofisch heel veel over te zeggen, toch?
      Trouwens, de genadige dood, dat doet mij dan weer denken aan dat mooie gedicht van Jacqueline v.d. Waals:

      De dood als verlosser

      Kom nu met uw donker, diep erbarmen,
      eindelijke Dood.
      Laat dit pijnlijk lichaam in uw armen
      rusten als het kind op moeders schoot.
      Laat mij veilig door de schaduw uwer groote
      vleugelen gedekt
      slapen gaan, het moede oog gesloten
      en het lichaam pijnloos uitgestrekt.

  4. Mark Heard over de dood van zijn vader: Treasure of the broken land (You where relieved of a lifelong thirst/I was dry at the fountain)!

    • Ah, over de dood gesproken. Wat mis ik deze man! Veel te vroeg ons ontvallen. Als je toch zo’n liedje hoort: muzikaal en tekstueel… P-r-a-c-h-t-i-g!!

    • Ha Wim, prachtige liedjes ook. Ik heb er even de liedjes bij gezet. Dan kunnen mensen er direct van genieten. Helaas staat die Pratt niet op de Jij-buis. Behalve in een reeks van meer dan 10 liedjes, maar dat wordt teveel puzzelen voor me.

  5. ik geloof niet dat ik nog iets wezenlijks aan deze lange lijst heb toe te voegen, hoewel er vast nog heel wat voorbeelden te noemen zijn, de popmuziek zit er vol mee (behalve dan de top40, want daar denken ze liever niet na over de betrekkelijkheid van het leven)

      • Nu Peter het naderend einde van het slot van dit draadje aankondigt, wil ik op de valreep toch nog een laatste toevoeging aanbrengen… The Call die zingt over het sterfbed van Adam in Family. Of Peter Himmelman’s prachtige (let op de door een zucht omgeven snik!) Father’s Day (over de dood van zijn vader)?!

        (Wim, het bedoelde nummer van The Call is niet te vinden op Youtube, dat van Peter Himmelman wel)

      • Dat liedje van Peter Himmelman is prachtig: wat een (ingehouden) emotie. Schitterende toevoeging, Wim. En wat jouw conclusie betreft uit Peters opmerking. Volgens mij berust die op een verkeerde exegese. Híj wil niet meer mee weven – en dat is zijn goed recht – maar ieder die nog wel een draadje wil toevoegen, is van harte welkom. Uiteindelijk gaat die dood ook al een tijdje mee…

    • Tja, wat zullen we hier van zeggen? Mijn mening over Coldplay is intussen wel bekend. Het begint drakerig, maar halverwege wordt het nummer nog wel gered met die gitaarriff en de versnelling.

  6. Uiteraard mag een Mousique-draadje niet met Coldplay eindigen. Er moet dus nog minstens één clipje komen…

    • Een stuk beter – eerste liedje is toch oorspronkelijk van Julie Miller? – hoewel ik eigenlijk Wrecking Ball wel met kop en schouders boven de rest van haar oeuvre vind steken.

    • Nou, geef mij maar de oorspronkelijke Carter Family: de norse AP en de twee dames. Dit vind ik te gepolijst en te zoet. Tja, ik ben en blijf kritisch….

      • We gaan hier dus niet mee eindigen, wat mij betreft. Er moet echt iets beters komen… Ik loof een prijs uit voor het mooiste liedje en speel de rol van Magere Hein zelf. Wie wint, wordt geridderd met mijn zeis!

  7. Het nummer dat je hoort is gezongen door June Carter-Cash en afkomstig van de soundtrack van ‘The Apostel’. Ik vind ’t geweldig!

    • Luister eens naar de oer-Carter Family. Dan begrijp je wat ik bedoel! ‘The Apostle’ is trouwens wel een prachtige film!

      • Dan ben je een gezegend mens!
        Zelf heb ik een 4 cd-boxje van Proper Records ‘Country Folk’ geheten, met meer dan 100 liedjes van The Carter Family. Natuurlijk draai ik ze niet alle vier achter elkaar, want dan word je lichtelijk neurotisch. Maar het is een prachtig boxje en helemaal niet duur.
        Van hetzelfde label heb ik ooit ook zo’n boxje van Hank Williams aangeschaft. Nou, dan heb je zo ongeveer wel de grootste klasbakken van de oer-country te pakken, dunkt mij.

  8. Voordat je dat doet, wil je nog ff m’n vraag over The Chieftains hierboven checken? 🙂

      • All my tears van Emmylou is geschreven als reactie op de dood van Mark Heard (door Julie Miller).

      • Ah, dat wist ik weer niet. Wim, intussen solliciteer jij ook naar de eretitel ‘prof’ binnen de setting van Mousique!
        Mooi hoe zo ook weer lijnen bij elkaar komen: Mark Heard met zijn eigen vader en Jullie Miller met Mark Heard. Het wordt een mooi weefstuk zo…

  9. De eerste inzending om de draad mee af te knopen. De jury hoopt natuurlijk op nog wat inzendingen meer. De prijs is immers een ‘ridderlijke slag’ met de zeis…

  10. Human Drama met Death of an angel en Dying in a moment of splendor (van Feel).

    Die andere kan ik niet vinden. Hé Wim, ga je Daniel de Wolf achterna, een stuk of 30 liedjes achter elkaar? Ik ga nu even een dochtertje naar bed brengen!

    • Wim heeft een alterego, dat hem soms bij de hand neemt. Wist je dat niet, Daniel? Jouw inzicht is toch zo groot, dat jij 3 koningen van wijze raad kon voorzien en dit doorzie je niet? Schande!

    • Da’s waar, aloude profeet! Daarom als troost (in de zin van de Heidelberger) een liedje van Daniel (!) Amos, helemaal in de lijn van deze draad:

  11. En hiermee eindigt dan de Mousique-post met de meeste comments ooit. Een waardig einde. Dood, waar is uw prikkel?

    • Een beetje profeet blijf je wel hè… Met gezag spreken dat het einde van dit topic daar is. Maar de jury heeft nog niet gesproken. Die moet nog komen met het eindoordeel. Het huis van het geloof heeft ook een wachtkamer, broeder!

  12. Ja, verpest jij nou ff dit mooie einde niet! Je hebt zojuist gezegd dat je nu rustig kunt sterven, toch? Enfin, ik kniel alvast neer voor die ridderslag op mijn rechterschouder.

    • Nou eigenlijk kan ik niet kiezen. Ik vind muzikaal dat nummer van Porcupine Tree het mooist, maar inhoudelijk vind ik dat liedje van The Lost Dogs het fraaist, zeker ook omdat het ons over die laatste grens leert heen te zien. Dus Wim en Daniel, als jullie beiden knielen, zal ik met één slag des zeis jullie tot ridder in de orde des muzikalen doods slaan!
      Zo, en nu een Bavaria…

  13. Joy Division, zeker!

    en als evt aanvulling..
    ..een film noir videoclip over de god vd onderwereld, ‘Hades’, in Barcelona gemaakt (2011):

    en ‘Acquoy’, over een frans dorp en de dood van een meisje

    • Mooie aanvullingen, Melissa! Beide nummers zeggen me niets. Het eerste clipje is mooi. Ik heb nog een paar vragen:
      – Is dit eigenlijk geen verbeelding van eros en thanatos?
      – Hoeveel sigaretten rookt die Hades? En waarom rookt hij überhaupt?
      – Is het niet te gestileerd voor Celine (van wie het boek uit de kast gepakt wordt)?

      De stilte aan het eind van het tweede liedje is adembenemend.

      • Dank, en dat klopt! Ze zijn van een nog onbekende 24 jarige artiest uit Adam. Zijn debuut album is net een maand uit. (www.nikolai.fm kun je hele plaat gratis luisteren).
        Die onbekende artiest is ook heel toevallig mijn verloofde. En ik ben het meisje in de clip (OOooww..erg he, toch weer zelfpromotie, haha).

        Geen slechte vragen..Thanatos is inderdaad de personificatie van de dood, die titel was misschien correcter geweest, maar niemand kent hem…Vandaar toch Hades. Bovendien werd Hades in de Griekse mythologie in het begin voornamelijk beschreven als een simpele man met menselijke eigenschappen (zoals all gr goden ) wiens taak het is de mensen ‘te halen’. Hij is mysterieus maar niet perse wreed. (Want dood gaan moet je toch wel). Dat probeerden we hier te laten zien. Hij rookt erg veel, ook dit dient als symbool voor d dood, en geeft het een moderne touch. (En stiekem wil ik best toegeven dat we simpelweg dachten: ziet er cool uit.)

        Of het te gestileerd is voor Cecile is de vraag. De clip heeft niet het doel het boek in zijn geheel te representeren. Het is een onderdeel van de reis van het meisje. Letterlijk, omdat ze het boek in de loop van haar dag gaat halen, en figuurlijk, door de titel ‘de reis naar het einde van de nacht’. De redenen voor haar droevigheid blijven onbekend, maar Cecli’s boek geeft een hint van haar pessimistische kijk op de wereld, die er uit eindelijk voor zorgen dat ze er een eind aan maakt.

        Ons doel was vooral om een clip te maken die een sfeer heeft die bij het nummer past. Ik hoop dat dat gelukt is..

        Groetjes!

      • @ Melissa, geeft niets zulke zelfpromotie! Dank ook voor de antwoorden, die nu een soort ‘ondertiteling’ worden bij de clip. Je verloofde maakt mooie muziek en jij kunt goed pantomime acteren!

      • inderdaad, verrassend goede muziek, Melissa. vooral het eerste clipje spreekt me erg aan, goede suspense en de muziek heeft een Tom Waits achtige kracht. veelbelovend zou ik zeggen, als je nog eens een promot’je onze kant op wilt sturen, zal in goede handen zijn…

    • @ Stephan, mooie keuze! Fraai meanderend liedje!
      @ WimB, had jij het hier nou pas niet over? Als een band om zo ongeveer alles van aan te schaffen?

  14. Deze pre-Sophia song van The God Machine mag er ook wezen:

    En hoewel je deze titel op meerdere wijzen kunt interpreteren (ode aan het beeld of Jezus de verlosser, of de verlosser op het moment we heengaan) past deze ook wel hiertussen dacht ik…mooie begrafenismuziek:

    en dan zo’n vette auto op de hoes 🙂

    • @ JW, nummer van God Machine is prachtig. Die bijgeleverde beelden zijn willekeurig (vrouwen in zwart leer) of is dit weer de combinatie van eros en thanatos?
      Donald Byrd is ook fraai. Heerlijke slow-jazz. Christo Redentor is ook de naam van dat immense Christusbeeld in Rio de Janeiro.

      • weet ik, vandaar dat ik ode aan dat beeld noemde in mijn bijschrift; ik hem maar één cd van byrd, maar die staat vol met deze pracht

        die beelden bij the god machine zijn door iemand verzonnen en voegen helemaal niets toe;

  15. Hey JW, tnx voor het attenderen op Byrd. Ik kende hem al wel, maar niet goed (was ooit op zijn spoor gekomen via Guru’s Jazzmatazz). Als jij zegt dat die hele cd vol staat met dit soort pracht, ga ik A New Perspective zeker ‘ns checken! Is al een ouder werkje zag ik in de gauwigheid.

    • Nou, hier hoef je je niet voor te schamen, Daan! Gewoon een prachtig liedje van Low van hun meest electronische plaat ‘Drums and Guns.’

  16. De clip is nogal matig, het nummer erg mooi. De dreigende apocalyps die zal eindigen in de dood

  17. Zo Daniël, op de valreep kom jij nog met een nummer dat hard aankomt! ‘Clip’? Ik zie alleen maar een foto – een still uit één of andere disastermovie? – en verder geen enkele beweging. Maar het liedje is zeker mooi, vooral dat koor op het eind en die onheilspellende klanken van die synthesizer die een soort radiosignalen afgeven. Fraai!

  18. @corlenisb, @peTer Wow, wat een groots compliment, dank, ook namens Nikolai. Ik zou graag een promo opsturen, ben daar nog mee bezig. Waar zou ik dat dan heen moeten sturen? (Excuus als dit een domme vraag is..dit is allemaal nogal nieuw voor mij) . Groetjes Melissa

  19. tjonge, heb ik een weekend waarin ik niet reageer, gaat de dood volledig aan mij voorbij. Ging het maar zo makkelijk in het echt… Mooi artikel Kees.
    Hier mijn toevoegingen (heb niet zorgvuldig gecontroleerd op doublures).
    Black Peppercorns-She walks in beauty (verhaal over geliefde die vermoord wordt)

    Bonnie Prince Billy-Death final

    Kaiser/Mansfield-on my dying bed

    Lost Dogs-built for glory, made to last (verhaal over ontmoeting met een stervende)

    • Die laatste hadden we al en heeft mij een ridderlijke zeis-slagvan Kees opgeleverd! 😉

    • Mooie liedjes, David. Alhoewel die van Will Oldham niet van de allerbeste geluidskwaliteit is. Wat heb jij toch met inferieure filmpjes??? En inderdaad, die van The Lost Dogs had al een zeisslag opgeleverd. Je moet nog wel met wat meer komen, wil jij die ook verdienen… 😉

    • Nou, David: zeiselijke ridderslag is bij deze verdiend! Inderdaad, een prachtig nummer. (als je trouwens liever een ridderlijke dolksteek verkiest – zie albumcover van Lanois – dan mag dat ook hoor!
      Btw: hoeveel liedjes zijn er eigenlijk niet aan treinen gewijd? Ik zou bijna een nieuwe spoel opzetten….

    • Haha, Wim pakt de handschoen op! Goed, doe ik er eentje waarin Cash de dood verbeeldt met de trein als metafoor (terwijl hij zelf al aardig op weg is naar de laatste ademtocht)

  20. Als we de handschoenen dan toch in de trein laten liggen: het hele oeuvre van iliketrains (inclussief de gisteren gearriveerde nieuwe cd/dvd This Skin Is Full Of Bones). Death of an Idealist en Spencer Perceval bijvoorbeeld. Of, als het om de dood van de trein zelf gaat: The Beeching Report.

    Een dwarsdraad naar Fred Eaglesmith is geboden: 48 Tons en meer van dat fraais.

    • iliketrains is groots! Doe ik er nog een klassieker bij ‘Trans Europe Express’ van Kraftwerk, misschien wel profetisch over de dood van Europa…
      ‘Down there by the train’ van Tom Waits is ook apocalyptisch. Veder nog een kleine greep uit mijn collectie:

      ‘Can’t ignore the train’ van 10.000 Maniacs.
      ‘Everybody’s got a train to catch’ van People Get Ready.
      ‘Rusty train’ van Greg Trooper
      ‘Slow train’ van Bob Dylan
      ‘The Late train to heaven’ van The Waterboys

  21. Omdat afsluiten toch zo moeilijk blijkt: er is nog een gebied waar de dood, in ieder geval in de taal, een belangrijke rol speelt: de mystiek.

    • Dan denk ik toch eerder aan Johannes van ’t Kruis, Hildegard van Bingen en Pergolesi dan deze worship. Het begin is nog wel mooi, kleingehouden met mooie citaten uit Hooglied, maar daarna wordt het weer zo’n Jesus Culture liedje en dat vind ik in dit verband zo schreeuwerig… Doe me dan maar Genève…

  22. tja mystiek blijkt ook in ontwikkeling. Ik vind die geluidsmuren wel mooi. Om Michael Pritzl te quoten: worship the Lord with feedback.

  23. Zeker blijft mystiek in ontwikkeling. Vandaar dat ik Geneve noemde, een project dat dit jaar uitkwam: https://mousique.wordpress.com/2011/09/01/recensie-geneve-1551/
    Ik vind alleen jouw genoemde liedje niet zo heel mystiek. Ik heb sowieso niet zo heel veel met het hele worshipgenre, maar dat had ik hier al eerder gezegd. Maar binnen dat genre vind ik bijvoorbeeld de albums van ‘City on a Hill’ een stuk mystieker dan dit. En met die feedback valt het trouwens wel reuze mee…

  24. Pingback: Recensie: Live at Joe’s by Nikolai « mousique

  25. Pingback: APK: Explosions in the Sky – The Earth Is Not A Cold Dead Place « mousique.nl

Reacties zijn gesloten.