APK: In Another Land by Larry Norman (1947-2008)

Larry_Norman_In_Another_LandThere’s no consensus on who made the world’s first Christian rock album. … But there’s really only one first that counts in music – the record that most people heard. And that album was made by a deeply weird man from San Francisco named Larry Norman.”

Aldus Andrew Beaujon in het vermakelijke boek “Body Pearcing Saved My Life”. Larry Norman dus. Icoon, vader van de gospelrock, rocker in hart en nieren en zowel omarmd als uitgespuugd in het christelijke wereldje.
Larry Norman was zo’n beetje mijn eerste kennismaking met christelijke muziek. Misschien wel überhaupt mijn eerste kennismaking met goede muziek.
Ik werd aangetrokken door de heerlijke tegendraadse en recht voor zijn raap rock met expliciete teksten en soms heerlijke absurditeit. Platen als ‘Upon This Rock’ en ‘Something New Under The Sun’ heb ik grijs gedraaid. Tenminste, in de bandjesvorm dan en later op die nieuwe glinsterende schijfjes.

Mijn kennismaking met Norman was echter bij een toenmalige vriend van me die de LP In Another Land uit 1976 opzette toen ik daar weer eens rondhing. Nog steeds is dit voor mij de mooiste plaat van Larry en ter verduidelijking, niet de LP die bedoeld wordt in het bovengenoemde citaat. Echte jaren 70 muziek. Creatief, lekkere rock, mooie melodieën, heerlijke vocalen en vreemde teksten. Norman op de top van zijn kunnen. Dit is een plaat die ik kan blijven luisteren en fris blijft na zoveel jaren.

De boodschap en teksten van Norman, ook op deze plaat, zijn een verhaal apart. Aan de ene kant van onder tot boven gedrenkt in christelijke thematiek, aan de andere kant tegendraads en soms vervreemdend. Wie had Jezus ooit neergezet als:
a rock that doesn’t roll, he is good for the body and great for the soul
of
He is an Unidentified Flying Object, you will see Him in the air
Norman probeerde op zijn manier zijn enorme liefde voor rock ’n roll én Jezus te mixen. Op die eerste platen lukt dat mijns inziens op een uitstekende manier. Een enorme muzikale en tekstuele eigenheid gemengd met een soort naïviteit en openheid. Die naïviteit en openheid had echter wel gevolgen. Heel wat deuren sloten door zijn expliciete christelijke boodschap. En dan bedoel ik niet enkel deuren van seculiere maatschappijen, maar ook die van kerken. Het nummer ‘Shot Down’ laat mooi horen hoe hij daar over denkt.
Hier ligt volgens mij ook de kern van de tragiek van Norman. Die grote eigenheid en muzikaliteit is later steeds meer afgevlakt door de christelijke kooi waarin hij zich, tegen wil en dank, bevond. Toen zakelijke blunders, echtscheidingen en ruzies (oa met Randy Stonehill) en later gezondheidsproblemen een rol gingen spelen werd het nog moeilijker. Jaren geleden heb ik hem zien optreden en was hij een schim van de frisheid die je op deze plaat hoort. Zoals ik ergens las:

In a 2008 interview in Christianity Today, ‘Entertainment Tonight’ writer Chris Willman asserts that Norman’s “influence outweighed his sales so much that it’s comical….He really could’ve been a star if he were singing about something other than Jesus.”

In Another Land blijft het album dat Norman voor mij op de kaart zet van grote muzikanten die niet vergeten mogen worden.

The Rock That Doesn’t Roll

U.F.O.

Righteous Rocker #3

The sun began to rain

35 gedachtes over “APK: In Another Land by Larry Norman (1947-2008)

  1. Dit had ik niet direct verwacht, David! Maar wel heel goed om zo’n klassieker hier voor het voetlicht te brengen. Althans, als ik jouw prachtige verhaal lees en ook bijvoorbeeld Wim Boluijt hoor roemen over de beginperiode van Norman, dan moeten we hier inderdaad spreken over een klassieker (volgens mij geldt dat voor heel die trilogie).
    Zelf kende ik Larry Norman uit de tijd dat hij als ervaren gospelrocker op Flevo stond. Eigenlijk dus uit zijn ‘schimmentijd’. Ik vond hem toen ook behoorlijk drammerig in z’n boodschap en ook muzikaal was het beste er van af. Toch had je wel door dat hier een pionier stond.
    De liedjes die je er onder hebt staan, zijn prachtig. Vooral nr. 2 en 3. Ik kende dat U.F.O. alleen uit de latere live-versie, maar dit is zoveel mooier en dromeriger. En ‘Righteous Rocker’ is zo heerlijk west-coast (alsof Brian Wilson over z’n rug meekijkt).
    Mijn bekendheid met de christelijke rock stamt uit wat later tijd en was vooral gericht op de LA-scene rond Daniel Amos (de iets latere Daniel Amos dan), 77’s, The Choir en Adam Again. Die was donkerder en ook wat alternatiever, denk ik.

    • De 77’s staan ook in mijn kast🙂 Vond ik ook erg leuke, zij het wat depressief aandoende, muziek.

      • Het kan mij muzikaal gezien niet depressief genoeg zijn! Ik ben in die zin echt een kind van de jaren ’80: Joy Division, The Cure en The Smiths. Maar ook in de chr. alternatieve hoek houd ik veel meer van het donkere soort. Adam Again is ook zo heerlijk depri.

    • Wat leuk om via David een liefhebber van Alternative CCM te vinden.
      Alle bands die jij noemt staan in mijn kast, zowel op cd als LP. Heb David pas geholpen on vooral het creatieve brein van Terry Taylor te ontdekken.
      Ik hou ook van: Swirling Eddies, Lost Dogs en Michael Knott.

      by the way: Ik ben Wilrik (11-10-62), wie ben jij??

      • @ Wilrik, Mousique begint een beetje op Facebook te lijken zo😉
        Ik ben Kees van den Berg, onder mijn bijdragen (even op het icoontje van de man met enorme koptelefoon drukken bij ‘Auteurs’ bovenaan de pagina) zeg ik iets over mijn persoon en muzikale voorkeuren.
        Mijn broer kocht in de jaren 90 enorm veel Alternatieve CCM. Ik tapete het allemaal over (had toen niet zo’n ruime beurs). Later heb ik nog het één en ander zelf aangeschaft, maar mijn smaak is wel een heel stuk breder. Ook dat kun je o.a. zien bij mijn bijdragen en reacties.
        Sinds kort is hier Wim Boluijt vaste reageerder. Zijn kennis van genoemde stroming is fenomenaal. Hij zou er letterlijk zelfs een boek over kunnen schrijven. Via hem heb ik ook veel leren kennen. Nog steeds. Pas liet hij me bijvoorbeeld wat nummers van Undercover en LSU horen: geweldig. De eerste platen van Vector waren ook goed trouwens. En wat dacht je van Charlie Peacock met zijn West Coast Diaries, The Lost Dogs inderdaad (vooral eerste 2!), Swirling Eddies, de soloplaten van Terry Taylor, enz. enz.

  2. Goeie keuze David!🙂 Larry Norman is een genie. ‘In Another Land’ is een klassieker, net als ‘Only Visiting This Planet’. Maar ook later heeft hij nog zeer draaibare cd’s gemaakt, zoals ‘Stranded In Babylon’ en ‘Copper Wires’.
    Zijn radicaliteit en naïviteit spreken mij aan. Maar volgens mij had hij ook behoorlijke psychische problemen, waarvan jij ook al een tipje van de sluier oplicht. Toch heeft hij echt onsterfelijke muziek gemaakt. Heb ooit ergens gelezen dat Bono ook nogal gecharmeerd is van hem.

    • Ik zag in De Waterput nog ‘Stranded in Babylon’ liggen, maar volgens WimB. kon ik die gevoegelijk láten liggen. Vervolgens pikte hij de lp ‘In Another Land’ uit de bakken: die moest ik hebben. Maar ja, bij gebrek aan een draaitafel vond ik dat ook weer geen goed idee. Het werd dus een stapeltje zonder L.L. alias Langharige Larry.

      • Ik word nu toch echt nieuwsgierig naar die Waterput. Op de site zag het eruit als een vrij kleine winkel.

      • Ha, dat is het mooie (en het linke) van het geschreven en gesproken woord: je kunt iets opblazen tot mythische proporties. De Waterput is geen supergrote winkel en ze hadden ook lang niet alles van mijn gading, maar: twee schappen vol 2e hands cd’s, enorm veel vinyl én vooral gedreven medewerkers die je graag ter wille zijn: het is en blijft onverwoestbaar wat mij betreft. Nee, de allermooiste zaak die ik ken, is Concerto/Plato aan de Utrechtsestraat in Amsterdam.

    • Dank🙂 Met Stranded in Babylon heb ik niet zoveel. Copper Wires ken ik niet eens (ga ik opzoeken). Hij heeft na zijn ‘hippie tijd’ nog heel veel ongelofelijk mooie nummers gemaakt, maar geen cd’s die ik dan in zijn geheel wil hebben.
      Wat betreft die psychische problemen, er is een docu over hem gemaakt die weinig heel laat van zijn werkwijze en omgang met anderen. Wordt aardig over gediscussieerd op het wereld wijde web.

      • Nee, Daniel. Ik kende wel de Plaatboef in Amsterdam, dat nu een filiaal van Velvet is. Ook een prima zaak! Ik ken die 010-Plaatboef alleen uit jullie verhalen. De tranen schieten me nog in de ogen als ik denk aan jullie vorige strooptocht waar ik verstek moest laten gaan.

  3. ik heb nooit zoveel met Larry gehad.
    wat ik me van deze man kan herinneren, en dat was heel triest, is een concert op Flevo van dcTalk waar hij kwam opdraven om een stukkie te zingen, met een A4tje met de tekst in de hand, en nog kwam ie er niet uit.
    toen was ie ook al aardig op leeftijd, en is vast niet representatief. maar je zult begrijpen dat me dat niet bepaald prikkelde om me meer in hem te gaan verdiepen.

  4. Dat begrijpen we Peter, maar je zegt het zelf: dat concert was niet representatief. Maar bovenstaan verhaal en pleidooi nan David prikkelt mij anders genoeg om met name zijn beginplaten te checken!

  5. Dank Kees voor je pleidooi voor mijn pleidooi😉
    Peter, wat vind je van het oudere werk van Norman? Ben ik wel benieuwd naar. Ik begrijp jullie ervaringen van de Flevotijd helemaal, dat soort ervaringen heb ik ook, maar voor ontstijgt zijn talent die periode wel.

    • Zoals reeds gezegd ken ik het werk van mister Norman gewoon niet. ik denk dat ik wel eens wat gehoord heb, maar ik heb sowieso niks met rock&roll, Elvis vond ik ook al nooit wat, en The Stones laten mij ook koud. ik kan er niks aan doen.
      Maar prima dat je hier aandacht aan besteed op Mousique. Als hier ruimte is voor Jean Michel Jarre dan moet dit ook kunnen😉

      • Ik vind het wel een beetje flauw om dit weg te zetten als rock & roll. Luister eens naar nr.2 en 3 van bovenstaande liedjes. Dat gaat echt verder dan simpele rock & roll… Dit is veel harmonischer, dromeriger en subtieler.

      • Hah, hah, wat verwacht je dan van liedjes uit de jaren 70? Dat ze klinken als Lady Gaga? Misschien een spoedcursus ‘hoe ontdek ik de schoonheid en klasse in westcoast pop en rock’?

      • nee, dank je.
        maar ik sluit me aan bij JW: ondanks dat dit ook niet mijn plakje cake is vind ik het wel leuk om te lezen en de categorie APK moeten we er zeker inhouden in deze tijd van de wanen van de dag die elkaar in zo’n rap tempo opvolgen dat je het niet meer bij kunt houden. hadden jullie trouwen als van ene Lana Del Rey gehoord?😉

  6. Boeiende bijdragen heren! Maar, over IAL schrijven en nergens lezen dat het deel drie is van een trilogie? Waarvan So Long Ago The Garden volgens mij het beste album is. Vooral Christmas Time is een klassieker. Norman was overigens een vervelende platenbaas (het legendarische Solid Rock en later Phydeaux – vernoemd naar zijn hondje). Toen bleek dat hij jarenlang de re-release van Horrendous Disc van Daniel Amos (op SR) heeft tegengehouden, ben ik afgehaakt. Ook Sam Phillips vertelde me tijdens een interview ooit hoe weinig integer ze hem vond. Maar goed, zijn vroege werk (SNUTS en vooral Roll Away The Stone And Listen To The Rock, een buitengewoon rauw en hartverscheurend live-album) mag er zijn. Al moet ik zeggen dat de twee albums die hij in de jaren 70 met zijn toenmalige vriend Randy Stonehill opnam (op Solid Rock) al het werk van Norman overtreffen. Stonehill maakte ook het legendarische Norman’s Kitchen (I got stoned in Norman’s kitchen).

    • Dit zijn mooie aanvullingen, Wim! Maar niet om flauw te doen: ik had wel het woord trilogie laten vallen (en dan ben ik niet eens kenner van het genre). Maar dat Mr. Norman die plaat van DA niet wilde uitbrengen is natuurlijk een gemene streek van hem geweest. Gelukkig kon deze band het prima af buiten de vleugels nan dit heerschap. Sterker nog: zouden Taylor c.s. wel zulke geweldige platen gemaakt hebben met de hete adem van Larry in hun nek? Tja, jullie horen wel waar mijn sympathie ligt.

    • Dank voor je aanvullingen. Kees heeft me gelukkig gered met zijn onmiddellijk commentaar dat het om een deel van een trilogie ging.

  7. Ik vind die APK stukjes erg leuk en mooi vanuit het hart geschreven, ook deze…..alleen de muziek is gewoon net altijd “mijn ding”. Dat geeft ook niets, we zijn per slot van rekening allemaal subjectivisten. Maar ik trek deze muziek bijvoorbeeld echt niet. Jaren 70 is prima, maar ik vind het ook wat oubollig en eigenlijk niet zo origineel en een tikje voorspelbaar. Ook de teksten, tjonge. Het is zeker niet lelijk, zeker niet slecht gespeeld, maar het raakt me gewoon niet. Dan hoor ik toch echt liever Don McLean, Crosby/Stills/Nash & Young, Jackson C. Frank en Nick Drake…die er zeker wel inzitten. En uiterlijkheden zeggen niets, maar deze meneer lijkt wel alle ABBA-leden in één persoon te herbergen. Goed stuk David en leuk ook omdat ik deze artiest totaal niet kende (komt niet zo vaak voor), maar helaas niet mijn kopje thee.

    • Dank JW voor je reactie. Ik begrijp je punt en ik weet te weinig van de vroege Norman om hier een gedegen antwoord op te geven. Dat lijkt me meer iets voor David en WimB. Maar ik raak natuurlijk wel benieuwd naar welke APK’s nog meer muzikaal niet ‘jouw ding’ zijn…

    • Dank voor je compliment en ja ik ben blij met het clubje subjectivisten hier. Durf ik ook gewoon mijn ding doen🙂
      Wat betreft oudbollig en voorspelbaar. Mwah ben ik het niet mee eens. Maar kan me wel voorstellen dat je het niks vindt. Muziek van lang geleden heeft volgens mij toch ook veel met jeugdsentiment te maken.

      • Peter heeft gewoon geen ‘oude’ ziel volgens mij… Maar naar Blur ben ik wel benieuwd trouwens. Welke zal hij kiezen? En zal mijn zoon bijvoorbeeld over 10 jaar met Gorillaz komen? (mocht hij ook aan APK’s doen).

  8. Oke, leuk om te horen. Ben jij die PKN predikant waar David het weel eens over heeft?
    Ik ken Wim Boluijt nog als recensent van Music en Art, Aktie en de Bottomline. Weet heel veel van Gospel en CCM. Net als Hans Loeve, uit Ede.
    Ik zelf ben ook een verzamelaar van oud Vinyl. Mijn verzameling CCM albums uit de jaren 70 is inmiddels aardig op peil (350 stuks): Larry Norman, Randy Stonehill, Chuck Girard, Lovesong, Mark Heard, etc. Maar ook Daniel Amos, en alles waar Terry Taylor bij betrokken is, koop ik. Hij is voor mij toch wel de ultieme ikoon in dat wereldje! Ben altijd op zoek naar oudere LP’s van hem. Heeft je broer nog wat staan op zolder??

    vr gr
    Wilrik

    ps. De latere albums van Lost Dogs zijn nog mooier dan de eerste twee. Mijn favoriet is Lost Cabins, uit 2008.

    • Mark Heard is ook geweldig. Pas nog zijn album Ideola in handen gekregen. Schitterende liedjes. Mijn broer heeft zeker het nodige vinyl, maar dat koestert hij… Wat de discografie van The Lost Dogs betreft. Ik blijf bij mijn mening, ook omdat sinds het verscheiden van Gene Eugene het een ‘three legged dog’ is geworden. Juist Eugene gaf er zo’n heerlijk donker randje aan. Adam Again was ook gewoon weergaloos. Maar dat heb ik hier al meer geponeerd.
      En o ja, ik ben die PKN-predikant…

    • Hey Wilrik,
      Leuk je hier ook te treffen . Je past goed tussen dit stelletje fanaten zo te lezen😉

Reacties zijn gesloten.