Concertverslag: Fred Eaglesmith

Gisteravond in ‘De Spot’ in Middelburg naar Fred Eaglesmith wezen kijken. De 80 zitplaatsen waren uitverkocht en we zaten op een soort kleine voetbaltribune vlak voor het podium.
Fred Eaglesmith is een Canadees met Friese roots. Hij toert deze keer door Nederland met zijn dochter in het voorprogramma en brengt country met de bekende thema’s als het boeren leven, liefde, tractors, paarden en een flinke dosis humor.
Dochterlief Jessi deed het leuk, had een mooie stem maar was volgens mij een beetje zenuwachtig en zong een paar mooie eenvoudige countryliedjes.
Na een korte pauze was Fred aan de beurt. Met een hoge zwarte hoed met goggles erop en met enkel een erg oude gitaar kon het feestje beginnen. Toch werd dat feestje wel anders dan gedacht, want Fred had veel meer zin in contact met zijn publiek dan in een rijtje nummers afdraaien. Eaglesmith ontpopte zich als een grappig mannetje met een dosis cynische humor en een bak vol moppen. Al snel had je het idee dat je met zijn allen aan de bar zat te hangen en Fred je beste vriend was die verhaal na verhaal de groep in slingerde. En ja, tussen de verhalen door zong hij met schurende stem zijn liedjes. Kleine mooie countryliedjes, waarvan een heel aantal van zijn nieuw uit te brengen album 6 Volts.
Het contact met het publiek werkte uitstekend want we zaten regelmatig met tranen in de ogen van het lachen. Het nadeel hiervan was dat er maar weinig echte aandacht voor de muziek was en de liedjes een afzonderlijk leven schenen te leiden in de show. Aan de ene kant de humor en verhalen, aan de andere kant de liedjes die vaak averechts op het voorgaande mopje stonden. Het was een vreemde combinatie. Toch hebben we een hoogst vermakelijke avond gehad met leuke muziek voor een zacht prijsje. Komt Eaglesmith bij jou in de buurt, spring zeker even binnen. Saai is hij zeker niet! 16 November nog in Den Bosch te horen.

Advertenties

13 gedachtes over “Concertverslag: Fred Eaglesmith

  1. Mooi verslag David! Ik heb van de beste man alleen ‘Tinderbox’. Dat is een soort Waitsiaanse plaat, geïnspireerd op oeroude gospels. Een mooi album, dat jou denk ik ook wel aan zal spreken.

    • Ben ik wel benieuwd naar. Ken verder weinig van hem. Dit was eigenlijk de eerste kennismaking.

      • Dat vind ik wel stoer: om naar een concert te gaan van iemand, waar je niets van kent… Dat doe ik eigenlijk alleen op festivals.

      • Het beste album (een klassieker) van Fred Eaglesmith is Lipstick, Lies & Gasoline. Things Is Changin’, Drive-In Movie en 50-Odd Dolars mogen er ook zijn. Zijn allermooiste liedjes zijn Spookin’ The Horses (You’re spookin’ the horses and you’re scaring me zingt een pattelandsman over zijn vriendinnetje dat met teveel lipstick op naar bright lights of the city gaat), Seven Shells, 49 Tons en Mighty Big Car (Elvis had one and so did Hank/They don’t look like money, they look like the bank).

  2. @WimB Dank voor je toevoeging. Een echte fan zo te horen? Ik ga die mooiste nummers eens luisteren.

  3. @Siestheday. Fan? Nou, half om half. Het oudere werk is heel sterk. Het latere is bepaald zwak te noemen. Sympathiek maar veel minder relevant dan voorheen. Luister vooral naar het eerder genoemde LL&G!

  4. Fred op cd of live, een halve wereld van verschil. Aardig wat albums klinken best wat neerslachtig en net zo dramatisch; live klinkt het een stuk gezelliger. De nummers klinken ineens minder droevig en daartussen grapt hij er vaak onzinnig dan wel cynisch op los. Maar zoals hij zelf ooit uitlegde: ´Eaglesmith is een rol. Soms wil ik dat spelen maar vaak ook niet. Het is niet essentieel voor me. Ik wil voornamelijk spelen zoals ik ben´. Interessant is de dvd ´There aint no easy road´, geregisseerd door Huib Stam (o.a. VPRO). Daarop zie je Fred van meerdere kanten.

    • Dank voor je reactie. Wat je schrijft is wel herkenbaar, maar wat mij betreft mag die rol op het podium wel wat meer aansluiten bij zijn nummers, hij heeft genoeg te vertellen. Hij kon overigens soms wel sneren over andere artiesten. Kwam wat bitter over.
      Over die DVD had ik gehoord, maar nog niet gezien. Ik ga eens kijken of ik die kan vinden.

      • Thanx voor je respons. Van alle liveopnamen die ik ken (in Nederland) gaan eigenlijk allemaal op deze manier. Op die dvd ‘There aint no easy road’ (Bol.com) staan ook wat fragmenten uit lokale Canadese en Amerikaanse shows. Daar matchen z’n grappen idd meer met z’n muziek. Dat is ook een ander publiek denk ik dan. En ja, hij spot nog weleens met collega-artiesten. Bv Jan Akkerman vind ik, met alle respect voor z’n kwaliteiten, ook een vervelende eigenwijsneus. En Celin Dion heeft nu eenmaal een vreemd gezicht. De speellocatie Spijkerboor, met z’n 170 inwoners, komt ook geregeld wat plagerig ter sprake; hij zou raar kijken als ze hem daar niet meer vroegen. Tot nu toe elke keer als hij hier is. Thuis komt hij ook graag in dat soort gehuchten. Wellicht vertelde hij hetzelfde in Den Bosch over Middelburg met… maar 80 man publiek.

  5. @Minne Zo te horen was je er maandag bij 🙂 Hij zal ongetwijfeld ‘Middelburk’ met zijn voetbaltribune met 80 man gebruiken. Waarschijnlijk had hij in ‘Spijkerboer’ meer publiek.
    Ik moest nog even denken aan dat nummer over Johnny Cash (zeer gewaardeerd hier op Mousique) waarin hij een kritisch geluid laat horen naar de ‘huidige’ fans. Dat soort liedjes is het waard om even in te leiden. Maar goed. Ik heb genoten maandag, daar ligt het allemaal niet aan.

Reacties zijn gesloten.