`nieuwe’ releases, najaar 2011

Met de volgende releases komen we het koude jaargetijde wel door. Ik bespreek uiteenlopend nieuw werk van Anna Ternheim, Nicolai Dunger en Nils Frahm.

Anna Ternheim – the night visiotor

Wie gecharmeerd is van Scandinavische vrouwenstemmen kan ruimschoots aan zijn trekken komen dit najaar: De Noorse Ane Brun kwam onlangs met It All Starts With One, Melissa Horn kwam in september met een nieuw album en nu is er dus een nieuwe cd van Anna Ternheim: The Night Visitor. Maar waar Ane Brun duidelijk is gegroeid en het fenomeen `lief vrouwtje met akoestisch gitaar’ feitelijk achter zich laat met een Annie Lennox achtige diva-plaat, blijft de Zweedse Anna teveel hangen in het bekende idioom. Naar eigen zeggen werd haar langdurige writersblock beëindigd door het aanschaffen van een jaren ’30 Gibson. Het moet gezegd: er staan een aantal prachtige liedjes op (bv het stemmige What Remains? of Bow Your Head) en het is allemaal goed te pruimen, vooral als achtergrondmuziek. Ook de gastmuzikanten (waaronder Will Oldham aka Bonnie Prince Billy zijn niet de minsten. Na een paar luisterbeurten ga ik sommige liedjes wel iets meer waarderen, maar waar Brun intrigeert neigt Ternheim m.i. teveel naar gezapigheid en oubolligheid. Het is allemaal zo voorspelbaar. Je mist dan ook niet veel wanneer je dit nieuwe album niet aanschaft en in plaats daarvan gewoon een van haar oudere platen opzet. Voor wie geen genoeg kan krijgen van lieve meisjes met akoestisch gitaar: kopen, je weet tenslotte wat je krijgt.

releasedatum: 28-10-2011

Nicolai Dunger – ballad of this land

Eveneens uit Zweden komt de singer songwriter Nicolai Dunger, die ook al weer eventjes meegaat. Zijn nieuwste cd, Ballad Of This Land, maakt bij mij wel indruk. Dunger heeft een zeer volwassen plaat afgeleverd, waar geen noot teveel op staat. Trefzeker weet hij zijn prachtige melodieuze zang te verweven met subtiel gitaarwerk en af en toe net niet teveel pathos middels orchestratie en koorzang. Hier en daar, zoals bijvoorbeeld in Tommy Daron Tune en Chosen One, klinkt hij als een hetero versie van Rufus Wainwright of een wat voller klinkende versie van Bonnie `Prince’ Billy. Opener Clouds is echt een prachtig nummer, wat bewijst dat gitaartje/zang/harmonica’tje best actueel kan klinken. Na een aantal sterke nummers aan het begin wordt het wat rustiger met Words en Lost In Freedom, maar het album zakt niet in. Met afsluiter This Land komt hij nog een keer sterk terug. Al met al een stemmige plaatje (nog geen 40 minuten), met de meeste kracht in de eerste songs.

releasedatum: 31-08-2011

Nils Frahm – felt

Berlijn is waar het gebeurd tegenwoordig, niet alleen wat politiek en economie betreft. Vele toonaangevende kunstenaars en muzikanten komen uit Berlijn of trekken er naartoe. Nils Frahm is een klassiek geschoolde pianist, die zich nu meer op het grensvlak van klassiek en ambient begeeft, zoals ook collega’s als Olafur Arnalds en Dustin O’ Halloran. Voor zijn nieuwste cd Felt heeft hij alle hamertjes van zijn vleugel met vilt bekleed. Dit levert een fluweelzacht geluid op. Dit, gecombineerd met een intuïtieve speelstijl en het verwerken van omgevingsgeluid, kraakjes van stoelen en ademhaling in het totaalgeluid, levert een zeer sfeervolle en intieme plaat op met een ongekende klankdiepte. Wat mij betreft komt ie ongeveer op hetzelfde niveau uit als A Winged Victory For The Sullen, waar O’ Halloran de piano beroert. Dit is ambient/neo-klassiek van zeer hoog niveau. Verplicht met koptelefoon te beluisteren!

Frahm komt trouwens binnenkort samen met Peter Broderick weer met nieuw werk onder de naam Oliveray.

releasedatum: 07-10-2011

34 gedachtes over “`nieuwe’ releases, najaar 2011

  1. Die Frahm plaat vind ik ook erg mooi! Oliveray had ik toevallig ook al genoemd, maar dan bij kornuit Peter Broderick’s stukkie van Kees. Ik vind deze Frahm cd vooral sfeer, het is verder niet bepaald knap gespeeld ofzo; hindert niets overigens. A Winged Victory For The Sullen staat voor mij wel een tree of wat hoger staan dan dit album. Frahms oudere werken bevatten veelal beter pianospel.

    • inderdaad, voornamelijk sfeer, maar dat is toch ook het hele idee van `ambient’?
      het is wel weer een heel andere plaat dan AWFTS, maar ik vind het niet minder kwalitatief. en wat is knap gespeeld? veel snelle gitaarsolo’s zijn vaak ook knap gespeeld, maar dat neemt niet weg dat ik ze meestal stomvervelend vind. minimal music is vaak more music, nietwaar?

      • ja daar draait ambient ook om, maar Frahm kan echt goed spelen, virtuoos zeg maar, dat soort goed; er zijn veel recensies in omloop (niet die van jou) waar men zegt dat hij hier zo goed speelt en dat is kolder. dat wilde ik alleen maar benadrukken, want ik begon er al mee dat het een mooie plaat is…

        en die knappe gitaarsolo’s zijn wel goed maar niet mooi

        awvfts vind ik toch echt een klasse beter…maar er wordt door veel van de hier besproken gasten ook een extra bijdrage geleverd

  2. Ik heb van Nils Frahm ‘The Bells’ en daarop staan technisch gezien echt geen kinderachtige stukken. Het neigt soms zelfs een beetje naar Liszt.

    Een knappe gitaarsolo die wel mooi is, is die van Eddie Hazel van Funkadelic in ‘Maggot Brain’, maar dat had ik hier al eens betoogd: https://mousique.wordpress.com/2011/09/10/soleren/

    Ik kan me trouwens wel vinden in JW’s analyse. Toch is timing en frasering natuurlijk ook heel belangrijk bij piano spelen en volgens mij doet Frahm dat op ‘Felt’ wel weer prima.

  3. Frahm zat vooral aan de knoppen in zijn fijne studio, maar Peter Broderick (viool), Hildur Gudnadottir (cello) en vele anderen op Franse hoorn, violen, harp, alt-viool en fagot.

    Van Dustin O’Halloran zijn net als Frahm ook diverse fraaie pianowerken verschenen. Maar nóg mooier is O’Halloran’s andere band Dévics….

  4. Onlangs ben ik naar een optreden van Nils Frahm geweest in het Zijdebalen Theater in Utrecht. Een grote, oude fabriekshal met de luisteraars knus in een cirkel en in het midden deze Duitser met zijn piano. Erg van genoten. Aanrader om heen te gaan. Felt is een mooie plaat, hoewel ik de ruis in de opnames soms wat storend vind.

    • hij heeft gewoon alles opgenomen…en rauw, dus vandaar de ruis, de pratende mensen, de voetstappen en het gekraak; dat maakt de muziek juist wel spannend vind ik…Ook Set Fire To Flames, een zijproject van Godspeed You! Black Emperor, heeft zo in een oud krakend pand eens een cd opgenomen wat een ademnbenemend hoorspel op heeft geleverd! Met name hun cd “Sings reign rebuilder” is een aanrader.

      • het lijkt wel een beetje een modeverschijnsel, achtergrondgeluiden opnemen; zal ook wel weer overgaan…

    • deze is uit 2001, dus als het ooit in de mode is geweest, dan al heel lang😉

      het ECM label houdt er overigens ook van om alle onbedoelde bijklanken van een instrument ook op de cd te laten horen; elke cd op dat label start met 5 seconde stilte en dan dikwijls gevolgd door een “bijklank”. het geeft de muziek wel dat live effect mee of maakt het levendiger

      voor de betere field recordings raad ik dan weer het Touch label aan (Fennesz, BJ Nilsen, Biosphere, Chris Watson, Philip Jeck et al)…maar goed, nu draaf ik door🙂

  5. A Winged Victory for the Sullen…. is die ergens integraal te beluisteren? Hebben jullie ‘m op cd? Of gedownload? Het lijkt me echt iets geweldigs.

  6. Als ik nog een tip mag geven van iets waar Nils Frahm zojuist zijdelings zijn vingers fijntjes voor gebruikt heeft: Dakota Suite & Quentin Sirjacq – The Side Of Her Inexhaustibel Heart (2cd, Glitterhouse)…..prachtig album!!!

    Voorproefje op Soundcloud:

    En:

    • Ha, ik was vandaag bij mijn muziekvriend Wim Boluijt. En wat zette hij als eerste op? De nieuwe Dakota Suite! Erg mooi! De rest van zijn ‘playlist’ zal ik maar niet noemen, want dan loopt de site over….

  7. Goed dan, in willekeurige volgorde (en lang niet compleet):

    – de nieuwe Dakota Suite
    – folkachtige versies van hymns van Isaac Watts
    – Undercover
    – Michael Been (van The Call, zegt die band jullie nog iets?)
    – de nieuwe Jesu
    – de nieuwe Krallice (gruwelijk hard)
    – de nieuwe Megadeath
    – Terry Taylor, diversen
    – Derri Daugherty’s soloplaat
    – Norman Barrat
    – Dion
    – Bill Mallonee (van The Vigilantes of Love), nieuwste soloplaat: prachtig
    – verder weet ik het niet meer.

    Dit is allemaal uit het blote hoofd en mijn korte termijn geheugen gaat achteruit.
    Bij De Waterput scoorde ik ook een kleine 20 cd’s, maar jullie willen vast niet weten welke…

    • En ook nog:

      Sin Disease van Scatterd Few
      Son Of Dust van Randy Matthews
      Songs From The Riverhouse van Robert Vaugh and The Shadows
      How I Got Over van The Roots
      Ear Candy van Kings X

      Blikken werden geworpen op elpees van Geoff Mann (Psalm Enchanted Evening), Twelfth Night (Collecters Item), Lifesavers (Shaded Pain), Goatsnake en No-Man,

      Tenslotte ging het niet om de nieuwe Jesu maar om Jesu met Battle Of Mice (Why We Are Not Perfect EP).

      Ja, het was ook heel gezellig!

    • Volgens mij bestaan die vigilanten al een tijdje niet meer, maar dat weet Wim veel beter, want die volgt ze al zo’n 20 jaar en heeft ongeveer alles van VoL en Bill M.

      • In 2003 bracht Mallonee Perfumed Letter uit. Sindsdien is hij onder eigen naam platen gaan maken. Omdat hij feitelijk Vol is (schrijver, zanger, gitarist) maakt deze naamswijziging niet zoveel uit. Een werkelijk prachtig album is Dear Life uit 2004. Het nieuwe album, The Power And The Glory, is net zo mooi. Wat somber misschien (zijn huwelijk met Brenda eindigde) maar nergens bitter. Sterke teksten (als altijd) ook!

    • Dat vroeg Kees ook al. Ik weet het niet. Ik heb geen verband met dit boek kunnen leggen. Wellicht. Ik denk dat hij met deze titel verwijst naar wat je ‘natuurmystiek’ zou kunnen noemen. Die bij Mallonee een overduidelijke, christelijke connotatie heeft. De ‘blue sky’ als metafoor voor hoop. Dit beeld komt in een aantal liedjes terug. In het ‘jezelf erdoorheen slepen’ een strak gespannen sleepkabel ontwaren.

    • @ Wim. Ha, toch weer dat Christianity Today! (dit terzijde).
      Je weet de metafoor van hoop mooi te verwoorden. Origineel ook. Een mooie aanvulling op dat overbekende anker. Jammer dat het drievoudig snoer tussen hem en zijn geliefde het niet hield…

      @ Daniel. Goed dat je hier Graham Greene weer eens noemt. Zo’n grote schrijver dreigt een beetje vergeten te worden. Gelukkig dat iemand als Desanne van Brederode hem weer zo voor het voetlicht haalt. Haar aangrijpende roman ‘Hart in hart’ is behoorlijk door hem geïnspireerd. Ook dit terzijde…

  8. Ben bezig in ‘De Kern Van De Zaak’ van GG. The Power & The Glory heb ik lang geleden gelezen. De film The Quiet American wil ik graag nog eens zien.

  9. Pingback: Peter Broderick: music for confluence & music for grace and mercy « mousique

Reacties zijn gesloten.