Revelation Road by Shelby Lynne

Wow. Wat een plaat is dit! Shelby Lynn gaat al weer wat jaartjes mee. In die jaren heeft ze aardig wat muzikale genres verkend. Hoewel ze bekend staat als een Americana/country-zangeres, kun je op haar albums ook swing, jazz, folk, rock en indie horen. Kenmerkend voor Lynn is haar wonderschone stemgeluid. Vergelijkbaar met collegae als Patty Griffin, Lucinda Williams en Gillian Welch. Maar haar stem is niet alleen prachtig, ze zingt ook echt met soul. Niet voor niets wordt ze vaak vergeleken met haar grote voorbeeld Dusty Springfield (ooit nam ze ook een album met Dusty covers op). 

Revelation Road is vooral een zeer intieme singer-songwriterplaat. De muzikale invulling is minimaal. Alle instrumenten en vocals zijn ingespeeld en ingezongen door Lynne zelf. De songs en teksten zijn door haar zelf geschreven – en die teksten zijn zeer persoonlijk. Wie de inhoud daarvan tot zich door laat dringen en de achtergrond daarvan kent, kan niet anders dan Lynne bewonderen om haar eerlijkheid en tegelijk een beklemmend gevoel niet onderdrukken. Shelby Lynne en haar jongere zusje Allison Moorer (eveneens zangeres, getrouwd met Steve Earle) groeiden op in het zuiden van de VS (Alabama). Toen Shelby zeventien was, vermoordde haar vader, een alcoholist, voor de ogen van beide zusjes hun moeder en schoot daarna zichzelf dood. Drie jaar later debuteerde Shelby met Sunrise.

Hun getroubleerde jeugd wordt op Revelation Road expliciet aangehaald op de hartverscheurende song Heaven’s Only Days Down The Road. Dan hebben we het cynische titelnummer, dat de toon van het album op magnifieke wijze zet, al gehad. Achter dat cynisme schuilt een hele wereld aan pijn. Gebrokenheid en verdriet lopen als een rode draad door dit album heen. Zonder sentimenteel te worden (een typische country-eigenschap) overigens. Lynne zwelgt niet in zelfbeklag. Maar ze draait niet om de wonden in haar leven heen. En dat maakt het zo sterk.

Het is dapper dat Lynne zich zo bloot durft te geven. Misschien is dit een vorm van therapie voor haar. Het maakt Revelation Road in ieder geval een zeer intense en soms rauwe luisterervaring. Het bij vlagen zo mooi en zo indrukwekkend dat het bijna pijn doet. Tegelijk schuilt er ook troost in het album. In de context van al dat misbruik en geweld worden in I’ll Hold Your Head en Lead Me Love en I Won’t Leave You menselijke zorg, liefde en trouw op ontroerende wijze bezongen.

Waar Heaven’s Only Days Down The Road de aangrijpende climax van het album is en Lynne in het hoofd van haar vader kruipt, is I’ll Hold Your Head verwoord vanuit de positie van een kind. Een zus die zorgt voor haar zusje… De wonderschone ballad I Won’t Leave You is de afsluiter.

Come in out of the rain
It’s morning again
I understand
Hope you need me when you’re well
What the hell
I won’t leave you

Wow. Wat een plaat. Wat een sterke vrouw.

Advertisements

26 gedachtes over “Revelation Road by Shelby Lynne

  1. Je zit wel stevig in de zangeressen de laatste tijd, Daniel! Sowieso vraag ik me bij jou af of jij meer geraakt wordt door vrouwenstemmen dan door mannenstemmen, maar misschien is dat een onzinnige vraag.
    Je maakt een vergelijking met een aantal vrouwenstemmen, waarvan meer dan de helft mij lief is. Ik ga het niet meer hebben over Lucinda de Visvrouw, maar eerlijk gezegd vind ik die stem van Lynne meer daarbij passen dan bij de dames Welch en Griffin, laat staan bij Ms. Springfield. Ik hoorde een flard op internet en ik vond het te geforceerd, wat mevr. Lynne laat horen. Neemt niet weg dat ik het autobiografische van de teksten wel weer boeiend vind. Maar ik zou het geloof ik niet zo snel kopen. Daarvoor is mijn lijstje te lang en dit te weinig mijn ding.

  2. Nee Kees. Je slaat hier weer de plank falikant mis. De observatie/mening van Daniël D dat jij geen verstand hebt van vrouwenstemmen, moet ik nu toch echt gaan delen.

    – Lucinda de Visvrouw?? Hoe dúrf je!
    – Lynne geforceerd? Niet goed geluisterd. Ze zingt juist ontspannen en met heel veel countrysoul. Eerlijk gezegd vind ik haar mooier zingen dan de door jou zo beminde Gillian Welch.

    Maar ach, smaken verschillen he.

    🙂

    • Die van die visvrouw had ik hier al lang geopperd en ik neem er geen woord van terug. En ik ga me niet meer verdedigen over mijn verstand van vrouwenstemmen.

      Ik luisterde dat titelnummer en ik vond haar daarin op een gegeven moment wel geforceerd, veel minder ontspannen dan Dusty Springfield. En de stem van Gillian Welch is veel meer country, wat nasaler, kent meer raadsels, is gewoon veel meer in mijn straatje dan deze wat voorspelbare dame.

  3. Wb je eerste vraag: ik houd niet meer van vrouwenstemmen dan mannenstemmen. Denk ik. Ik heb wel een voorkeur voor lage en karakteristieke mannenstemmen. Hoge zangers die je tegenwoordig zoveel hoort (Bon Iver!), vind ik over het algemeen niks.
    Wie wel? Cash, Cave, Springsteen, Kristofferson, Waits, Dylan, Morrison. Maar Paul Simon en Charlie Peacock vind ik ook geweldige zangers. En de echte soul, blues -en gospelzangers natuurlijk, die van mij ook de hoogte in mogen (Aaron Neville!). Die lijst is eindeloos en daar zal ik dus maar niet aan beginnen hier.

  4. Ik geloof dat we het over mannenstemmen meer eensch zijn, broeder! Alhoewel ik Bon Iver ook wel trek en trouwens van die wat onvaste stemmen als Sparklehorse, Spinvis en Daniel(!)son ook.

  5. Spinvis trek ik ook niet. Een zanger als Zach Condon maar net. Je opmerkingen over Williams en Lynne, neem ik maar voor lief, al blijf ik ze volstrekt onbegrijpelijk vinden. Begrijp me goed: Welch en Griffin vind ik óók erg goede zangeressen hoor, hoewel ik ze soms wat warmte vind ontberen.

    • Goed, ik zal het m.b.t. Lucinda Williams nog één keer uitleggen. Het is namelijk een combinatie. In een vlaag kocht ik ooit Carwheels on the gravel Road. Ik vond dat een mooie plaat, vooral door de muzikanten als Buddy Miller, etc. Die stem vond ik toen al een beetje te ordinair, ook te klagerig en als ze dan ook nog eens gaat zingen over die wilde avonturen die ze met al die kerels beleeft. Dan denk ik: ga lekker vis verkopen. Dat werkt bij mij beter dan zo’n hele plaat, laat staan platen (ik heb dus ook alleen dat ene album) luisteren.
      Spinvis trek ik heel goed. Wacht maar af vandaag…
      Ah, jij houdt van warme stemmen. Ik ook, maar te warm gaat bij mij ook weer kriebelen op een gegeven moment. Ik houd gewoon van wat meer raadselachtigheid: het kinderlijke bij Karen Peris (TIM), het kraaierige bij Joanna Newsom en het onbeschrijflijke bij Natalie Merchant.

  6. Ja, van die damesstemmen kan ik ook genieten. En wat dacht je van Agnes Obel. En Karin Bergquist! Maar dat neemt niet weg dat Lucinda Williams een prachtige stem heeft. Wat jij klagerig en ordinair vindt, vind ik een vat vol emoties. Misschien speelt haar zuidelijke accent je parten? Enfin, eens zullen we het hierover niet worden.

    • I love The (Secret) South! Nee, daar ligt het niet aan. Maar je gaat niet in op mijn tekstuele opmerkingen bij dat eerste gravelachtige album…
      Agnes Obel vind ik ook heel mooi; alhoewel het niet heel origineel is, maar goed: mijn vrouw vindt het ook prachtig, dus dat album staat hier nogal eens op, zeker na kerktijd…
      En Karin Berquist is heel fijn. Over the Rhine is een geweldige band, alhoewel ze niet op die jaren 20/30 jazztour moeten gaan, want dat ruikt veel te veel naar mottenballen!

      • O ja, da’s waar. Excuses. Dixieland wordt de nieuwste hype; let maar op! Ik laat mijn snor al staan; kan ik er straks fijne punten in draaien.

  7. Hey Daniel, mooie recensie. Heb ook een cd van haar. Hou ook erg van haar stem. Ze heeft een mooi nummer geschreven over het overlijden van Johnny Cash ‘When Johnny met June’.

    • Mooi nummer, David! Zeker omdat het voor mijn helden is! Alleen…
      1) ik houd niet van dat lichte gekreun dat ms. Lynne hier laat horen
      2) En als ze de hoogte in gaat, wordt het echt minder (merkwaardig, want de hoogte in suggereert in dit verband het gaan ‘hemelen’ van The Man in Black, terwijl het nu eerder een val der engelen lijkt)
      3) maar het irritantst is die vrouw die al filmend meezingt. Is er geen betere opname?

      K.K. (= Kritische Kees)

      • Tja, met 3) ben ik het eens … Mijn cd versie is beter 😉 . Van dit nummer op Youtube nog geen betere gevonden. 1) en 2) was al min of meer onderwerp van gesprek tussen Daniel en jou, en dat volg ik met plezier.

  8. @ David: mooi!
    @ Kees:
    – Ik ga niet in op die opmerking, omdat die niets te maken heeft met haar zang en stem. Als het over teksten gaat, ja, dan moet je helemaal niet aankomen met Kanye West natuurlijk.
    – Ik vind die ‘jazzplaat’ van Over The Rhine erg leuk! Maar dat zal je niet verbazen. Hun laatste cd ‘The Long Surrender’ schijnt erg goed te zijn. Geproduceerd door John Henry (waarvan ik nu het briljante ‘Reverie’ beluister, recensie volgt later!). Gastvocaliste… Lucinda Williams. Ik las ergens dat je het verschil tussen Lucinda en Karin nauwelijks kan horen.

    • @ Daniel.
      – Wat Kanye West betreft, heb je een punt! Maar goed, de muzikaliteit van deze ‘Mozart v.d. hiphop’ (jouw woorden) schat ik een stuk hoger in dan van onze fishwoman…
      – The Long Surrender is zo goed, omdat ze dat jazzpad hier weer verlaten hebben, heb ik gehoord. Maar ik heb dat album niet. Hun mooiste vind ik ‘Good Dog, Bad Dog’ en daarna ‘Drunkard’s Prayer’ en ‘Ohio’ als gedeeld tweede. Het is trouwens Joe Henry (zei de purist). En je maakt mij niet wijs dat het verschil tussen een viswijf en een grand lady niet te horen is. Dan moet er wel een heleboel prut in je oren zitten!

  9. Haha, nou zijn dat ook niet mijn woorden. Maar het zijn beide goede zangeressen. The Long Surrender staat helaas niet op Spotify, dus we kunnen niet checken.
    Het oude werk van Over the Rhine vind ik trouwens ook goed.

    En natuurlijk, is het JOE Henry! Daar heb je helemaal gelijk. Reverie al gehoord?

    Over Spinvis gesproken: er staat een aardig interview met hem in Trouw vandaag.

  10. Hé, zat Petrus ook niet in de vis???
    En laat ons trouwens even, daarvoor kwam ik o.a. ooit op Mousique en ben er gebleven: kibbelen over persoonlijke muzikale smaak. I like it!

Reacties zijn gesloten.