Recensie: Rubatong Rubatong

Het leven is vol verrassingen. Zo rond Allerheiligen (1 november) dacht blijkbaar dé Goedheiligman al aan mij. Ik weet niet waar ik het aan verdiend heb, maar plots zat er een pakketje in mijn brievenbus. Daarin ook het album van Rubatong. Die naam zei me helemaal niets. Tot ik op de achterkant de naam van de gitarist zag: René van Barneveld. Hé, was dat niet de gitarist van Urban Dance Squad, die behoorlijk legendarische Nederlandse crossoverband uit de vorige eeuw? Inderdaad. Mijn verder onderzoek – want dit gegeven paard wilde ik wél in de bek kijken – bracht me bij de bassist: Luc Ex. Hij speelde voorheen in de al even invloedrijke punkband The Ex. De zanger, Han Buhrs, verdiende zijn sporen bij Palinckx, een zeer vernieuwende groep uit de geïmproviseerde muziek. Drummer en percussionist Tatiana Koleva heeft haar roots liggen in de moderne klassieke muziek. Kortom: een aardig stelletje, zo bij elkaar. En dat hoor je ook! Om maar even bij die metafoor van het paard te blijven. Het is een paard met kuren, onvoorspelbaar, grillig en met vuur in de schenen.
Nee, Rubatong maakt geen makkelijke, maar wel intrigerende muziek. Als je je er voor open stelt, valt er genoeg te ontdekken. Die gitaar van Van Barneveld is als de darts van die andere Van Barneveld in zijn beste dagen: vaak raak! Vaak zijn het heerlijke blues-licks, maar in Dirty Lil’ Kiss hoor ik ook een heerlijke riff. En aan het slot van Il-y-a des Choses lijkt het alsof de dagen van Urban Dance Squad weer herleven. De bas van Ex is moddervet aanwezig of juist uiterst subtiel. Koleva uit zich in invententieve ritmes. Aan het slot van openingsnummer In a Haze bespeelt ze virtuoos de vibrafoon. En dan die stem van Buhrs. Je zou hem met recht een stemkunstenaar mogen noemen. De ene keer zingt en gromt hij als Waits, de andere keer als een Mongolische keelzanger en weer later als een Franse chansonier. Regelmatig vervormt hij z’n stem ook door electronica, maar het blijft melodieus.
Tekstueel valt er ook genoeg te genieten op dit album. Rubatong heeft iets kosmopolitisch, omdat ze niet alleen in het Engels zingen, maar ook in het Frans en het Duits, ja zelfs in het Nederlands. Dat laatste gebeurt in F voor Af.  Dit liedje is één lange dadaïstische associatie over de letter F: Paul van Ostaijen redivivus… (De clip hieronder geeft trouwens een prachtige live-versie van dit nummer te zien). Dat dadaïsme loopt in het korte slotnummer Ringa trouwens uit de hand. Deze stuurloze en volstrekte inhoudsloze song had wat mij betreft achterwege mogen blijven. Daar staat het al genoemde Il-y-a des Choses tegenover. Daarin worden uitspraken van allerlei beroemde, geliefde én gehate, staatslieden achter elkaar gezet. We horen respectievelijk citaten van Lodewijk XIV, Bush sr., Kennedy, Churchill, Bush jr., Stalin, Oswald (geen letterlijke staatsman, maar wel voor altijd aan die ene verbonden…), Thatcher en Hitler. De laatste wordt door een zwoele vrouwenstem gezongen, hoezo onvoorspelbaar?
Rubatong is geen paard dat maar één kunstje kan. Muzikaal is men niet voor één gat te vangen. De blues is prominent aanwezig, maar dan wel buiten de gebaande paden. Daarnaast rockt het regelmatig flink, wordt er geïmproviseerd als een echte (free) jazzband en gefunkt als The Squad of The Peppers. Ik hoor referenties met Captain Beefheart en Tom Waits. Ook doet het me soms denken aan Smutfish/John Dear Mowing Club. En ook De Kift en Beu kunnen als vergelijkingsmateriaal dienen. Rubatong biedt eigenlijk meer muziek voor het hoofd dan voor het hart, alhoewel het middenrif ook niet ongenoemd mag blijven. Hopelijk gaan we van dit Nederlandse collectief nog veel horen!

Advertisements

7 gedachtes over “Recensie: Rubatong Rubatong

  1. interessant; ik had het al een keer langs horen komen in de uitzending van Jan Willem, inderdaad intrigerende muziek.

  2. Ik heb hem onlangs ook besproken…en gedraaid. In eerste instantie dacht ik “zucht weer zo’n ingewikkelde, niet door te komen Red Note release”, maar dat verdween bij de eerste tonen al. Het is een grote verrassing deze cd.
    Leuk stukje ook Kees…altijd weer wonderlijk wat je er allemaal bijsleept 🙂

  3. Ha, Kees de Jongen… Toevallig één van mijn lievelingsboeken uit de Nederlandse literatuur voor 1940 (ja, ik loop al een tijdje mee; het is dat ik zo’n jong lichaam heb). Wist je dat De Kift er een rockopera van gaan maken. Ik heb al kaartjes voor Leiden (niet verklappen aan mijn vrouw).

  4. Precies! Tenzij ik een lief briefje op haar kussen neerleg, maar dat is al weer een tijdje terug…

Reacties zijn gesloten.