new album Sara Groves (#1)

Sara Groves heeft een nieuwe cd, Invisible Empires, die hoog gaat eindigen in mijn jaarlijstje. Maar voor ik toekom aan het recenseren van dit album, denk ik dat de naam Sara Groves enige introductie behoeft. Daarom een bespreking in twee delen.

Want who the # is Sara Groves? Zij komt uit de christelijke muziekscene (CCM = christian contemporary music) in Amerika. Da’s op zich geen plus. Vroeger (laat zeggen 15-20 jaar geleden) volgde ik die muziek op de voet, maar sinds lang heeft deze scene mijn interesse verloren. Te vaak vind ik de muziek klinken als een produkt waarin de evangelieboodschap verkocht moet worden, óf als een produkt waarin God gebruikt wordt om cd’s te verkopen. Te vaak te oppervlakkig/cliché, kwalitatief onder de maat, niet origineel. Misschien doe ik de huidige generatie CCM-ers wel te kort met deze kwalificaties, dat weet ik niet, want ik volg het niet meer. Op een enkele artiest na, Kirk Franklin bijvoorbeeld.

En Sara Groves dus. Zij schijnt voor mij als een helder licht temidden van de vaak zo kitscherige neonlverlichting van de CCM. Daar zijn meerdere redenen voor:

1. Sara maakt eerlijke liedjes, met prachtige teksten, die mij inspireren en troosten. Ze durft zich kwetsbaar op te stellen, schuwt kritiek op het christendom niet en komt op voor sociale gerechtigheid. Maar vaker nog zingt ze over relaties, persoonlijke issues en de kleine dingen van het leven. Dat doet ze op indringende en poëtische wijze. Over het kleine gesproken: ze heeft ook een mooie kindercd gemaakt. Door deze dingen en haar nadruk op piano, doet ze me soms aan de Innocence Mission denken. Maar, hoewel ik IM echt prachtig vind, word ik meer geraakt door Sara, eerlijk gezegd.

2. Sara Groves heeft een prachtige stem. Dat heb je niet gelijk door. In eerste instantie klinkt ze vrij doorsnee, lief bijna. Maar let op de emotie in haar stem; ze zingt met onzettend veel gevoel en wat ze ook zingt – je gelooft haar.

3. Ook haar songs zelf pakken je niet direct qua melodie. Qua stijl klinkt het op het eerste gehoor ook niet heel bijzonder. Maar na een paar keer luisteren, ontdek je de grote schoonheid van haar liedjes. De muziekafdeling van de site Christianity Today, die de CCM-wereld ook een beetje links laat liggen en liever seculiere artiesten lijkt te bespreken, zette haar nummer één op hun jaarlijstje van 2009, boven artiesten als Buddy & Julie Miller, David Bazan en Joe Henry.

Enfin, bij mij gebeurt er iets in mijn ziel, wanneer ik naar Sara Groves luister. Ik zou zo drie albums van haar op mijn APK-lijstje kunnen zetten: Add To The Beauty, Tell Me What You Know en Fireflies and Songs.

Ter introductie van elk van die drie cd’s hieronder één nummer:

Een bespreking van haar nieuwe album volgt binnenkort.

77 gedachtes over “new album Sara Groves (#1)

  1. Invisible Empires pakt me niet zo. Misschien inderdaad meer luisteren. Fireflies and Songs vind ik mooier bij de eerste luisterronde. Wel grappig dat verhaal over CCM. Herken ik veel in.

    • Als je je stuk schrijft, moet je de filmpjes toevoegen via ‘uploaden/toevoegen’, daarbij het tweede icoontje aanklikken en in de url de youtube-link plaatsen en dan drukken op de knop ‘invoegen’.
      In de comments gaat de link vanzelf, maar niet in een ‘nieuw bericht invoegen.’
      Ha, dat ik nog eens computertips zou geven!

      • Je kunt het via wijzigen nu nog veranderen hoor. Dus ‘edit this entry’ onderaan de zgn. ‘tags’ onder jouw stuk.

      • en nu komt die code niet meer door, natuurlijk, WP denkt dat ik een filmpje wil embedden.

        de code die ik bedoel is: [ (haakje openen), dan youtube= dan de url van het filmpje, dan ] (haakje sluiten)

        dat kun je in de html-weergave gewoon invoeren, de makkelijkste manier.

  2. Nu nog even die mrs. Groves. Is het toevallig dat het alledrie pianoballads zijn? Beheerst zij nog andere genres? Ik vind het best mooi – stem doet mij een beetje aan Patty Griffin denken – maar ook een beetje eenvormig. Ik vind IM beter, dromeriger, en het oudere werk rockt ook meer van deze band.

  3. Die Peter is ook zo snel. Terwijl ik dacht – als een echte pedagoog 😉 – laat die Daniel het eerst zelf proberen, want zo leer je de dingen het best!

  4. Haha en ondertussen was ik bezig…

    En gelukt!

    Tnx voor de tips!

    @ Kees: ja, het zijn toevallig drie pianoballads. Ze schrijft ook meer uptempnummers, hoewel wel veel pianowerk. IM is inderdaad dromeriger, maar de combinatie van teksten en stem maakt dat Groves mij meer raakt.

    @David: check je even je mail, als je wilt?

    • Ah, good old Charlie Peacock, die man van de geweldige ‘westcoast diaries’! (over APK gesproken…), diegene die ik ooit in Gouda zag optreden met Vince Ebo (God hebbe zijn ziel!) en Jimmy A. Wat een feest was dat. Charlie Peacock, uit diezelfde vruchtbare bodem van LA, waar ook 77’s, Daniel Amos, etc voortgekomen zijn.
      Eh, wat was de vraag ook alweer? Geen vraag, maar swing. Nou, met die CP klinkt het toch weer interessanter Daniel!

      • Door jouw opmerking hier ben ik West Coast DiariesI t/m III nog eens gaan luisteren op Spotify. Ik was vergeten hoe ongelooflijk goed dit is…

      • Ja, die zijn geweldig. De allermooiste is die akoestische: ‘Down in The Lowlands…’

  5. Ik zal je wat verklappen: haar nieuwste is geproduceerd door (de jou ook vast wel bekende) Steve Hindalong en klinkt behoorlijk anders dan haar voorgaande werk.

    • Nou, qua producers is er weinig mis. Hindalong ken ik zeker. De drummer en creatieve spil van The Choir. Volgens produceerde hij ook The Prayer Chain, als ik dat goed las bij Peter.

    • Ha, ik dacht: er volgt nu een gloedvolle verdedigingsrede voor die ‘muntjesband.’ Maar misschien moeten we daarvoor meer bij die andere Leeuwenman zijn…
      Excuses dat ik je smaak verkeerd inschatte. Positiever gezegd: je blijft me verrassen!

      • ik ga sixpence ook niet verdedigen. Ik heb de christelijke scene nooit zo meegekregen, en als je het later hoort, maakt het weinig indruk. The Choir ken ik wel, maar vond ik ook weinig bijzonders. Helaas, ik moet je dus ook teleurstellen. (of verrassen)

  6. ik ga mijn liefje blij maken als ik de recensie even doormail. Zij is groot liefhebber. En vindt jou ook erg cool dat je van Sara Grooves houdt haha

  7. om het te relativeren heb ik gezegd dat je een bijzonder vervelend persoon in de omgang bent 😉

  8. @ Daniël: hmmm, we spreken elkaar morgen! toch?

    @ Kees: zouden er überhaupt vrouwen bestaan die houden van As I Lay Dying, Mastodon, Sepultura en Mogwai

  9. Komt spuit 11 nog even: prachtige nummers dit! is dit representatief voor al haar werk of heb je de mooiste eruit gepikt?

    Enne ja er bestaan vrouwen die van harde muziek houden. Mijn vrouw van Sonic Youth, Nomeansno, Primus, Pixies en Victims Family….bovenstaande rijtje gaat er dan weer niet in. Die vrouwen lopen ergens in het wild rond nog…

    • mijn vrouw klaagt altijd dat ik haar muziek heb uitgezet wanneer ik een cd opzet die haar niet zint. het gekke is dat er dan meestal helemaal niets op stond!
      ze heeft wel gevoel voor humor, maar voor muziek moet je bij haar niet aankomen… 😦

    • Nou JW, dat is nu precies muziek die ik niet in het bijzijn van mijn vrouw moet draaien. Leonard Cohen en Olafur Arnalds waren gisteravond wel helemaal raak bij haar. Ze is gewoon meer van het rustiger werk. Ach, dat heb ik ook genoeg…

  10. @ JW: kijk, jij weet goede muziek gewoon te waarderen. Kees die oordeelt wat te snel. Deze nummers zijn zeker representatief! Ik zou er met gemak nog een hele rits kunnen plaatsen, ware het niet dat ze schaars zijn op youtube. Dat wil zeggen: nummers van de door mij genoemde cd’s. Van haar voorgaande werk staat wel eea op youtube en kent ook pareltjes, maar vind ik wat minder consistent.
    Ik zou zeggen check haar albums Fireflies & Songs, Tell Me What You Know, Add To The Beauty en Invisible Empires op Spotify. Ze heeft trouwens ook een hele mooie kerstcd gemaakt, mocht je daarvan houden.
    Invisible Empires moet nog steeds een beetje landen bij me, dus recensie volgt nog!

    @ Kees: misschien vindt je vrouw Sara Groves wel leuk!

    • Ja ja, als ik jouw smaak niet geheel deel, dan oordeel ik te snel… Zo ken ik er ook nog een paar. En ga nu niet weer beginnen over mijn gebrek aan kennis van vrouwenstemmen! Mijn vrouw zal hier ongetwijfeld van houden. Ze valt graag in slaap op de bank; daar is deze muziek uitermate geschikt voor.

  11. Hap! zei Kees. 🙂

    En toch denk ik dat jij dit ook mooie muziek vindt, alleen zelf nog niet weet. Net zoals jij dat (terecht) voor mij dacht bij The Waterboys. Soms moet je iets een kans geven en gewoon wat vaker draaien.

    • Ik bevind mij dus nog in de tijden der onwetendheid, om Paulus’ woorden te gebruiken? Ik ben een onnozele heiden als het gaat om deze Sarah? Misschien zit het wel in haar naam, want die Bijbelse Sara is ook niet mijn meest favoriete figuur…
      Maar goed, door jouw verwijzing naar The Waterboys raak je wel een tere snaar in mijn ziel. Daarom beloof ik hierbij plechtig op Spotify genoemde albums te checken. Daarna kom ik met mijn Salomonsoordeel…

  12. Zo! Dat vind ik nog eens sportief. Ik ben benieuwd wat je er van vindt! Goed naar de teksten luisteren, dominee!

    • Verwacht niet zo’n exegese als bij Waits, want hier moet ook nog gewerkt worden… Ik vond trouwens die tekst van ‘Why it matters’ al redelijk urgent hoor.

  13. Nee, snap ik. Maar ik bedoel maar: juist haar teksten doen me veel. ’t Is geen achtergrondmuziek.

  14. Here Salomo speaking…
    In zijn rechterhand houdt hij een tweesnijdend zwaard. In zijn linkerhand heeft hij vier zilveren schijfjes. Voor zijn voeten ligt een gekliefde Sara Groves. Haar ene helft sprak hem erg aan: de mooie stem, de verzorgde liedjes, de fraaie teksten. En vooral die pianoballads, haar sterkste kant. De andere helft is intussen al wat ineengeschrompeld. Dat gebeurt altijd met suikerspinnen… Die kant was hem te zoet, te netjes. Ik hoor de tegenpartij al mompelen – al hoofdschuddend – ‘en The Innocence Mission dan?! Alsof dat niet lievig en zoet is?!’ Zeker, geachte tegenpartij. Maar bij The Innocence Mission bespeuren wij in het vroege werk nog de scherpere randen en het latere werk getuigt van zoveel aardse én dromerige schoonheid, dat deze band eigenljk niet als vergelijking mag dienen.
    Salomo heeft nog even de prijzen bekeken die er op het internet betaald moeten worden voor deze Sara en eerlijk gezegd vindt hij de prijs/kwaliteitsverhouding alleen gelden voor het ene deel, maar ja: je krijgt dat tweede deel er nu eenmaal (niet gratis) bij…

  15. Ach Salomo, met dit oordeel kan ik leven, zij het met een gekliefd hart.
    Ik kan je redenatie wel volgen, maar vind alleen al die ene helft de prijzen meer dan waard. Enfin, hulde voor je bereidheid dit een kans te geven!

    • Oké, en nu jij het volledige oeuvre van The Waterboys beluisteren + eindoordeel!

      🙂 🙂 🙂

  16. Haha, nou ik kan je alvast verklappen dat ik This Is The Sea en Fisherman’s Blues heel mooi vind en dat An Appointment with Mr Yeats in m’n jaarlijstje gaat komen!
    Ik denk echter niet dat ik aan heel hun oevre toe kom.Misschien Too Close To Heaven nog eens beluisteren.

  17. Moet je zeker doen! En vergeet dan echt ‘Dream Harder’ niet, want die komt ook heel hard aan! En Appointment etc. komt ook in mijn jaarlijstje. Room to roam is trouwens een heerlijke ‘Ierse’ (ja, ik zet het maar even tussen aanhalingstekens, anders krijgen we die vermaledijde discussie weer) plaat. Ik kan daar moeilijk stil bij blijven zitten. Een soort Pogues avant la lettre…

  18. Nou dat scheelt weer want op Spotify staan ze. Ik vind alleen die reclames hoogst irritant, alsof het Gouden Kalf door de Voorhof komt denderen…

    • 🙂
      Om het even een triest randje te geven: Mike Scott had toen een heel serieus drankproblem…

    • Da’s weer zo’n oud mechanisme, helemaal in de lijn van ‘die vrouw die Gij mij gegeven hebt…’ Je kunt hier biechten hoor!

      Maar goed, ik denk niet dat Mike Scott c.s. daar in die pub water (!) hebben gedronken…

  19. over jaarlijstjes gesproken, ik ben zo zachtjes aan al aan het denken over mijn favorieten. wordt moeilijk, want er was dit jaar veel meer moois dan vorig jaar heb ik het gevoel. zullen we begin december de aftrap geven w.b. de jaarlijstjes. alles wat in december nog verschijnt kun je met goed fatsoen niet meer meenemen in de lijstjes omdat het nog te vers is.

    • Dus wat vorig jaar december verscheen, mag wel mee? (ik denk zo maar aan een bepaalde hip-hop plaat ;-)).
      Ik vind begin december prima; is logistiek voor mij ook wat handiger dan verder weg in december: Tiendaagse Veldtocht, etc.

  20. @ Kees: Rehab: the Overdose verscheen in 2011!

    Begin december vind ik ook goed. Vorig jaar waren we ook één van de eersten en dat leverde veel bezoekers op.

    • Ha die Daniel, een beetje zendeling blijf je wel… 😉 Nee jongen, mijn keuze valt een stuk seculierder uit!

  21. Nou, jouw hiphop- kennis daalt ook met de dag! Wat dacht je van ‘My Beautiful Dark Twisted Fantasy’?!

  22. Ach, ik weet het nog, omdat hij op Pitchfork een 10 kreeg en zodoende daar, op de valreep, nog bovenaan de album top 100 eindigde. Maar de doorwerking hier was natuurlijk pas begin 2011, dus ik begrijp je verwarring wel hoor. Maar goed, echte kenners moeten zoiets weten ;-).

    • Dat maak ik lekker zelf uit. Wat mij betreft was ‘die Wirkungsgeschichte’ van MBDTF vooral in 2011 (zie jouw eigen inschatting ;-)), dus schrik niet als deze plaat wel degelijk in mijn jaarlijstje verschijnt… Maar ja, op welke plaats??? (licht tromgeroffel…)

  23. ik krijg nu al hoofdpijn als ik al die goede platen van 2011 op een rijtje probeer te zetten. hoe kom ik in hemelsnaam tot een top 10? mag een top 50 ook?

    • ja, dat is dan inderdaad nog steeds een moeilijke vraag. wat het iets makkelijker maakt is dat de rest dan niet gewoon verdwijnt, maar toch nog ergens in de lijst terugkomt.
      een andere moeilijke vraag is dan weer: wat te doen met nr. 1001?

  24. wat kan, is een top 10 maken, we zijn tenslotte onverbiddelijk hier op Mousique, maar daarnaast onder het kopje ‘eervolle vermelding’ de rest noemen 😉

Reacties zijn gesloten.