Recensie: The Foundling by Mary Gauthier

Deze opvallende cd van Mary Gauthier (spreek uit: Go Shay) uit 2010 kwam ik tegen in onze Zeeuwse bibliotheek. Pas thuis kwam ik erachter dat er een bijzonder mooi verhaal verteld wordt op dit schijfje. Meer dan de moeite waard om hier op Mousique uitgebreid te bespreken.
Een tipje van de sluier vind je al op het mooi uitgevoerde boekje: The record is dedicated to all adoptees, birth mothers, birth fathers, and adoptive parents who still suffer, May you find peace. De cd vertelt het schrijnende verhaal van mensen die zonder hun ouders zijn opgegroeid en daar de littekens van dragen. Deze cd is als het ware het programma ‘Spoorloos’ in muziek gegoten. Wat het voor mij geloofwaardig en heel indrukwekkend maakt is dat Gauthier hier haar eigen verhaal vertelt. Hier is muziek dat wat het voor velen is … onversneden therapie.
De cd zit in de Folk/Country hoek. En die laatste staat bekend om zijn ‘tear jerkers’. Deze cd wordt echter nergens sentimenteel. Ik zou eerder woorden als schrijnend, hard en open gebruiken. Al met de eerste woorden wordt je de pijnlijke diepte ingesmeten. Accordeon en violen gaan met je mee en de toon voor de cd is gezet:

A Foundling looking for home
wanders through Darkness and travels alone

A baby unwanted unloved and unblessed
Left on a doorstep an unbidden guest
A shivering shadow a child with no name
Severed surrendered sinking in pain

Conceived in the gale of a ruinous storm
Partially killed, partially born
Abandoned, abandoned, falling through space
With nobody’s eyes and nobody’s face
A foundling

Met ‘Mama here Mama gone’ duik je dieper in de wereld van een kind dat achtergelaten is in een kindertehuis. Als vader van een stel kinderen en als zoon van fijne ouders lopen de rillingen over je rug.

Cut loose and falling
Thru the crevasse cradle crack
Rock a bye baby
Mama ain’t coming back
This night has no ending
This darkness no dawn
Descending, descending

Mama here
Mama gone
Mama gone

De muziek is mooi, ingetogen en de wat treurige slepende stem van Mary zuigt je mee in het verhaal. En zelfs als je dan een beetje opgelucht bent omdat nummer 3 heel vrolijk begint krijg je weer een tik van de tekst:

I passed thru like thunder
I passed thru like rain
Passed out from under
Good-bye could have been my family name

Waar die laatste zin in menig countryliedje niet zou misstaan krijgt het hier een wrange klank die hier volledig geloofwaardig is. Gaat die triestheid vervelen? Geen moment! Ik heb me afgevraagd waarom niet. En warempel ze legt het uit in haar volgend nummer ‘Sideshow’.

Who likes to think about their pain
Most people would avoid the rain
A sunny song will help you make it through
But constant whistling is hard to do
Too many songs about happiness
Leave me sad, lonely, and depressed
A million miles from the radio
You can find me at the side show

En zeg nu zelf, is een herfstlijstje maken ook niet een beetje de ‘Sideshow’ opzoeken omdat dat de vrolijke zomermuziek ons in de herfst enkel maar mistroostiger maakt? Ik ben het roerend eens met Kees en Mary!
Na de eerste ‘Interlude’ komen we aan in deel 2. De zoektocht van een volwassene naar haar oorsprong en identiteit begint. Eerst de vraag naar de diepste wortels in het mooie ‘Blood is Blood’. Daarna in wat mij betreft het mooiste liedje van de cd, ‘March 11, 1962’. Eindelijk, na 40 jaar zoeken heeft ze haar moeder aan de telefoon. Ze bezingt het gesprek en als je bij het luisteren geen brok in je keel krijgt was je me waarschijnlijk al kwijt aan het begin van deze recensie.
Doe je ogen dicht, zet je koptelefoon op en huiver.

Met ‘Walk in the Water’ stopt het tweede deel. De zoektocht heeft de eenzaamheid misschien alleen nog maar groter gemaakt. De vragen zijn nog steeds veel prangender dan de antwoorden die ze gevonden heeft.

Na ‘Interlude 2’ begint deel drie. Hier worden harde conclusies getrokken en richt het blikveld zich meer op de toekomst met de vraag, hoe nu verder? Eerst nog hoofdschuddend merken dat Mary de waarheid al die tijd niet heeft willen zien in ‘Sweet Words’. ‘The Orphan King’ is daarna het grote ondanks. Ondanks de bittere ellende waarin ze terecht kwam en zichzelf in bracht, gelooft ze nog steeds in liefde.

Hail the Orphan King!
Superhero of suffering
Like Moses and Batman and James Dean
I still believe in Love

‘Another day borrowed’ sluit de cd af voordat het ‘Coda’ klinkt en daardoor een heuse inclusio ontstaat door de woorden van het begin te herhalen. De cirkel is rond, er is gestreden, er zijn stapjes gezet, maar het verhaal is nog lang niet klaar.

Wat een pareltje van een cd!
Vind je het allemaal te negatief? Ach, het is herfst … get a grip!

Het hele album kun je hier beluisteren.

15 gedachtes over “Recensie: The Foundling by Mary Gauthier

  1. Een prachtige recensie, David. Ik heb ooit wel eens iets van Gauthier gehoord en was er niet zo kapot van, maar dit maakt mij toch weer erg nieuwsgierig. Straks gaat de stream aan…, terwijl ik verder lees in ‘Redemption Falls’ van Joseph O’ Connor, ook al niet zo’n vrolijk verhaal, maar wel zeer indringend!

    • Ik vraag me ook af wat de cd zonder deze thematiek met me had gedaan. Juist de combinatie maakt het een erg mooie cd.

  2. Cd intussen beluisterd en inderdaad David, hij is erg mooi. Vooral het begin. Later wordt het iets meer doorsnee, muzikaal dan. Haar stem doet me ook wat denken aan Lucinda Williams, maar dan minder ordinair (ik hoor ‘Wolfmans’ al grommen…).
    Mary gaat ook op m’n lijstje (soms moet je ook even kunnen wachten, dan dalen de prijzen…)

    • Ben ik met je eens hoor. Na March 11 wordt het muzikaal iets minder. De thematiek en de opbouw van de cd heffen dat voor mij dan weer op. En wat betreft Lucinda… ik grom een portie mee met Wolfmans …

  3. Ik volg haar al een tijdje, ze maakt volgens mij platen vanaf de jaren ’90, maar ik vond het altijd net niet goed genoeg. Haar thematiek was altijd al een beetje in deze hoek te vinden. Ik ben wel benieuwd naar deze plaat, mss is dit haar meesterwerk…?

  4. ik grom trouwens ook mee. Hoewel Kees een fenomenaal muziekkenner en liefhebber is, begin ik wel een patroon te zien: hij is belabberd in het duiden van vrouwenstemmen.
    Je kunt niet alles hebben…

  5. Wel grappig om te merken dat ‘Romus en Remulus’, alias David en Daniël D., als eersten reageren…
    Toch meen ik in al mijn bescheidenheid wel degelijk iets van de vrouwenstem te kunnen duiden en waarderen. Ik noem een Natalie Merchant, een Karen Peris, een Mimi Parker, een Sam Philips, een St. Vincent, een My Brightest Diamond, een Patti Smith, een Tracy Chapman, een Soccer Committee, een Shannon Stephens, een Sandy Denny, een Carole King, een Linda Thompson, een Laura Marling, een Hope Sandoval, een Mathilde Santing, een Maria McKee, een Liz Janes, een Lhasa de Sela, een Kristin Hersh, een Jolie Holland, een Joanna Newsom, een Gillian Welch, een Dayna Kurtz, een Margot Timmins, ach… hoeveel wil je er hebben?
    Maar niet zo’n ordinaire visverkoopster als Lucinda Williams… die trek ik gewoon een stuk minder. Het zij nog een keer gezegd.

    • Ach, Rome is niet op 1 dag gebouwd en met een beetje geduld heb ik, als echte Romus, toch wel de hoop dat je langzaam tot erkenning zult komen dat er, ondanks dit fantastische lijstje, toch een blinde vlek zit in je duiding en waardering van vrouwenstemmen 😉
      Mocht je trouwens een viskraam weten waar de verkoopster …

  6. Is L.W. de blinde vlek? Nou, laat me dan maar blind blijven! Of… L.W. gaat bij ons in Nieuw-Vennep in Het Visgilde de haring aan de man brengen. Neem dat laatste maar letterlijk, want L.W. doet zich toch zo graag voor als mannenverslindster?!

    Ik vergat hierboven natuurlijk nog Dusty Springfield en Carole King.

  7. The blind boy of Nieuw -Vennep dan maar 🙂
    Heb jij trouwens muziek van The War On Drugs (even over een andere boeg)?

Reacties zijn gesloten.