Recensie: Gentle Spirit by Jonathan Wilson

Al een tijdje staat deze cd op mijn wachtlijstje om te worden besproken. Het duurde even voordat ik deze cd echt goed tot me door kon laten dringen. Dat lag zowel aan de muziek als aan de duur van de cd. En begrijp me niet verkeerd, dat is niet negatief bedoeld. Een cd van zo’n 80 minuten met boeiende muziek waar heel veel te beluisteren valt.
De, voor mij, volledig onbekende Jonathan Wilson is een producer / muzikant / multi-instrumentalist die met een waslijst aan grote namen heeft samengewerkt. Dit is echter zijn eerste uitgebrachte solo cd. Ik ben maar even het wereldwijde web ingedoken om wat info bij elkaar te schrapen over deze zachtaardige geest.
Wilson wordt vooral in verband gebracht met een soort neo Laurel Canyon sound. Laurel Canyon is een buitenwijk van Los Angeles die in de jaren ’60 en ’70 van de vorige eeuw vooral bekend geworden is als het centrum van de toemalige tegencultuur. Artiesten als Jim Morrison, Buffalo Springfield, Joni Mitchell, Frank Zappa en de Byrds hadden hier hun thuis.
De studio van Wilson schijnt dan ook een verzamelplaats te zijn van vooral analoge opname apparatuur uit de jaren ’60 en ’70.
Een aantal jaren geleden werden in zijn huis privé jam sessies gehouden met allerlei artiesten. Jonathan Wilson en Chris Robinson (Black Crows) vormden hierin het centrum. Ze speelden dan met muzikanten als: Andy Cabic, John Stirratt (Wilco), Johnathan Rice, Gary Louris en Mark Olson (The Jayhawks), David Rawlings, Benmont Tench (Tom Petty and the Heartbreakers). Op deze manier kwam de muziek scene in Laurel Canyon weer tot leven.
Jonathan Wilson heeft met Gentle Spirit wat mij betreft een heerlijke cd afgeleverd. Eigentijds met allerlei hoorbare invloeden. Misschien een paar termen om de smaak te pakken: mellow, weids, ’70s, psychedelisch, pakkend en avontuurlijk. Heerlijk rustgevende uitgesponnen nummers waar je eindeloos naar kan luisteren.
Een cd die ik al veel heb geluisterd en voorlopig nog lang niet zat ben.

Een uitgeklede versie van Gentle Spirit

Canyon in the Rain (die op de cd 2x zo lang duurt)

12 gedachtes over “Recensie: Gentle Spirit by Jonathan Wilson

  1. Boeiende recensie, David! Ik ken deze artiest ook helemaal niet. Wel fijne muziek. Althans wat er in de filmpjes te horen is. Ik vind die trailer prachtig gedaan, met die spoelen, enz. Daar spreekt echt liefde voor de muziek uit! Het is ook lekker laidback. Inderdaad behoorlijk jaren ’70 en westcoast. Deed me ook denken aan die soloplaat van Dennis Wilson (ooit drummer van The Beach Boys).

    • Zeg Kees, is dat Castles in the Sand die cd van Dennis Wilson? Of heb je een andere titel?

      • Nee, ik bedoel de cd ‘Pacific Ocean Blue’. Deze kwam ooit uit in 1977, maar was bijna niet meer te krijgen. Er werden op E-bay astronomische bedragen voor betaald. Tot in 2008 het album – geremastered en al – opnieuw is uitgebracht, zelfs in een prachtige dubbelcd uitvoering met als extra Bambu (The Caribou Sessions) en een aantal bonustracks. Ik ga hem gelijk weer eens opzetten!

    • Ben ‘m nu aan het luisteren op Grooveshark. Mooie plaat. ‘Mexico’ vond ik erg mooi. Jonathan Wilson is nog wat softer van klank, maar dat komt misschien ook door zijn stem.

      • Dat klopt. Dennis Wilson heeft een licht hese stem. Hij was ook de drummer van The Beach Boys en de drinkebroer….

  2. Die soloplaat van Dennis Wilson ken ik dan weer niet. Ga ik eens luisteren als ik ‘m vind.

  3. Ha David, als zgn. onervaren Mousiqant kom je toch maar steeds weer met artiesten op de proppen die niemand kent! 🙂

    • Precies Daniel! Een beetje een Calimero-reactie van die David. Maar denk aan je eigen naam, David. Jij kunt die ‘Goliaths’ hier echt aan!

      • Haha, dank voor deze bemoediging cq terechtwijzing. Voorlopig laat ik het nog maar even zo staan …

    • Ja, dat probeer ik tenminste. Dat is het enige terrein waarop ik voorlopig nog echt kan meepraten 😉

  4. Via de nieuwsberichten van The Coral op Facebook kwam ik een nieuwe video van Jonathan Wilson tegen: ‘Desert Raven’. Erg fraai. Muzikaal heerlijk laidback en typisch west-coast. Filmisch doet het in het begin aan Sergio Leone denken, maar halverwege ontspoort het behoorlijk en wordt het psychedelischer. Een beetje David Lynch, zullen we maar zeggen.
    Al met al is het ook een tegenhanger voor al die herfstmuziek die hier tegenwoordig te horen en te zien is ;-).

Reacties zijn gesloten.