nieuwe releases oktober 2011

   
Ik bespreek hier drie nieuwe releases: New Blood van Peter Gabriel, All Things Will Unwind van My Brightest Diamond en Wolfroy Goes To Town van Bonnie `Prince’ Billy.

Peter Gabriel: new blood (release: 10 okt. 2011)

Peter Gabriel verraste vorig jaar met Scratching My Back, een stemmig, bijna klassiek georchestreerd album met covers van oudere en jongere collega-muzikanten die door hem bewonderd worden. Ik vond het een mooi album, met bijvoorbeeld een prachtige uitvoering van Bon Iver’s Flume. Waarschijnlijk smaakte dit ook mister Gabriel naar meer, getuige zijn nieuwe plaat: New Blood. New Blood is geen echte nieuwe cd, maar een verzameling oude Gabriel liedjes, op Scratching My Back achtige wijze klassiek uitgevoerd. Voor de liefhebber. Het is zeker een mooie plaat, maar eerlijk gezegd kan het mij een stuk minder bekoren dan de voorganger. De verrassing is er een beetje af, natuurlijk, maar ik vind het ook wat geforceerd klinken allemaal, deze keer. Het doet mij alleen maar verlangen een echte klassieke cd op te zetten, of een oudje van Gabriel met de originelen, zoals So. Gabriel is en blijft een van mijn grote helden, maar ook hij wordt oud.

My Brightest Diamond: all things will unwind (release: 12 okt. 2011)

Dat een mix van pop en klassiek wel soepel en geslaagd kan zijn bewijst Shara Worden aka My Brightest Diamond met haar nieuwe cd All Things Will Unwind. Wat deze cd zo bijzonder maakt is haar aanpak. Waar de meeste popmuzikanten en rockbands die de kans krijgen met een orkest te werken deze vooral gebruiken om de bestaande songs `in te kleuren’, waardoor de strijkers en andere instrumenten vaak toch een beetje in de brij verdwijnen, koos Worden voor een kamermuziek aanpak. Als een ware componist is ze bezig geweest, daarbij zelf nauwelijks nog een instrument aanrakend. Met veel oog voor detail. Als een perfectionist, alles uitgeschreven. Haar prachtige nachtegaalstem komt hierbij mooier uit dan ooit. Deze aanpak leverde een transparante en harmonieuze plaat op, waar echter niet zoveel scherpe randjes meer aan zitten. Die harmonie vormt echter een goed tegenwicht tegen de dualistische teksten. Misschien iets voor degenen die St. Vincent net een brug te ver vinden…

Bonnie `Prince’ Billy: wolfroy goes to town (release: 4 okt. 2011 )

Iets heel anders is de nieuwste cd van Will Oldham. Deze muzikale duizendpoot en veelproducent brengt ongeveer elke 3 minuten nieuw materiaal uit. Toch is het al weer sinds 2009 dat Oldham een volwaardig studioalbum uitbracht onder zijn belangrijkste pseudoniem Bonnie `Prince’ Billy. Wolfroy Goes To Town is een ingetogen plaat die wat mij betreft dicht in de buurt komt van zijn meestwerk Master & Everyone uit 2003, zij het dat deze cd nog minimaler van aanpak is. Waar veel singer/songwriters tegenwoordig (net als Sufjan Stevens, Bon Iver en bovengenoemde My Brightest Diamond) steeds meer het experiment en bijzondere orchestraties zoeken, beweegt Oldham juist helemaal de andere kant op: hij benadert de meest minimale essentie van het kale liedje. En dat doet hij niet zomaar als een unplugged-experimentje, hij weet er als geen ander een diepte en rijkheid aan te geven die ongekend is. En wat hij doet met zijn stem is ook fenomenaal. Deze cd kun je prima als achtergrondmuziekje opzetten bij een romantisch diner met een goede wijn en kaarsjes (als je tenminste niet teveel naar de sombere teksten luistert), en dat kun je zeker niet met alle platen van Oldham doen. Maar haar ware schoonheid openbaart zich pas wanneer je het in stilte beluistert op een goede geluidsinstallatie of met de koptelefoon. Dan hoor je dat hier een meester aan het werk is. Hij peurt schoonheid uit de meest duistere krochten van zijn ziel en tegen de tijd dat het je oren in sijpelt is het in honing verandert.

14 gedachtes over “nieuwe releases oktober 2011

  1. Belangrijkste naam waar het Will Oldham stempel op gedrukt staat blijft voor mij toch wel Palace Brothers, dan wel Palace Music, Palace Songs of wat dan ook. Hij is daarna ook ijzersterk verder gegaan en ik ben door je stuk helemaal nieuwsgierig geworden. Maar zo mooi als There Is No-one What Will Take Of You zal het nooit meer worden.

    Shara Worden is een geweldige vrouw! Nieuwe album is inderdaad prachtig. Ook voor mensen die St. Vincent helemaal niet zo bijzonder vinden🙂
    Overigens gaat Worden ook wel eens een brugje verder:

    Enne, Peter Gabriel heeft al vele fraaie cd’s gemaakt, met name die hij met wereldmuzikanten in elkaar draait….hij beschikt dan ook over zijn eigen Real World stal, dus dat is een grote luxe. Dat Scratch My Back vond ik eerlijk gezegd ook al 3x niks. Zakkenvullerij. Mijn laatste nieuwe Gabriel cd’s zijn alweer van 2000 (Ovo) en 2002 (Long Walk Home)…

    • JW, we zijn het weer eens niet eens, want ik vind die laatste van Gabriels wel degelijk de moeite waard. ‘Zakkenvullerij’ vind ik een te cynische kwalificatie. Waarom niet een mooie plaat met gedurfde covers, waaruit juist waardering spreekt voor huidige bands en artiesten? Ms. Worden vind ik ook prima. Dat kan blijkbaar samengaan met een liefde voor St. Vincent…🙂 Ook zij komt uit de stal van Sufjan. Ik vind trouwens haar stem regelmatig te operatesque. Wat Will Oldham betreft ben ik het wel met JW eens. Die eerste platen zijn echt heel goed. De eerste als Bonnie Prince Billy trouwens ook. ‘I see à darkness’ is zo mooi. De laatste tijd werd het steeds meer country, wel mooi, maar ik miste wel de scherpe randjes Hoe is dat nu?

      • Ik vind het niveau van de covers het niet halen bij zijn eigen werk en eigenlijk ook niet bij de originelen. Wat dat betreft twijfel ik gewoon aan de motivatie. Kijk dat al die artiesten zijn muziek eens zouden coveren, soit, maar dit is opa die een vinger in de hedendaagse pap wil doen. Mag best, maar ik zie de toegevoegde waarde niet op zijn impossante oeuvre. Dat is misschien wat genuanceerder dan het zakkenvullerij te noemen…ook minder leuk🙂

        Ja bij BPB mis ik ook wel wat scherpe randjes de laatste jaren.

  2. Ach, zo wil ik wel opa worden… Bovendien dacht ik dat er ook een album zou komen waarin die huidige artiesten zijn werk zouden coveren. Of dat komt nog of ik heb dat verkeerd begrepen. We vergeten hier trouwens ook nog zijn periode bij Genesis. Toen was hij toch ook bijzonder creatief.

  3. BPB heeft inderdaad in de loop der jaren ook wat scherpe randjes verloren, en die leegte vervolgens dichtgesmeerd met pedal steel en strings (om me maar eens oneerbiedig uit te drukken).
    op het nieuwe album ook niet al te veel scherpe randjes, maar wel de leegte (zonder strings) en dat is m.i. wel weer een verademing. als je strings wilt gebruiken, doe het dan zoals MBD of helemaal niet zeg maar. Wat betreft PG blijft dan alleen nog zijn stem over, het sterkste instrument dat hij heeft. zou niet slecht zijn Peter, volgende album volledig accapella? 😉

Reacties zijn gesloten.