A.P.K.: The Prayer Chain – Shawl

shawl-prayer-chain2Er staan een aantal klassieke 90er jaren rockplaten in mijn kast. In principe zouden ze allemaal in aanmerking kunnen komen voor bespreking in de categorie A.P.K. Neem Nirvana’s Nevermind, Pearl Jam’s Ten of Live’s Throwing Copper. Of ook The Red Hot Chilli Peppers. Maar die zijn overbekend en er is genoeg over geschreven, Nevermind kreeg onlangs nog veel aandacht vanwege de 20 year anniversary re-release.

Nee, ik heb gekozen voor een album dat een stuk obscuurder is, maar daarom voor mij persoonlijk nog niet minder invloed heeft gehad: Shawl van The Prayer Chain.

Ook hier weer een moeilijk keuze, want het had net zo goed The Violet Burning’s selftitled of een van de eerste platen van Starflyer 59 kunnen zijn. Alle drie zijn het bands die in de jaren 90 furore maakten vanuit de bloeiende Californische christelijke alternatieve rock scene. Moeilijk te kiezen welk album daaruit te lichten, maar het is Shawl geworden, om verschillende redenen.

Ten eerste vind ik dat je het album goed in een rijtje kunt zetten met Ten en Nevermind. Hoewel 2 jaar later uitgebracht vind ik toch dat de drie verwant zijn, en wat mij betreft kan The Prayer Chain zich meten met de andere twee helden. Natuurlijk werden ze niet zo populair als Nirvana of Pearl Jam, maar Shawl heeft een zelfde kracht. Daar komt dan nog bij dat het niet Nirvana of Pearl Jam waren die mij met deze overweldigende rockstijl kennis lieten maken (die twee leerde ik pas later kennen), maar The Prayer Chain. En wel op het Flevo festival, waar ik me nog heel goed een enerverend optreden midden in de nacht, in de Akkerbouw (een grote schuur) kon herinneren, waar bijna letterlijk het dak eraf ging.

Met Shawl bracht TPC destijds een schok teweeg in de christelijke muziekwereld. Waar de meeste christelijke bands voornamelijk lieflijke, vaak evangeliserende en bijna altijd verantwoorde platen uitbracht, kwam deze band ineens met een heftig emotionele, zwaarmoedige plaat vol vertwijfeling, frustraties, agressie en wanhoop. Kon christelijke muziek ook zo klinken? Jazeker, en het was (in elk geval voor mij) een authentiek antwoord op zaken waar ik ook mee worstelde. Het was dus OK om te twijfelen, om af en toe depressief te zijn, niet te weten wat je met het leven aan moest, en om je emoties er op een agressieve manier uit te gooien. Het album opent met het nummer Crawl, waar zanger Tim Tabor zingt: `shine is dead’, een duidelijk verwijzing naar voorganger Whirlpool, de door Steve Hindalong van The Choir geproduceerde ep die een stuk positiever van toonzetting was. Het is duidelijk dat deze cd een keerpunt is in het ouvre van de band, en achteraf bezien dus ook in dat van de hele christelijke muziekwereld.
Dat Andrew Pricket een gitarist van wereldklasse is heeft hij al meermaals bewezen, op elke cd waar hij meespeelt tilt hij het geheel op tot een zeldzaam hoog niveau. Zo ook hier. Hij heeft een uniek en toch ook niet nodeloos ingewikkeld spel dat niet is te imiteren.
Het nummer Fifty Eight is daar een goed voorbeeld van, en dit is ook mijn favoriete TPC nummer, waar denk ik alles samenkomt wat de band zo bijzonder maakt. Passie, melodie en kracht, gebundeld met een tekst die uit het diepste van Tabor’s ziel lijkt te komen. En hoe herkebaar. Zelden hoorde ik iemand zo treffend en intens verwoorden hoe een falende vader een gat in je ziel kan slaan.
Shawl is zeker het sterkste album dat TPC heeft voortgebracht, en ik denk dat er slechts weinig christelijke band zijn die hier überhaupt bij in de buurt komen. Shawl is ook de laatste cd die de band in relatieve harmonie heeft kunnen maken. Opvolger Mercury (persoonlijk vind ik dat album ook heel mooi, hoewel het heel anders is van sfeer) kondigde het uiteenvallen van de band al aan en sindsdien is het eigenlijk nooit meer goed gekomen, ook al hebben de bandleden ieder afzonderlijk nog lang een stevig stempel gedrukt op de christelijke alternatieve rock.

Opmerkelijk is tot slot, dat de band nu, jaren later, eindelijk het origineel van Mercury, de versie die door de platenmaatschappij werd afgewezen omdat er niets op stond wat ze konden `verkopen’, en waarover fans al jarenlang gissen, alsnog hebben uitgebracht:  Humb. Maar dat is natuurlijk niet veel meer dan een curiosum voor diehard fans.

Fifty eight

He learned to run
when I learned to walk
left me with an empty hole
with no one to fill it
I stand in the doorway
waiting for arms to run into

the sky seems so far away
and the sun seems so dark today…

Take my fist
and hold it in your hand
Take my rage
and bury my pain
why won’t you love me?
why won’t you hold me?

Walk away, Walk away
the tears begin to say
But a kiss on my forehead
is all that I need
and one small caress
to know that you
still love me

the sky seems so far away
and the sun seems so dark today…

8 gedachtes over “A.P.K.: The Prayer Chain – Shawl

  1. Erg mooi verhaal Peter! Ik kan me TPC herinneren, maar vooral van het enthousiasme van anderen, die net zo lyrisch over deze band waren als jij. Ik ken ze zelf eigenlijk niet; heb die hele grungebeweging nooit zo gedigd.

  2. Het heeft dan even geduurd, maar dan hebben we ook wat. Prachtig verhaal, Peter! Ik vind het wel grappig dat jij aanhaakt bij de tweede golf Californische bands, terwijl ik veel meer van de eerste golf ben: Daniel Amos, 77’s, Adam Again en The Choir. Sterker nog: ik heb niets van deze band. Terwijl ik wel aardig wat van Starflyer 59 heb. Die waren ook meer shoegaze, en dat sprak/spreekt mij toch meer aan dan deze grunge-achtige muziek. Tegelijk hoor ik aan dit liedje dat het wel uit de tenen komt (net als bij The Violent Burning). Wie weet doe ik nog een kleine inhaalslag met deze band. In ieder geval bedankt voor het wegwijs maken in de wereld van de ‘Gebedsketen’.

    • Waar ik hierboven ‘ik heb niets van deze band’ schrijf, bedoel ik dat in de zin dat ik geen albums van deze band in huis heb, niet dat ik ‘er niets mee heb.’

      • Wat ik trouwens ook zo leuk vind aan deze rubriek tot nu toe, is dat er ook gekozen wordt voor minder bekende albums. Dat geeft het ook nog een educatieve kant!

  3. @Daan, bedankt voor de aanvulling.
    @Kees, misschien dat hun laatste album, Mercury, nog meer in je straatje is; het is wat meer uitgesponnen, meer shoegaze, maar dus ook minder rock. Starflyer 59 heb ik trouwens ook veel van, en draai ik nog steeds geregeld. TVB heeft eigenlijk maar 1 echt goed album gemaakt, en dat is het selftitled (met A. Pricket!), en daarna nog een aardige (dp&e). ik laat chosen en strength even buiten beschouwing, op zich ook goede albums, maar een band die nog zoekende was.

    • Mercury vind hun bandcamp-site beluisterd. Dat is zeker in m’n straatje. Wat ik alleen hoogst irritant vind, zijn die gesprekjes tussendoor. Eén keer is nog wel grappig, maar ze gaan maar door. Ik hoorde mezelf roepen: ‘Speluh!’. Toch vind ik Starflyer 59 wel mooier: wat dromeriger, die gast heeft ook een mooiere stem, voor mij dan.
      Er staat trouwens wel een heel mooi nummer op Mercury: Humb (in de speciale mix). Daar zit zelfs een Machinefabriek-achtige drone in. En op het eind dat ritme erbij. Werkelijk schitterend gedaan. Voor mij hadden ze nog wel wat meer van zulke experimentjes mogen doen. Dan was het echt top geweest.

      • die gesprekjes, dat zal dan wel bij de downloads/streams horen, op de cd heb je dat niet. die cd is een lekker uitgesponnen klanktapijt, waar je Andrew Pricket al lekker hoort warmdraaiten voor de selftitled van The Violet Burning, enkele jaren later.

Reacties zijn gesloten.