Video: Sigur Ros Klippa

7 november a.s. komt Sigur Ros met een nieuw album, Inni. Dat wordt een live-album. Sigur Ros zou Sigur Ros niet zijn, als er niet iets kunstzinnigs mee wordt gedaan. Naast de dubbelcd komt er ook een concertfilm bij. Heima (2007) was al prachtig, maar nu hebben ze regisseur Vincent Moon (bekend van La Blogothèque) uitgenodigd. Hij heeft Sigur Ros zo gefilmd dat je er als het ware bovenop zit. Dat procédé paste hij ook al bij Mogwai’s Special Moves/Burning toe en dat pakte toen ook zeer fraai uit. Dat maakt Inni iets om naar uit te kijken.
Als trailer (of moet ik zeggen: teaser?) komt Sigur Ros nu met een mysterieuze clip. De muziek is behoorlijk experimenteel. Er wordt niet gezongen. De beelden lijken weggelopen uit een film van Peter Greeneway of Michael Haneke. De spanning is letterlijk te snijden. Het geheel oogt behoorlijk verknipt (woordspelinkje). Kortom: een beetje vreemd, maar wel lekker.

31 gedachtes over “Video: Sigur Ros Klippa

  1. Zeker, goed getypeerd! Wat vind je van het filmische karakter van de clip? Op het net is hij ook nog in HD breedbeeld kwaliteit te vinden. Erg mooi. Ik heb die live-dvd van Mogwai ook. Echt heel gaaf gedaan. En La Blogothèque is ook heel mooi, zoals bijvoorbeeld alle liedjes van Beirut’s The Flying Club Cup, die daar in een fraaie setting op staan. Vincent Moon is wel een held van me!
    By the way, regisseur van dit filmpje Klippa is trouwens ene Sarah Hopper (familie van??)

  2. Ik vind het gewoon een beetje eng. Wellicht wil Sigur Rós weer wat mysterieuzer worden na die blijheid van het vorige album.

    • Zeker een beetje spooky, helemaal in lijn van genoemde regisseurs. Ik houd ook erg van zulke sfeertjes. Die blijheid vond ik trouwens ook te huppelig.

  3. Als je de limited special edition van INNI besteld krijg je onder meer een unieke artefact, namelijk een stukje kleding dat de bandleden droegen tijdens de concerten die zijn gefilmd. 🙂

  4. Ik zie veel liever een echt nieuw album. Dit is inderdaad wel erg mooi gemaakt, maar dat zou ik nooit vaker dan 1x kijken. En live albums heb ik zelden wat mee. Sigur Rós en zijprojecten weten het meestal wel mooi te verpakken, hoewel de laatste tijd veel dure onzin -met name bij Jonsi- wordt uitgebracht. Ik bedoel een stukje kleding erbij doen…daar gaan mijn nekharen van overeind staan.

    Ik houd ook het meest van Sigur Rós ten tijde van Von, Svefn-g-engler, Ny batteri en Agætis byrjun toen het mysterie en de magie nog oprecht van de muziek afdroop. Daarna hebben ze mooie albums gemaakt, waarbij alleen maar al te goed blijkt dat ze hoe ze overkomen, zoals een meisje dat weet dat ze knap is. Dat spooky clipje doet echter weer de hoop opleven dat er misschien weer iets oprecht moois aan zit te komen…

    • Misschien iets voor een nieuwe listmania: ‘de mooiste live-albums…’
      Doe mij dan maar ‘Stop making sense’ van Talking Heads, Bruce Springsteens ‘London Calling, live in Hydepark’ en ‘Heima’ van (jawel) Sigur Ros.

      Ik vind ( ) van Sigur Ros het mooiste, maar dat was ook mijn instapplaat bij deze band. Dat vind ik verreweg de mooiste albumtitel, met ook de duidelijkste lyrics…;-)

    • Ágætis Byrjun krijgt bij mij de volle mep. Op korte achterstand volgen ( ) en Takk…

  5. …zeg ik terwijl ik naar een live concert van Ludovico Einaudi op cd aan het luisteren ben! 🙂

    Overigens is de titel van hun laatste album Með suð Í eyrum við spilum endalaust wel de allermooiste natuurlijk

  6. Goed nieuws! Na tussendoortje INNI komt Sigur Rós begin volgend jaar met een nieuw studioalbum. Ik kan alvast haast niet wachten en hoop dat ze terugkeren naar het geluid van het oudere werk!

    • Wat ik van INNI gehoord heb, doet vermoeden dat ze dat geluid weer oppakken, maar het is niet meer dan een vermoeden. Als het maar niet te huppelig wordt, want Sigur Ros kan mij niet triest en traag genoeg zijn…

      • ik heb sigur rós eenmaal live gezien: overweldigend geluid, maar ze hadden voor de beleving net zo goed hun cd’s hard kunnen draaien…saai! nu wil best geloven dat ze hier wél hun best hebben gedaan maar ik koop zelden live cd’s, omdat ik veel liever de studioplaten opzet (als ik daar al aan toe kom) en naar liveconcerten ga…die mix hoeft van mij niet per sé.

      • ik heb wel een beetje hetzelfde gevoel als JW. ik heb het nu van live-cd’s ook nooit zo begrepen: of je gaat naar een concert of je draait een cd. bij een dvd vind ik dat iets ander liggen, vooral als het een mooie registratie betreft. zo heb ik mijn favoriete live-dvd’s van portishead (roseland) en calexico (the barbican). ook van peter gabriel of u2 vind ik het wel leuk om een keer een concert te kijken. live-cd’s draai ik eigenlijk nooit. behalve nu dus ff inni, maar na een week luister ik dat waarschijnlijk ook nooit meer terug.

  7. Nu vind ik wel dat die Vincent Moon op een originele manier met live-concerten omgaat. Zie wat hij deed m.b.t. Arcade Fire en Mogwai… Maar dan heb ik het over de live-dvd. Een goede live-cd draai ik ook nog wel eens. Bijvoorbeeld die van Leonard Cohen… 😉

  8. Ágætis Byrjun vind ik het beste album van Sigur Rós. Het mooiste wat ze ooit gemaakt hebben, is naar mijn mening Heima. Daar komt de magie van de muziek en het land helemaal samen. Overigens kan ik het huppelige Sigur Rós ook erg goed waarderen. Wel een mooie zet als het nu weer de ambientkant uitgaat. Innni zal vast nog een keer aangeschaft worden, maar heeft niet echt prioriteit. Eerst eens voor dat Spinvis-stripboek sparen. Overigens ga ik morgen de concertfilm bezichtigen in de Catharinakerk in Eindhoven waar op het moment het mooie evenement GLOW aan de gang is. Zie hier voor fot’s: http://www.flickr.com/photos/omroepbrabant/sets/72157628069866802/show/

    • Wow, dat ‘glowt’ heel mooi in die Stad der Lampies. Dat zou ik wel eens live willen bezien, maar het is me te ver. Maar eerlijk is eerlijk: die Brabo’s kunnen toch nog wel wat meer dan carnaval vieren en samen hossen op Guus (lijkt) Meerdanhetis

    • Ambient. Dan denk ik aan Riceboy Sleeps, de samenwerking van Jónsi & Alex. Ik hoop dat het meer richting de verstilde stukken met sferische geluidserupties gaat, zoals op onder meer Ágætis Byrjun.

      • Die Riceboy Sleeps is best mooi, maar eerlijk gezegd draai ik hem toch weinig. Dan heb ik liever de meester zelf: Brian Eno. Of Biosphere, of de verzamelaars ‘For Nihon’ en ‘Kanshin’, waarop ook veel ambient te vinden is.

Reacties zijn gesloten.