Marching bands!

Op het gevaar af door mijn mede-redactieleden tot ketter te worden verklaard, nu weer eens iets heel anders, namelijk het Amerikaanse fenomeen van ‘marching bands’. Deze bands zijn vaak verbonden aan high schools en colleges en battelen jaarlijks met elkaar om prestigieuze prijzen. Ook treden ze op in de pauzes van belangrijke American Football games. Wie de kostelijke film Drumline wel eens heeft gezien, weet een beetje waar ik het over heb. Deze muziek beschouw ik een beetje als mijn guilty pleasure. Ik heb zelf jaren opgetrokken met een Antilliaanse brassband. Dat is weer heel wat anders, maar de liefde voor ritmes, blazers en show is dezelfde. Natuurlijk is in Amerika ook alles wat groter. Check onderstaande amateurfilmpjes maar. De eerste is een cover van The Party Rock Anthem van electro/hiphopgroep LMFAO. De tweede heel wat anders, het stemmige en gedragen Total Praise van blackgospelzanger Richard Smallwood:

Advertenties

31 gedachtes over “Marching bands!

  1. Tja Daniel. Doe me dan maar Van the Man! Als ik naar die filmpjes kijk, weet ik ook weer helemaal waarom ik geen Amerikaan ben. Ik heb hier echt niets mee. Ik zou in zo’n pauze even een hele dikke hamburger gaan halen, om na afloop van deze showeske vorm van vertier weer te kunnen genieten van een mooie pot honkbal o.i.d.
    Ooit ging ik als klein ventje naar de taptoe in Delft. Daar doet het me een beetje aan denken. Ik ben intussen wat ouder geworden…
    Muzikaal vind ik het trouwens nog erg ielig klinken voor zoveel blazers en slagwerkers. Maar dat zal wel door de gebrekkige kwaliteit van de filmpjes komen.
    Ach, jij je marching bands, ik mijn metal. Zoiets?

  2. ja hoor, Daniel, het moet niet gekker worden!
    binnenkort op mousique: de top 100 van beste supermarktdeuntjes, de categorie MFLM (mijn favoriete lift muziek), de top 10 van porno-soundtracks, en MPFJLN (mijn persoonlijke favoriete james last nummer). haha!

    alle gekheid op een stukje, als jongetje liep ik ook taptoe’s; ik speelde bariton (ook wel: tenorhorn, een soort kleine tuba) en moest ook in zo’n apepakje figuurtjes lopen. we zijn zelfs nog op de taptoe in Breda geweest en liepen heel vaak door straten van Parijs (daar is altijd wel ergens een feestje). en ik kan je zeggen dat het een leuke tijd was, heel gezellig. ik neem dit je dus absoluut niet kwalijk.

    • Dat zal het verschil wezen: ik heb nooit in zo’n apepakkie gelopen. Maar ja, ik deed aan dammen!

  3. Dank jongens, dat jullie me niet gelijk ex-communiceren. Maar dat zal dan komen door jullie taptoe-verledens. Zo leren we elkaar steeds beter kennen!

  4. Precies. Die ene keer dat ik daar als 5-jarig ventje was, daarvan weet ik alleen nog iets van de clownsact in … de pauze!
    En o ja, we hadden een elpee met ‘marsmuziek’. Bekendste nummer? tadadam, tadadam, tadadamtamtam. Oftewel de Radetzky Mars!
    Ik vind trouwens dat filmfragmentje stiekem wel grappig. Maar dat blijft tussen ons, hè.

  5. met die titel moest ik in eerste instantie denken aan een nummer van Death Cab For Cutie: Marching Bands Of Manhatten (van de cd Plans). Niet dat er veel verband is, dat nummer heet alleen zo omdat Gibbard zich voorstelt hoe het zou zijn als hij zijn mond zo ver open zou kunnen doen dat er een hele showband naar buiten zou kunnen marcheren, om de naam van zijn geliefde te laten rondschallen door de stad; een hyperbolische lyriek waarmee hij zijn liefde voor de aanbedene beschrijft, een liefde die gedoemd is te verdrinken. trieste schoonheid!

    • Kijk, dit is wel mooi (en ook Amerikaans)! ‘Transatlanticism’ is ook zo’n APK van me.

      • Doe jij die, doe ik deze. ‘Transatlanticism’ was ook mijn instapmoment. Man, die opener ‘The New Year’ en het titelnummer. Zulke klassenummers staan er voor mij weer niet op ‘Plans.’

      • trouwens nog eens opgezet, Transatlanticism, en dat is toch ook wel een geweldig album, inderdaad meer sterke songs; anders dan Plans, wat meer een sfeerplaat is. maar zeker heerlijk om weer eens lekker mee te bleren!

      • Zijn we het vandaag toch nog eens, Petrus. ‘Plans’ is ook heel goed, hoor! 😉

  6. ik vind het fenomeen ook een beetje bevreemdend, maar door drumline kreeg ik wel een beetje een idee hoe vet het kan zijn.
    Amerikanen zijn wel goed in massale choreografische activiteiten, als Europeaan sta je er een beetje bij en kijk je ernaar.

  7. beetje is trouwens niet mijn nieuwe stopwoord, het is toeval dat ik het woord in elke zin gebruik in bovenstaand berichtje

  8. ik moet zeggen dat ik toch weer een beetje kippevel kreeg toen ik net het tweede filmpje nog eens keek
    misschien had ik eigenlijk in de VS moeten wonen

    • Ik dan liever in the Deep and Gothic South en daar doen we niet aan deze massa hysterie. Daar gaan we lekker eenzaam the croasroads op, verdwalen we in de delta en luisteren we op de veranda naar een fraai liedje van die of gene.

      • Nou, de beste marching, dixieland en big bands komen óók uit de Deep South. Die veelzijdigheid van jazz, blues, soul, country, tex-mex, gospel, cajun etc maakt dat gebied zo fascinerend! Verder chill ik graag mee op die veranda.

      • Jij zult het wel weten, maar dan sla ik dat deel van Het Zuiden over, net als de KKK en de ultraconservatieve en religieuze kant.

      • de enige massa hysterie die er is, is als er weer eens iemand te lynchen valt….

    • Dat je Fanfare van Bert Haanstra niet noemt… 😉

      Geef mij in dit verband trouwens maar de uitvoering van Miles Davis.

  9. Ik vind die shows leuk om naar te kijken, en de filmpjes van die drumlines op youtube zijn ook vet indrukwekkend, maar wat klinken die bands toch altijd verschrikkelijk zeg … schel, schreeuwerig, doe me dan maar een goede fanfare, brassband of harmonie uit eigen land. 😉

    • Doe mij maar De Kift, die hun ervaring in de fanfare gebruiken voor een geheel eigen geluid met fraaie literaire teksten. Die mis ik hier een beetje … 😉

  10. Onlangs is ‘Balkan Brass Battle’ uitgebracht, waarbij het ‘Boban & Marko Marković Orchestra’ en ‘Fanfare Ciocărlia’ het tegen elkaar opnemen. Leuk plaatje voor geïnteresseerden in Balkan Brass!

  11. Pingback: review Pull Up Some Dust And Sit Down by Ry Cooder « mousique

Reacties zijn gesloten.