review Hello Fear by Kirk Franklin

Leona Lewis-haters: sla deze recensie gerust over. Verdiep u weer in uw alternatieve, onafhankelijke, hoogstaande en obscure muziek. Dit is niet voor u. Nee, echt niet. Kirk Franklin maakt namelijk, o gruwel, een commerciële mix van blackgospel, r&b en hiphop die u zeker niet zal aanstaan. Dat gezegd hebbende, voeg ik er gelijk voor alle overgebleven lezers aan toe: Kirk Franklin is een fenomeen. Je zou hem gerust de Kanye West van de blackgospelmuziek kunnen noemen. Jawel, die muziek met die swingende kerkkoren.

Vernieuwend en innovatief begon Kirk ‘Church Boy’ Franklin  in de jaren negentig blackgospel te maken voor een nieuwe generatie: hiphoppubliek. En dat deed en doet hij briljant. Het bracht hem jaren geleden op North Sea Jazz en leverde hem vele prijzen, w.o. 7 Grammy Awards op. Het zorgde er ook voor dat mensen als Mary J.Blige, Bono, Salt ’n Peppa, R. Kelly, Jill Scott, Stevie Wonder en vele gospelartiesten gastbijdragen leverden aan zijn cd’s. Het maakte hem tot de best verkopende gospelartiest ooit. Wonderschone melodiën, epische ballads, onweerstaanbare uptempo tracks, hij smeedt zijn songs inmiddels alweer bijna twintig jaar op geniale wijze tot hits.

Maar Kirk Franklin is in meerdere opzichten een unieke en opvallende artiest: hij kan namelijk niet zingen. Op bijna ieder album probeert hij het weer een nummertje op aandoenlijke wijze – en laat het daar dan (gelukkig) bij. Rappen kan hij ook niet echt. Wat hij wel kan: spoken word. Dat is namelijk wat Franklin doet: praten, schreeuwen, preken, aanvuren, fluisteren, juichen. En prachtige nummers componeren. En geweldig piano spelen. Om zijn eigen gebrek aan zangkwaliteit te compenseren, omringt hij zich voor ieder project met een groep zeer getalenteerde zangers en zangeressen (groepen met namen als The Family; God’s Poperty; The Nu Nation Project). Zij zingen de nummers en Franklin praat en rapt en spit oneliners; hij vuurt zijn koortje aan, commandeert ze, valt ze bij, stuwt ze naar de climax. Hij is de koorleider, de predikant, de producer, de arrangeur, de dirigent. Muzikaal gezien trekt Franklin daarbij alles uit de kast: dampende hiphop en funk worden afgewisseld met (hard)rock, jaren tachtig disco, ouderwetse soul en moderne r&b. Blazers, beats, synths, samples, live-opnames, geweldige (gast)vocalisten; het klinkt allemaal vet, strak, gelikt en kraakhelder en zorgt samen voor een unieke en herkenbare eigen sound.

Tekstueel is Franklin ook een moderne blackgospelartiest. Hij spreekt de taal van de jeugd, maar zijn boodschap is radicaal-christelijk, in your face. En de traditionele ‘hallelujah!’-uitroepen ontbreken nooit. Franklin is geen prosperity verkondiger; hij staat vaak stil bij lijden, gebrokenheid en onrecht, maar hij koppelt dat steevast aan hoop, optimisme, vechtlust en geloof. Voor sommigen typisch Amerikaans, of typisch christelijk, of te voorspelbaar, of te oppervlakkig; ik word er bij hem toch altijd op één of andere manier door geraakt en opgetilt. En dat heb ik maar weinig bij hedendaagse gospelartiesten. Maar Kirk Franklin is zo’n artiest waarvan ik ieder album blind aanschaf.

Tot Hello Fear. Ergens had ik gelezen: dit is niet zijn beste werk. En dus stelde ik het luisteren keer op keer uit en inderdaad, in eerste instantie vond ik het ook wat tegenvallen. Dat komt misschien omdat Franklin zich op zijn twaalfde album een beetje gaat herhalen. Maar een paar luisterbeurten verder, ben ik toch weer erg onder de indruk. Want het is opnieuw pure kwaliteit die hier geleverd wordt. Ach, de spoken word van The Story Of Fear luister je één keer en skip je daarna altijd door; van Something About The Name Of Jesus had geen tweede versie gehoeven en op het Black Eyed Peas-achtige Today had Franklin beter de Black Eyed Peas zelf kunnen laten invliegen – maar dan blijft er nog een heleboel moois over. Zoals het midtempo titelnummer, het typische Franklin-nummer I Am, de prachtige ballad Everyone Hurts, het lekkere hiphopachtige Give Me (een verrassend duet met Mali Music uit Afrika) en de catchy single I Smile.

Mijn fear bleek ongegrond. Sterker nog, het moet gek lopen, wil dit album niet in mijn jaarlijstje van 2011 terecht komen.

Advertenties

28 gedachtes over “review Hello Fear by Kirk Franklin

  1. Nou Daniel, ik heb toch even verder gelezen… 😉 Dat alleen door jouw bevlogen betoog. Heb je soms wat pp’s (preacher peppers) in je drankje gedaan? Ik zal het toch eens checken. Op één of andere manier lijkt me dit toch van een andere orde dan die Leona Lewis… Of heb ik dat mis?

  2. haha, het zal je verbazen Daniel, maar Kirk Franklin ken ik ook en ik vind hem goed!
    niet dat ik er veel naar luister, het is niet echt mijn stukje cake, maar ik kan er wel respect voor opbrengen. misschien ook dat de mix met black-gospel het voor mij acceptabel maakt. het is lekkere energieke muziek die ik jaren geleden regelmatig draaide, omdat een vriend van me het aanraadde. dat is sowieso vaak een reden voor mij om eens wat `andere’ muziek te beluisteren, omdat het voor iemand anders iets betekend. dan ga je er toch anders naar luisteren.

    m.a.w.: ga vooral door met het aanprijzen van voor mij `alternatieve’ muziek als deze. wie weet maakt het mij enthousiast en zet het aan tot luisteren. en wie weet, bevalt het mijn dochter, en kunnen we het eindelijk eens samen over muziek eens zijn…

    • ja, bij ons komt het ook vaak voorbij. Mijn vrouw is liefhebber. Ikzelf kan het wel waarderen, maar heb er na een paar nummers wel weer genoeg van. No offence..

  3. Heren, dank voor deze steun uit onverwachte hoek!

    @ Kees: ja, dit is andere koek dan Leona Lewis, maar zit wel ook in de hoek van moderne r&b, waar Franklin gewoon een zeer gerespecteerd artiest is.

    @ Peter: best kans dat je dochter dit leuk vindt! En dank voor de aanzet om deze alternatieve muziek te blijven bespreken op Mousique 🙂

  4. Oké, album beluisterd via Spotify. En ik moet zeggen: het is zeker andere koek dan mevr. Lewis (mocht zij de grandeur en fantasie krijgen van haar schrijvende naamgenoot, maar dit terzijde). Op zich is dit soort muziek niet mijn piece of cake; ik ben meer van het Geneefse Psalter ;-), maar in z’n soort is het wel heel goed gedaan. Ik vind die spoken word juist fantastisch. En die samenwerking met Mali Music heel goed. Ook dat nummer ‘Altar’ komt echt uit de tenen. Zulke Black Gospel kanik prima pruimen. Heb ik al eens verteld dat ik The Swan Silvertones heel goed vind? Maar ja: dat is wel erg oud.

  5. Hé, leuk om te lezen vd Berg! Mocht je nog zin en tijd over hebben, luister dan ook eens naar The Nu Nation project – een APK van ondergetekende.

    The Swan Silverstones zijn óók heel goed. Inderdaad oud, maar als je dat waardeert, moet je dit ook ‘ns checken: https://mousique.wordpress.com/2010/09/17/recensie-the-key-to-the-kingdom-by-washington-philips/

    Wie ik echt geweldig vind zijn The Blind Boys of Alabama. Ken je waarschijnlijk ook wel, al was het maar vanwege hun samenwerking met Ben Harper.

  6. Die Washington Philips past denk ik helemaal in het straatje van mijn beroemde rode box…
    En The Blind Boys of Alabama ken ik zeker. Nog gezien op Flevo, waarbij die leadzanger op een gegeven moment zich in het publiek mengde (zonder stage dive; beetje lastig als je blind bent). Die plaat met Ben Harper heb ik ook. Prachtig.

    • dat concert op Flevo van The Blind Boys was inderdaad legendarisch. heb ik nog steeds goede herinneringen aan. grappig trouwens, dat wij waarschijnlijk zonder het te weten samen hebben staan hossen op dat veld toentertijd…

    • Wat dacht je dan?! Ónze providentia? Nee, ik had je waarschijnlijk nooit herkend met al dat haar óp je hoofd 😉

    • Right! Ik heb het zelfs gecheckt, maar hij zit er niet bij, wel Ernest Phipps and his Holiness (!) Singers. Ook stokoud. En steengoed.

  7. Ben maar meteen je APK gaan luisteren en deze overgeslagen. Gave cd die The Nu Nation project. Erg aanstekelijke muziek.

  8. Tnx! Als je het echt tof vindt, moet je ook eens ‘Hero’ luisteren, of ‘The Fight Of My Life’, beiden ook erg goed. Ach, eigenlijk vind ik alleen zijn eerste paar cd’s iets minder en is de rest van een constant hoog niveau.

    • Wat is eigenlijk zijn meest soul-volle CD? Ik heb zelf niet zoveel met hiphop, (hard)rock, etc. Dus ik hou meer van zijn jazz/soul/R&B-kant.

      • Op elke cd van hem zijn genoemde invloeden te bespeuren. Rock maar weinig hoor, meestal beperkt tot één of twee nummers, al dan niet samen met Tobymac. ‘Hero’ vind ik misschien zijn meest ‘soulvolle’ cd, met o.a. een gastbijdrage van Stevie Wonder!

    • Nou, schrijf die APK dan gewoon man!

      (Dit is een categorische imperatief van een leek die wel eens echt overtuigd wil worden van de schoonheid van black gospel in een modern jasje.)

  9. Pingback: new album Sara Groves (#1) « mousique

    • Ja, en?
      Sinds wanneer staan de Grammy’s voor kwaliteit? Ik bedoel: ene Adele won er 6. Moet ik dat nu ook goed gaan vinden? Kijk, als Kirk nu de KKP had gewonnen…

  10. Nou, meneer vd Berg, ik vind het gewoon leuk dat een door mij zeer gewaardeerde artiest met een album dat ik hoog heb zitten 2 grammies gewonnen heeft. Heel erg verdiend, wat mij betreft.

    En wat is in vredesnaam de KKP?

  11. Het is je gegund hoor Wolvenmijnheer!
    Enne KKP staat voor Kees’ KwaliteitsPrijs. Het is maar dat je het weet en die geef ik niet zomaar…

Reacties zijn gesloten.