recensie: Ashes & Fire by Ryan Adams

Zonder The Boss daarmee te willen schofferen zou je best kunnen zeggen dat Ryan Adams een soort Bruce Springsteen is voor zijn generatie. In de afgelopen pakweg 15 jaar heeft hij een veelzijdig en betekenisvol ouvre bij elkaar gespeeld. Nadat hij een paar jaar geleden volledig vastliep in de losgeslagen levensstijl van een Rock&Roller werd het een tijdje stil. Inmiddels afgekickt, gelukkig getrouwd en verhuist naar een rustige omgeving komt Adams als herboren terug met een bijzonder mooi album: Ashes & Fire.

Niet dat hij in de tussentijd heeft stilgezeten, want hij bracht met de Cardinals nog werk uit en schreef bovendien twee dichtbundels vol en sloeg aan het schilderen. Een bezig bijtje is ie altijd al geweest. Op dit album overheerst echter de rust. Het is een rootsy en eerlijk album geworden, met prachtige acoustisch georienteerde liedjes (gastbijdragen zijn er van Benmont Tench en Norah Jones). Het album is een soort Ghost Of Tom Joad geworden, zou je kunnen zeggen. Maar goed, ik zal de vergelijking niet te ver doordrijven, anders trap ik wellicht op wat gevoelige teentjes.

tracklist:
1. Dirty Rain
2. Ashes & Fire
3. Come Home
4. Rocks
5. Do I Wait
6. Chains Of Love
7. Invisible Riverside
8. Save Me
9. Kindness
10. Lucky Now
11. I Love You But I Don’t Know What To Say

release: 11 oktober 2011

Advertenties

34 gedachtes over “recensie: Ashes & Fire by Ryan Adams

  1. Dit is nou een artiest waar ik helemaal niets mee heb. Sowieso moeten mondharmonica’s en kazoos verboden worden. Die Bruce vergelijking is denk ik wel een schot in de roos – want daar heb ik ook niets mee…nee geintje…-, waar hij volgens mij op de albumhoes van Gold zelf ook een duidelijke knipoog naar maakt. Hmm zin klopt van geen kanten meer….maar de strekking is duidelijk hoop ik 🙂

    • er zijn mensen hier die wel hoog opgeven van The Boss, maar daar hoor ik niet bij. ik heb een paar albums van de man, maar dat zijn dan vooral de rustiger, zoals Tom Joad. Ook van Ryan Adams ben ik geen groot fan, maar dit album kan ik wel degelijk erg waarderen. En het is altijd nog stukken beter dan die bijna-naamgenoot van hem met zijn Bon Jovi imitatie…

  2. Met Ryan Adams heb ik wel wat. Vooral ‘Heartbreaker’ vind ik een prachtig album. Gold is een beetje overgeproduceerd, maar heeft bijvoorbeeld dat mooie liedje over Sylvia Plath. Eigenlijk heeft elk album van Ryan Adams voor mij wel zo’n pareltje. Neemt niet weg, dat hij teveel in korte tijd heeft gemaakt. Als deze cd straks voor weinig bij de ramsj ligt, zal ik hem niet laten liggen.
    De vergelijking met The Boss is natuurlijk wel op het niveau van de mug en de olifant, of beter: de knecht en de Baas…
    Blijkt maar weer dat je best iets met beide artiesten kunt hebben. Enne… mijn tenen zijn vandaag bijzonder kort.

      • Als ik jou daar gelukkig mee maak, wil ik best zeggen dat het een gebrek aan je muzikale ontwikkeling is dat je niet een album of 15 van The Boss in de kast/op je iPod hebt staan.

      • daarentegen heb ik dan wel weer (bijna) volledige discografie van Blur, alsmede van R.E.M., om niet te vergeten Marillion…
        The Beach Boys (of was het The Beatles, daar wil ik van af zijn, ik houdt die twee nooit uit elkaar) daarentegen, daar heb ik weer helemaal niets van.

      • Kijk, als jij het verschil tussen The Beach Boys en The Beatles niet weet, dan hoef ik verder natuurlijk helemaal geen woorden te wijden aan de finesse van jouw muzieksmaak…

      • de Beach Boys en Beatles in één adem noemen is al een beurt met groene zeep waard…

        Blur heb ik alles vanaf Blur – Blur, daarvoor mag alles gewoon vergeten worden…

        Van The Boss heb ik een verzamelaar, gewoon uit nostalgie, maar het is meer dan genoeg.

  3. Tja, je hebt ook maar 1 stofzuiger nodig, nietwaar?

    ik vind juist die oudere albums van Blur met de typische britpop sound bij tijd en wijle nog hartstikke leuk. het latere experiment is wel mooi, behalve think tank, dat vind ik niks en dat is ook het enige album dat ik niet heb.

    verschil moet er wezen he, de een heeft een hele rij van The Boss en misschien 1 singletje van Blur, de ander heeft heel weinig Springsteen maar wel vrijwel de hele discografie van Blur. we kunnen niet allemaal dezelfde helden hebben…

    maar ik wil nog wel even noemen dat er 1 nummer is van de Beach Boys dat ik echt mooi vind en dat is Lucy in the Sky…

  4. Ben ik even een weekje weg, gebeuren er gelijk gekke dingen zonder dat iemand protesteert. Ik bedoel: Ryan Adams vergelijken met Springsteen, dat is net zoiets als Cabral vergelijken met Maradona ofzo. Ryan kan natuurlijk niet in de schaduw staan van The Boss. Daniel D zal het ongetwijfeld met mij eens zijn, maar ook die is stil.
    Maar goed, Cabral is geen onverdienstelijk voetballer natuurlijk en Ryan Adams kan ik zeker waarderen. Maar als rechtgeaard Springsteen-fan moest me dit toch even van het hart.

    • Hé Daniel, wel even goed lezen hè. Ik maakte een opmerking over die vergeljking: dat die hetzelfde is als een mug en een olifant, of de knecht en de Meester. Maar die van Cabral en Maradonna (Messi zou ik nu zeggen) is ook treffend!

  5. Ik heb te snel gereageerd, zie ik nu. Had even over het hoofd gezien dat cornelisb een opmerking maakte over een mug en een olifant. Dank, Kees! Zijn we het ook een keer eens met elkaar.

    • En jij tikt net zo snel als ik! We zijn het wel vaker eens, toch? Al is het al in onze liefde voor die ene club uit Rotterdam…. en goede hiphop.

    • Volgens mij is hij helemaal ‘verzopen’ in Yoder o.i.d… Ik had hem hier al lang verwacht, en ook bij The Waterboys bijvoorbeeld.

      • ja jongens, ik ben er weer. Idd half verzopen in Yoder en in het oeuvre van Richmond Fontaine, waar ik zaterdag naar toe ben geweest in de kleine zaal van Paradiso. Mss komt er nog een recensie.
        Anyway, ik ben het natuurlijk met Daniel eens. Ik vind The Boss trouwens niet altijd geniaal, maar wel vaak genoeg en hij heeft inderdaad veel artiesten die ik erg goed vind geinspireerd.
        Ik ben erg liefhebber van zijn folkplaten (Nebraska en the Ghost of Tom Joad) maar luister bijvoorbeeld eens naar Darkness on the Edge of Town. Wat een energie, wat een urgentie.

        Van Ryan Adams vind ik vooral die eerste twee platen erg goed. Gold en Heartbreaker. Love is hell vond ik te zwak en daarna werd het ook niet veel beter, een soort country rock zonder ziel. Anyway, wat ik nu hoor kan me wel weer erg bekoren. Hij kan het wel. Hij is echt een van die generatie jonge singer/songwriters de alles kunnen, maar vaak te snel en te slordig uitbrengen. Zoals ook Conor Oberst, Zach Condon, etc.

      • Kijk, dat had ik dan weer aardig ingeschat… Trouw was vanmorgen niet zo positief over Fontaine. Ze vonden de vorm van een soort ‘song novel’ meer een voorspeelavond dan een concert. Benieuwd naar jouw ervaringen.
        Ik vind die eerste twee van Adams ook het mooist. Die dubbelaar Cold Roses kan er ook goed mee door, maar hij gaat gewoon te snel.
        Het mooie van Bruce is zijn veelzijdigheid: ik houd ook het meest van de ingetogen kant, maar Darkness… en Born to Run zijn natuurlijk ook geweldig. En live is hij ook groots, maar daar hadden we het al eens over gehad hier.

      • ja, ik las het. Ik ben positiever over het optreden, maar wat betreft de plaat ben ik het wel met hem eens.
        En tja, dat zijn platen een parade van losers, misfits en rifraf zijn, dat hoort ook wel weer bij het genre.
        Incl americana literatuur als Faulkner, McCarthy, Robinson, Enger, etc

      • ik vind die plaat ook niet zo geweldig. vooral door de afwisseling van spoken word en songs, dat spreekt me toch niet erg aan moet ik zeggen. het wordt er erg rommelig van. er zitten dan een paar pareltjes tussen, maar het is te weinig om de hele cd te willen aanschaffen.

  6. Grote kans ja. Of misschien wel in het briljante en veelomvattende oevre van Bruce Spingsteen. Nu kun je in slechtere dingen verzuipen natuurlijk.

    • Nou nou. Briljant. Ik heb The Boss best hoog hoor, maar briljant in de zin van The Beach Boys, Frank Zappa of Sufjan Stevens wil ik hem niet noemen. Meer een geweldige working class hero met een paar echte klassiekers en bijna nooit slecht.

  7. Nee nee, wel degelijk briljant. ‘I’ve seen the future of rock and roll and his name is Bruce Springsteen.’ Niet voor niets held en inspiratiebron van talloze andere artiesten (Arcade Fire voorop). Niet bang om zichzelf opnieuw uit te vinden, te stoppen en opnieuw te beginnen met zijn E-street Band, muzikale uitstapjes te maken als The Seeger Sessions en folkplaten als Nebraska. Inderdaad componist van enkele tijdloze klassiekers. En daarnaast ook een geweldige poët/tekstschrijver.

    • Arcade Fire is niet alleen door The Boss beïnvloed, maar ook door Bob Dylan, Neutral Milk Hotel, Talking Heads en de vroege Radiohead.
      The future of rock and roll? Meer the history, die nog steeds doorloopt. Maar goed, ik heb hier met een fan te maken en die zijn altijd behoorlijk fanatisch. Ik houd wat meer afstand geloof ik.

Reacties zijn gesloten.