recensie Tha Funk Capital Of The World by Bootsy Collins

Zou ik me daar bijna vergeten een recensie te schrijven over wat toch wel een opvallende cd in 2011 is: Tha Funk Capital Of The World van niemand minder dan Bootsy Collins, aka Bootzilla. Want ook al is funk allang niet meer hot en ook niet meer echt underground te noemen, het wordt nog altijd gemaakt. En als er nog een funk hoofdstad in de wereld is, dan is Bootsy de burgemeester. Dat hij zich daarvan zelf zeer bewust is, dat leidt geen twijfel.

Het eerste nummer gaat meteen ongegeneerd van start: In the beginning there was total darkness. And out of the darkness came a word called… FUNK. From the Hight Trinity of funk three undeniable geniuses, the Godfather himself, James Brown; the funkmaster, George Clinton and the funk teacher, Bootsy Collins. Titel van dat nummer? Spread Hope Like Dope. Mooi toch? Meer over de top dan Bootsy Collins en consorten kun je niet gaan. Niet in de muziek, de albumhoesjes, de songtitels, de extravagante kleding. Een paar jaar geleden zag ik ‘em nog op North Sea Jazz. Vergane glorie, dat was wat er op het podium stond, maar het funkte als een beest.

En dit album? Het is geen meesterwerk, daarvoor is het net iets te lang, staan er teveel net iets mindere nummers op en klinkt het net iets te vertrouwd allemaal. Maar dat wil niet zeggen dat het geen goed album is. Bootsy grijpt de albumtitel aan om ons te tonen dat funk the Mothership van alle andere zwarte muziek is. Uiteraard betekent dat veel kruisbestuiving met hiphop. Maar ook blues, rock, jazz, latin en r&b komen voorbij. Om de ode aan de funk kracht bij te zetten, heeft Bootsy een keur aan gastmuzikanten in zijn hoofdstad uitgenodigd. Terwijl de (burge)meester zelf op zijn basgitaar ronkt, spelen, zingen en rappen artiesten als Chuck D (!), Snoop Dog, Ice Cube, Sheila E, Musiq Soulchild, George Clinton en Bobby Womack een deuntje mee. Ineens klinkt er in After These Messages een vertrouwd stemgeluid in je oren: het is acteur Samuel Jackson die in een mooie speech de funk verheerlijkt. Ook reverend Al Sharpton komt preken. Niet JC is still the man, zoals je van een dominee zou verwachten, maar JB Still The Man. Een tribute van een dominee aan James Brown dus. Mirrors Tells Lies opent met een fragment van een interview met Jimi Hendrix, waarna het psychedelische gitaargefreak losgaat. Maar er is ook een ode aan jazzpianist Herbie Hancock. Zo passeren levende en overleden legends de revue.

Maar één van de mooiste nummers draagt de titel Real Stars Have No Name – They Just Shine. Zolang we dat maar onthouden. Bootsy schittert als een ster aan de funkhemel en trekt zich niets aan van andere muzikale tijden. P-funk, dat is wat hij maakt, wat het publiek er ook van vindt: If you wanna lead the orchestra, you’re gonna have to turn your back to the crowd.

Een mooie wijsheid om mee te eindigen, lijkt me.

Advertenties

4 gedachtes over “recensie Tha Funk Capital Of The World by Bootsy Collins

  1. Voor P-funk moet ik altijd wel een beetje in de mood zijn. Het is ook allemaal zo karikaturaal. Als je zo’n cover ziet en al die titels voor zichzelf. Toch blijf ik een zwak houden voor dit genre. Vooral Funkadelic vind ik wel erg goed. George Clinton is tegenwoordig volgens mij flink de weg kwijt. Zoveel chemische middelen doen de bovenkamer ook geen goed…

  2. Al die ouwe funkhelden lijkten niet te sporen. Maar ze treden nog steeds op. Zelfs Sly Stone. Maar ooit was het toch geweldige, vernieuwende muziek wat Parliament, Funcadelic en The Family Stone brachten en in hun slipstream meer mainstream acts als Earth, Wind & Fire en The Commodores. En inderdaad, als je ervoor in de stemming bent, is het nog steeds erg lekker!

  3. Cd vandaag gehaald. Ik heb altijd al een zwak gehad voor Bootsy en consorten. Funk niet meer hip? Het zal wel, dan maar niet, houd ik me toch niet mee bezig wat hip is en niet. Een hele berg van wat nu hip genoemd zal worden heeft schatplicht aan Bootsy, Clinton en al hun makkers. Niks zo lekker als een potje P-funk op zijn tijd en Bootsy brengt het keer op keer, het gaat mij nooit vervelen. Laat Bootsy maar schuiven.

Reacties zijn gesloten.