R.E.M. sluit de ogen

De rapid eye movement (afkorting: R.E.M.) stopt. De band uit Athens (Georgia) hangt na ruim 30 jaar en 15 studio-albums de gitaar aan de wilgen. Ze meldden dit op hun eigen website . Dat is toch even slikken. Niet zozeer vanwege de laatste worpen die R.E.M. deed (alhoewel Accelerate (2008) nog wel een pittig plaatje was), maar vooral vanwege een aantal prachtige platen die hun oeuvre bevat. Het was voor mij persoonlijk één de eerste alternatieve bands die ik ontdekte via De Wilde Wereld (VPRO) en Vara’s verrukkelijke vijftien. Sindsdien heb ik ze liefgekregen. Dan geeft het me wel een gevoel van weemoed als zo’n liefde stopt. Wie weet had er toch nog zo’n klassieker in gezeten. Het is voor mij de aanleiding om naar jullie lijstjes te vragen – het is immers altijd lijstjestijd! – van favoriete R.E.M.-albums en – songs. Hier zijn mijn lijstjes:

favoriete albums:

Fables of the Reconstruction, Reconstruction of the Fables (1985)
Green (1988)
Automatic for the people (1992)

favoriete songs:

It’s the end of the world as we know it (1987)
World leader pretend (1988)
– Everybody hurts (1993)

Advertenties

24 gedachtes over “R.E.M. sluit de ogen

  1. de wiki is ook al aangepast: “REM was een college rock-band….”

    mijn favoriete REM album is denk ik toch Document, waar ook The One I Love op staat en Finest Worksong. It’s The End Of The World is ook een prachtig nummer, en zo zijn er nog vele.
    de laatste jaren kon de band me absoluut niet meer boeien, eigenlijk sinds New Adventures In Hi-Fi al niet meer. ik zal REM dan ook niet missen, en het oudere werk kunnen we altijd nog beluisteren, maar ik doe het niet vaak meer.

    • Nou, ik vond ‘Accelerate’ toch nog heel acceptabel. Maar ik houd wel het meest van de vroege en midden R.E.M.

      • Ai! Het is niet zo dat ik hier van wakker ga liggen, maar R.E.M. vind ik een prima band. Het leuke is dat ik in mijn muzikale zoektoch via Coldplay en Keane bij R.E.M. terechtkwam. Er was een tijd dat ik er heel veel naar luisterde.
        Ik ken lang niet al hun albums. En favoriete nummers… toch stiekem de melancholischere hits, denk ik. En ‘Find the River’ heb ik altijd een prachtig liedje gevonden.

  2. Favoriete REM-songs: Everybody Hurts, Nightswimming, All The Way To Reno, Losing My Religion, Man On The Moon, Imitation Of Life. De hits dus, want verder ken ik ze niet echt heel goed.

  3. Het leuke van R.E.M. is dat ze vooral R.E.M. gebleven zijn. Dat klinkt wellicht raar, maar voor een band van die grote zijn ze nooit muziek gaan maken die ver van ze af stond. Vroeger toen ze nog een echte college band waren en met hun bus door het land toerde waren ze overigens nog behoorlijk mediaschuw. Stipe verstopte zich liever in een hoekje. Dat is later wel goed gekomen.
    Out Of Time is de doorbraakplaat geweest. De band had daarna heel eenvoudig ervoor kunnen kiezen om mindere songs te gaan maken en puur voor de commercie te kiezen, maar dat deden ze niet. De band werd gevolgd omdat ze gewoon goed waren, met een publiek dat meestal hun hele levensloop trouw is gebleven. Dat is best prijzenswaardig.
    Hun latere albums bevatten minder hits, misschien ook wel minder verrassingen maar zeker geen mindere muziek. Ik keek altijd wel reikhalzend uit naar een nieuw album en heb ze bijna 25 jaar gevolgd. Zeker niet “the end of the world”, wel “the end of an era”.

    Favorite albums:

    Lifes Rich Pageant (1986)
    Document (1987)
    Out Of Time (1991)

    Favorite nummers (teveel om op te noemen, een kleine greep):
    -Flowers Of Guatemala, Underneath The Bunker, Swan Swan Hummingbird of deze van Life’s Rich Pageant:

    -World Leader Pretend (misschien wel hun aller aller mooiste)

    -Low

    …en tot slot gewoon eentje om Stipe met haar te zien:

  4. Eigenlijk kloppen de favoriete nummers niet helemaal nu ik er 1 seconde langer over nadenk….er zou heel veel meer van hun oudere werk tussen moeten staan. Die oudere hits zijn stuk voor stuk goed en aardig gedocumenteerd op:

    The Best Of R.E.M. – The I.R.S. Years
    1 Carnival Of Sorts 3:52
    2 Radio Free Europe 4:05
    3 Perfect Circle 3:28
    4 Talk About The Passion 3:22
    5 So. Central Rain 3:14
    6 (Don’t Go Back To) Rockville 4:32
    7 Pretty Persuasion 3:49
    8 Green Grow The Rushes 3:45
    9 Can’t Get There From Here 3:40
    10 Driver 8 3:24
    11 Fall On Me 2:51
    12 I Believe 3:47
    13 Cuyahoga 4:20
    14 The One I Love 3:17
    15 Finest Worksong 3:49
    16 It’s The End Of The World As We Know It (And I Feel Fine) 4:04

  5. En ik ga een heel boute uitspraak doen, maar na intensief onderzoek gisteravond: Lifes Rich Pageant is gewoon het allerbeste R.E.M. album! Zo dat is eruit.

    Cyahoga is trouwens later gecovered door The Decemberists….

    • Het is zeker een geweldig album. Dat begin al met ‘Begin the begin’. Heerlijk. En dat gaat maar door met klasse-nummers. Toch heb ik voor o.a. ‘Green’ gekozen, omdat dat het eerste R.E.M.-album was dat ik hoorde via de Wilde Wereld op woensdagmiddag. En het raakte me diep. Mijn broer kocht hem vervolgens op elpeen en ik tapete hem over. Dat bandje heb ik echt grijsgedraaid. Juist die rocksongs en die ‘folk-achtige’ songs vond ik zo mooi. Het is ook een soort brugalbum tussen de gitaarrock en de rootsachtige pop van Out of Time en Automatic for the People.
      Intussen heb ik 12 cd’s. Dus niet alles…

  6. Ook een persoonlijke favoriet… Lekker somber.

    En hier nog een nummertje met mooie zang (en charmante moves) van Michael Stipe en Thom Yorke:

    • Mooie nummers, Daan. En ja die outfit van Stipe betreft bij die live-uitvoering. Daar hebben we het maar even niet over. Roosbeef zou zeggen: te heet gewassen.

    • ha, ik zie eigenlijk pas na het plaatsen van mijn nummers dat jij deze had. Goede smaak 😉

  7. Gister in DWDD trouwens ook een kort item over R.E.M.
    Behoorlijk armoetroef wat ze dan laten zien aan hits….alleen maar Out Of Time en verder, terwijl The One I Love een toch niet te missen hit is geweest.

    • Ach, jij weet toch ook allang dat we voor een serieuze behandeling van de popmuziek niet bij Matthijs c.s. moeten wezen. Pas hier al uitgebreid over De Waan (van de dag) Dendert Daar gehad.

  8. ik heb het nummer op de luisterpaal toch maar aangepast in `it’s the end of the world as we know it’, heel toepasselijk, niet in het minst door de laatste frase: `… and i feel fine’. R.E.M. neemt waardig afscheid.

    • Mooie en vooral ook goede keuze, Peter! Het is R.E.M.’s ‘Subterranean Homesick Blues’ zeg maar. En bij ons hun zwanenzang…

  9. Ik ben ook liefhebber, alleen vooral secundair. Mijn oudere broer was groot liefhebber, dus ik heb het vaak voorbij horen komen.

    Mijn mooiste nummers zijn:
    E-bow the letter van New Adventures in HiFi (met de lome tweede stem van Patti Smith)
    Country Feeback van Out of Time (deze nummers lijken een beetje op elkaar, in allebei hoor je Stipe op een bijna opsommende wijze zingen. Erg mooi)
    Let me in van Monster (de geluidsmuur en de trage zang erover heen, mooi!)
    Ik kan de oude platen ook erg waarderen hoewel ik ze niet heb, en ook niet vaak geluisterd heb. En de hits kan ik ook erg waarderen.
    Fire (this one goes out to the one I love) werd nog gecoverd door Sufjan in Utrecht, tijdens zijn Michigan tour.
    Als ik een top drie van platen zou moeten noemen zijn het ook bovengenoemde. En Life’s Rich Patient.

    Kortom, een mooie band, die veel invloed gehad heeft op de bands die ik goed vind.

    • Mooie nummers inderdaad. Toen ‘Monster’ uitkwam waren veel critici erg negatief, omdat R.E.M. hiermee een verkrampte poging zou hebben gedaan mee te komen in de stroom van Grungerock. Toch is het een typische R.E.M. plaat en na de mooie liedjes van Out of Time en Automatic for the People niet zo vreemd dat er weer meer gerockt ging worden. ‘Let me in’ vind ik ook erg mooi.
      ‘The One I love’ is zeker mooi gecoverd door Sufjan. Eigenlijk te mooi om alleen te noemen. Daarom hier een versie (met dank aan Daniël dus):

Reacties zijn gesloten.