Spiritual

Ons recent gehouden Mousique-avondje was weer geslaagd. Er zijn in mijn directe omgeving maar weinig mensen die de obscure muziek waar ik vaak naar luister kunnen waarderen, en dan is het heerlijk om eens lekker ongegeneerd met een clubje gelijkgestemden door de duistere krochten van de onafhankelijke muziek te dwalen en gezamenlijk te zwelgen in soms vrijwel onbekende parels die de muziekgeschiedenis heeft voortgebracht. Onbekend geldt ook voor dit nummer, Spiritual. Het origineel is van Spain, een Amerikaanse rockband uit Los Angeles die in haar originele bezetting niet meer bestaat  (bandleider Josh Haden schijnt een nieuwe band te hebben geformeerd, in 2010 kwam een singletje uit en er zou gewerkt worden aan een nieuw album). Ik kon geen goede video of streaming audio van dit nummer vinden op internet, dus heb ik het er zelf maar opgezet (zie onderaan dit artikel).

Hoewel toch relatief onbekend is juist dit nummer opgepikt door een aantal meer bekende artiesten. Zo is daar the late Johnny Cash, die het nummer coverde op Unchained, en de band Soulsavers. Meer obscuur is dan weer Midnight Choir, de band waar Daniel D. mijn ogen voor heeft geopend. Van deze band had ik al een album in huis, te weten Waiting For The Bricks To Fall, hun laatste uit 2003, maar onlangs heb ik voor €5,- hun cd Unsung Heroine uit de schappen gegrist bij de Plaatboef. Unsung Heroine is echt een heel mooi album, waar de kracht van Midnight Choir volledig tot zijn recht komt: loom, zwaargeladen, broeierig, spiritueel. Het laatste nummer op de cd is een cover van Spiritual, wat mij betreft de mooiste uitvoering die er is:

En hier dan het origineel van Spain zelf:

18 gedachtes over “Spiritual

  1. Het origineel is prachtig, juist in zijn onderkoeldheid, alhoewel ik het op het eind een beetje uit de bocht vind vliegen.
    Midnight Choir is ook mooi, maar teveel pathos.
    Ik vind die van Johnny Cash eigenlijk het mooist (met Flea en nog een ander lid van Red Hot Chili Peppers in de begeleiding) en het klinkt uit zijn mond ook het geloofwaardigst.

    • Nu is de vraag of je beoordelingsvermogen nog 100 % was met de nodige whiskey achter de kiezen en het rookgordijn van sigaren om je heen…
      Soulsavers is trouwens ook een boeiend bandje – niet zozeer live – alswel in de studio. Ik heb hun beide platen en ze bevallen me zeer.

      • wat jouw beoordelingsvermogen betreft vraag ik me af of je Midnight Choir wel eens geluisterd hebt. Opmerkingen als ‘teveel pathos’ en ‘je kunt net zo goed Tindersticks luisteren, en dat is nog beter ook’ of opmerkingen van die strekking, geven aan dat het alleen een zeer oppervlakkige luisterbeurt geweest kan zijn.
        Maar ja, je luistert ook 300 cd’s per dag 😉

      • Woh, woh, Daniël D. is uit vroegtijdig uit zijn winterslaap ontwaakt nu ik zijn geliefde bandje niet helemaal waardeer. Ik heb drie cd’s van deze mannen, weliswaar in gebrande staat, maar ik heb ze echt wel beluisterd. Weliswaar lang geleden, maar toch genoeg om te concluderen dat ze Tindersticks in de verste verte niet voorbijkomen.

      • ze zitten ook niet op dezelfde weg, om de metafoor maar eens uit te buiten. De vergelijking komt van jou, maar ik herken ‘m niet zo. Ja, allebei zware stemmen, maar daar houdt het dan ook mee op. Qua sfeer, teksten en melodieen zijn het echt andere bands.
        Ik kan ze beide waarderen, maar zie ze als hele verschillende bands. Ik zie eerder overeenkomsten met Nick Cave, qua zang, thematiek, het piano georienteerde, de occasionele strijkers.

      • Dan bedoel je Cave van No more shall we part en The Boatman Call. De vroege Cave is toch echt wel anders. En Dig Lazarus Dig ook! Die zitten meer ondergronds. Weer een andere weg 😉
        Ik geef het trouwens op met die Noren, want je bent toch niet te vermurwen (misschien lijken we daarin wel een beetje op elkaar. Heeft Noordmans toch weer gelijk)

  2. Ik had het idee dat mijn boordelingsvermogen juist steeds beter werd. Maar ja, het was ook zulke goede wishkey.
    Ik zie trouwens in de linkermenubalk dat je het raadsel van je DA-klassieker prijsgegeven hebt!

    • Dan was je beoordelingsvermogen erna toch behoorlijk ingezakt, want die DA-klassieker staat er al een paar dagen op!
      Het artikel is nog aan het rijpen… Het is geen single malt whiskey. Dus het duurt geen 12 jaar.

      • Dat was van voor mijn alles-in-originele-staat-willen-hebben-bekering, maar zelfs die gebrande cd’s doe ik niet weg, tenzij ik de cd in originele staat toch aanschaf… Je begrijpt dat ik die beweging bij dat middennachtelijke koortje nog niet gemaakt heb…

  3. ik ben het ook niet eens dat Midnight Choir pathetisch is.
    als ik Spain en MC met elkaar vergelijk, dan vind ik Spain aardig, maar steekt MC er met kop en schouders boven uit. Veel spannender, en meer diepgang.
    Spain vind ik af en toe zelfs een beetje naar saai neigen, het is soms net alsof Haden er moeite mee heeft om tegelijkertijd bas te spelen en te zingen en daarom maar keurig op de maat blijft zingen. overigens nog steeds een prima band hoor.

    • Nog even en Midnight Choir wordt Mousiques tweede huisband. Dan duik ik maar even de garage in voor een wilde luistersessie met de nieuwe van Mastodon; hoe zal die gaan klinken?

      • je kunt je er ook voor openstellen en je niet wanhopig vastklampen aan die oppervlakkige luistersessie van jaren geleden

      • Je wilt niet weten hoe diepgaand die luistersessie was. Ik kon de Noorse fjorden bijna ruiken als ik die cd’s opzette. Ik zwelgde bijna in hun Scandinavische mistige verdriet. Ik las die boekjes van Glitterhouse van voor naar achteren en leende hun halve catalogus bij de Muziekbieb in Rotterdam, maar daarvan is niet het middennachtelijk koor blijven hangen, maar wel 16 Horsepower en The Walkabouts. Zij en Chris Eckman in het bijzonder vond en vind ik toch wat spannender.

  4. Pingback: Spain: the morning becomes eclectic session | mousique.nl

Reacties zijn gesloten.