recensie Dirty Jeans and Mudslide Hymns by John Hiatt

Het nieuwe album van John Hiatt heeft de intrigerende titel gekregen van Dirty Jeans and Mudslide Hymns. Dat suggereert een cd vol smerige, duistere, rauwe, rafelige countrymuziek (zoals sommige mensen hun country het liefste hebben ;-)), waarin ook plek is voor sobere maar intense oude gospelnummers. Niets is minder waar. Het album heeft een vol en rijk geluid, is strak geproduceerd, catchy en soms zelfs (voor countrybegrippen) hard te noemen. Niet zo gek misschien, als je Kevin Shirley (Black Crowes, Aerosmith, Led Zeppelin, Deep Purple, Bon Jovi) als producer kiest. Hiatt’s twinitgste (!) album is dan ook misschien wel meer rootsrock dan country te noemen, al zijn er wel veel country en blues invloeden te bespeuren. Maar hoewel er geen hymn te vinden is en hoewel de sound alles behalve sober en rafelig klinkt, is het tóch een album met donkere, smerige,rauwe kanten. Die zijn te vinden in de teksten, die gaan over de zelfkant van Amerika; over pijn, afscheid en verlies, over de economische recessie, over drank, over de aanslagen van 9/11. Tekenend is ook de albumhoes, waar Hiatt poseert voor een vervallen kerkje, met dichtgetimmerde ramen. Muzikaal gezien is Hiatt natuurlijk een vakman. Zijn mooie liedjes kennen vaak een prachtige opbouw (Down Around My Place). Stevige rockers (de opener Damn This Town) worden afgewisseld met hartverscheurende ballads (Till I Get My Lovin’Back). En daarnaast is er natuurlijk die indringende, soulvolle stem. De prachige afsluiter is When New York Had Her Heart Broke, een nummer dat hij direct na de aanslagen schreef. Destijds vond hij het niet gepast om het nummer uit te brengen, beducht voor de beschuldiging van het willen uitmelken van die tragedie. Het is een prachtige song, ook omdat er hoop in doorklinkt. En zo verdient dit jubileumalbum van John Hiatt wat mij betreft een plek naast zijn beste werk uit de jaren tachtig (Bring The Family en Slow Turning).

12 gedachtes over “recensie Dirty Jeans and Mudslide Hymns by John Hiatt

  1. Mooie recensie Daniel! Ik hoorde elders ook al positieve geluiden over deze schijf. Eerlijk gezegd heb ik niet meer van hem dan die genoemde platen uit de jaren ’80, die natuurlijk erg mooi zijn, door de liedjes, maar ook door al die vaklui die er aan meedoen.
    Over dat slotnummer zou de cynicus natuurlijk kunnen zeggen: ‘toch wel weer heel slim gepland, zo rond het gedenken van 10 jaar 9/11’, maar zo slecht ben ík niet. Misschien Hiatt toch maar eens een nieuwe kans geven. Ik heb hem echt al jaren niet meer gevolgd.

  2. Haha, ja, dat is wel slim bedacht inderdaad, van die 10 jaar 9/11. Was nog niet eens in me opgekomen, onschuldige ziel die ik ben… Maar idd, laten we Hiatt die kans geven. Hij komt op mij altijd als een integer mens over.

  3. even off-topic: gister zat ik ff naar DWDD te kijken (je weet wel, die personality-show rond ene Matthijs van Nieuwkerk) en daar was de blues-sensatie Seasick Steve te gast. Met deze 70-jarige ex-zwerver loopt iedereen helemaal weg en dus doet ook van Nieuwkerk uberenthousiast. Het is een bijzondere vent, en hij maakt zelfs zijn eigen gitaren. Dat authenticiteit in deze tijd iets teweegbrengt kan ik helemaal begrijpen en toch vind ik het helemaal niks, ik kan het niet helpen. Ik heb trouwens ook al nooit zoveel gehad met Dino’s.

    kan iemand mij vertellen wat er mis is met mij; ben ik de enige die hier last van heeft; of is het gewoon OK dat ik Seasick Steve niks vind…?

    • Let’s shake hands, Peter! Het is vast een aardige kerel, die Steve en ook heel boeiend dat hij wel eens in z’n hobby-schuurtje zit, maar de blues heb ik vaak genoeg veel beter gehoord.
      En die Van Nieuwkerk neem ik wat muziek betreft, al jaren niet meer serieus. Hij volgt blind Leo B. en vindt Moke geweldig (burp) en als dieptepunt van de week zijn uitspraak: ‘Het album staat ook op De Luisterpaal; ik heb geen flauw idee wat dat is, maar het schijnt waar te zijn.’ En dan het ene na het andere hippe bandje aankondigen? Vast met door anderen geschreven teksten!

      • tja, maar hij is wel de one and only king of het slap-met-iedereen-meelullen-en-daarbij-minzaam-glimlachen. dat kan hij als geen ander.

      • Zeker! Ik ben ook hard aan het oefenen voor de Van Nieuwkerk-lookalike-contest:

        – hoofd schuin houden
        – met de handen op de tafel trommelen
        – in hoogtempo de autocue oplezen, met de armen over elkaar
        – om de zin een wat chique woord gebruiken
        – en Armani-pakken dragen

        Vergeet ik nog iets?

      • – af en toe een holle lach
        – schouderklopjes
        – meer aan het woord zijn dan je gasten
        – de 15 seconden die dan nog overblijven voor je gast nog eens inkorten tot 10 seconden vanwege de vaart van het programma…

  4. Ik kijk het zelden, eerlijk gezegd. Maar als ik het kijk, vind ik het wel leuk en van Nieuwkerk een aimabele gastheer. En het programma een knap gemaakt format, niet voor niets zo populair. Maar inderdaad, als jullie het zo slecht vinden, WAAROM kijk je het dan??

    • Dan hebben we weer wat om te zaniken natuurlijk! Peter en ik zijn eigenlijk die oude mannetjes van The Muppetshow, toch Peter??

Reacties zijn gesloten.