Recensie: As I lay dying The Powerless rise

Sinds Peter hier de eerste recensie plaatste van een echte ‘harde’ band – beter gezegd: toen hij daar een schaamteloze promotie voor deed – te weten: The Spirit That Guides Us, durf ik het aan om te komen met een band die metalcore maakt. Metalcore is kort gezegd een kruising tussen hardcore (punk) en metal. De ongekroonde koningen – of moet ik zeggen: de betere beukers? – van dit genre zijn As I lay dying. Die naam ontleenden ze rechtstreeks aan een titel van de Amerikaanse schrijver William Faulkner. Dan heb je bij mij al een streepje voor, maar dit terzijde. Dit jaar bestaat As I lay dying alweer 10 jaar. T.g.v. dit jubileum komt er in november a.s. een cd uit: Decas, met daarop 3 nieuwe nummers, re-mixes en covers van favoriete bands (zoals Slayer en Judas Priest). Om deze band in het zonnetje te zetten, bespreek ik hier graag hun laatste album The Powerless rise, dat alweer uit 2010 stamt.

Dat album start furieus met Beyond our suffering. Eén van de kenmerken van metalcore, en zeker ook bij As I lay dying, is de afwisseling van diepe grunts, hard geschreeuw én cleane zang. ‘Zanger’ Tim Lambesis neemt de grunts en screams voor zijn rekening en bassist Josh Gilbert de zangpartijen. Die zang is behoorlijk emo, maar ook heel melodieus. Vooral op het vorige album An Ocean between us werd deze afwisseling bijna geperfectioneerd. Des te verrassender is het dat het beginnummer Beyond our suffering geen zang kent, maar alleen grunts en screams. De strekking van het nummer is dat ons lijden best gerelativeerd kan worden als je het afzet tegen wat mensen elders op deze wereld moeten meemaken. Geen verkeerd punt in onze Nederlandse ‘klaagcultuur’, lijkt me.

As I lay dying bestaat uit christenen. Zonder dat hun geloofsovertuiging er al te dik bovenop ligt, zingen ze wel over hun diepere beweegredenen. Vaak gaat het over dood en verderf. Een zin uit een oud doopformulier, dat ‘ons leven een gestadige dood is’, zou zo het motto van As I lay dying kunnen zijn. Je zou ze ook met iemand als Johannes de Doper kunnen vergelijken. Regelmatig wordt luidkeels geroepen dat de bijl aan de wortel van de boom ligt, dat onze cultuur op sterven na dood is. Om daarna over hoop en gerechtigheid te beginnen. Eigenlijk best wel methodistisch. In Upside down Kingdom leggen ze hun kaarten op tafel: Simplicity is not a curse where strenght is humbled/and the powerless rise/ This is a kingdom born upside down/ this is a kingdom where the broken are crowned. Het Koninkrijk van God niet alleen iets voor straks, maar ook voor hier en nu. Gerealiseerde eschatologie zeg maar.

Goed, genoeg over de theologische interpretaties (het bloed kruipt toch immers waar het niet gaan kan). Terug naar de muziek: die is superstrak en vetter dan een makreel. De riffs zijn soms zo snel dat ze aan trash en speedmetal doen denken. En dan klinkt er weer zo’n melodieuze solo ala Stryper. De drums knallen er uit; wat Jordan Mancino uit z’n dubbele bassdrum krijgt, is ongekend. Het maakt The Powerless rise tot een zeer energieke plaat. Een minpunt is dat er geen rustpunt op staat. Dat doet The Spirit That Guides Us op hun laatste (toch ook zeer brute) album beter: daar staat halverwege een rustig liedje en het eindigt met een uitwaaierend shoegaze-nummer. Hier niets van dat alles. Op vorige albums was er nog weleens ruimte voor instrumentale intermezzo’s en voor rustig opgebouwde nummers. Maar hier beukt het maar door, van begin tot eind. De afwisselingen in riffs, in tempi en stijl, zijn ook niet groot. En juist dat kan metal zo boeiend maken. Gelukkig heb ik ook alle andere albums van deze band om deze variatie meer te vinden. Mijn cd-collectie bevat intussen sowieso al een aardig rijtje metal, waar onvoorspelbaarheid een credo is. Maar voor fijn ouderwets beuken met nog een verantwoorde tekst (leve het tekstvel!) kan ik bij The Powerless rise mijn hart ophalen.

De clips hieronder wil ik nog even kort toelichten. Anodyne Sea is een hele heftige clip, waarin de band laat zien wat opkomen voor je overtuiging kan kosten. Het is ook een vrij directe illustratie bij hun eigen bandnaam… Beyond our suffering is het furieuze beginnummer van het album. De clip geeft ook een aardig beeld van de live-impact van AILD. Viva la moshpit! En als uitsmijter heb ik de nieuwe single Paralyzed van het komende album Decas. Omdat de lyrics meelopen in beeld, kun je ook nog eens goed volgen, waarover men zingt….

Advertisements

47 gedachtes over “Recensie: As I lay dying The Powerless rise

  1. mmm, over die milde wind die hier over Mousique waait … volgens mij kan die wind zich aan gaan passen aan de titel van bovengenoemde cd. Pfff wat een pokkeherrie. Nee, dit is echt niet mijn theekopje. Videoclip is in het begin wat knullig, maar daarna inderdaad wel heftig. Dank voor de uitgebreide recensie met theologische onderbouwing :).

  2. Het is een uitdaging om in pokkeherrie schoonheid te gaan ontdekken… Er gaat dan een nieuwe wereld voor je open. Desgevraagd wil ik best wel even een klein gidsje zijn – met of zonder theologische onderbouwing.

  3. Dank dan maar voor de verbreding van mijn blik op schoonheid. Maar voorlopig wel met een vies gezicht.

    • 🙂

      Dat zal ik aan mijn dochtertje van 7 laten zien; zij is groot paardenliefhebster!
      Over (mythische) dieren gesproken: Mastodon maakte ooit één van de mooist metalalbums getiteld Leviathan. Die plaat is geïnspireerd op de klassieker Moby Dick van Melville. Misschien dat je dat beter vindt:

  4. mmmm, wat een lekkere ouderwetse bak met herrie. heerlijk!
    overigens altijd leuk aan die metalbands: de theologische, filosofische en politieke aspecten. misschien is het genre daarom nog wel interessanter dan vanwege het knappe technische vakmanschap van veel van deze metalheads. sociaal engagement, maatschappijkritiek en levensbeschouwelijke inzichten zijn meer regel dan uitzondering bij deze gasten. erg subtiel is het meestal niet, maar daar heb je dan weer andere genres voor.

  5. Ah, dit cd’tje staat hier gewoon in de kast. Ja, je gleuft het niet, maar het is waar. De muziekcollectie van mijn huisgenoot bestaat namelijk uit vrijwel alleen maar klerelawaai. Ik zou ‘m nu dus kunnen gaan draaien. Toch zegt iets in mij dat ik het beter niet kan doen (misschien komt het ook wel omdat Sarabeth Tucek zo aangenaam door de boxen komt). Ergens denk ik ook dat ik niet verder zal gaan dan TSTGU wat betreft harde muziek. Het spijt me. Maar laten we de milde sfeer niet meteen de kop indrukken: je hebt een mooi stukje geschreven, Kees.

    • Dank Daan!
      Ik draai dit soort muziek ook niet dagelijks, maar met vlagen. Is ook weer stemmingsgevoelig. De hele discussie rond Leona Lewis zal zeker ook hebben meegeholpen… 😉

      P.s. boeiende huisgenoot heb jij!

  6. Tsja, ik zal die discussie rond LL en (wan)smaak dan maar niet herstarten. In plaats daarvan ga ik haar maar weer draaien. Want deze muziek trek ik echt niet, dat zul je begrijpen. Oh nee, ik ga naar Radio 2 luisteren: de Canon van de Popmuziek!

    • Verrassende reactie Daniel… 😉
      Ik ga ook niet proberen je op de schoonheid van metal te wijzen; dat moet je gegeven worden! In die zin ben ik ook erg calvinistisch en houd ik ook hoop, voor jou, andere Daan en David.

  7. Goed zo, hoop doet leven. Al is het wel een fatalistisch calvinistische houding die je hier aanhangt. Want dan kun je lang wachten. Misschien moeten we zelf wat pro-actiever worden. Aan de andere kant: had jij hetn niet over vier jaar tijd die je me gaf om de bubblegumpop van The La’s te gaan waarderen? Dan geef ik jou vier jaar voor de kauwgomballensoul van Leona…

    • Ik ben bang dat die kauwgomballensoul van Lewis dan al uit elkaar geklapt is of als smaakloos uitgespuugd en ergens op straat alleen nog zo’n wit/grijs platgetrapt plakje is. Maar ik kan het mis hebben…
      Ik weet wel dat The La’s door zeer velen als klassiek worden beschouwd; de onwetenden buiten beschouwing gelaten…

  8. Geeft nix hoor. Dat heb ik nou met The La’s. Maar om even terug te komen op metal: Stryper vond ik vroeger goed. Of is dat meer hardrock? Hardrock kan ik af en toe nog wel waarderen. Hoewel ik vrees dat als ik de naam Bon Jovi uitspreek, je opnieuw gaat braken. Ach, het is onze week niet, zuellen we maar zeggen. Wij kunnen beter over hiphop ouwehoeren.

    • Stryper was en ís goed. ‘To hell with the devil’ is gewoon ook een kredietwaardige klassieker. En hun recente album ‘Pride to Murder’ is ook heel goed te pruimen. Tuurlijk: imago van niks met dat geel en zwart, Bijbels in het publiek gooien enz. Maar die koortjes, die melodieuze hardrock, die prachtige gitaarlijnen. In één woord: onsterfelijk. Minco Eggersman is ook groot fan, als dat nog wat zegt.
      Bon Jovi vergeef ik je direct. Da’s gewoon je onwetendheid van de betere hardrock en metal…

  9. Dank voor deze blijk van genade! Met mijn vrije wil kies ik ervoor om me verder niet te veridepen in metaalsoorten. Oh nee, ik heb geen vrije wil volgens Dick Swaab/Calvijn.
    Enfin, Stryper dus. Ik ken nog wel wat andere white metal bands, maar geen kan tippen aan deze heren. Ik ken hun recente werk niet. Zingt die Michael Sweet nog steeds zo hoog?
    Vroeger vond ik de Rez Band erg goed, maar dat had óók te maken met hun sociale betrokkenheid.

    • Hé, hé, Swaab en Calvijn op één lijn; da’s oneerlijk. Calvijn heeft z’n zwakke plekken, ook in z’n theologie, maar hij is geen materialist/determinist.
      Goed, Stryper dus. Sweet zingt ietsje lager, maar zijn stem behoort nog steeds tot de hogere regionen. Ach, als je Bon Iver, Jonas David en die McMorrow trekt, is dat geen probleem toch.
      Rez is ook een goede band. Ooit een concert in De Mammoet in Gouda van bijgewoond (jawel, met Jeroen!). Was indrukwekkend. Alleen ging Glenn Kaiser een preek houden van een kwartier, waarbij wij op de grond moesten gaan zitten. Buiten het feit dat ik niet van vieze vloeren houd, kwam ik voor de muziek en niet voor zo’n Amerikaanse (niet te stoppen) preek. Maar sociaal betrokken waren ze zeker. En dat onthoud ik maar van ze.

      • Goed nieuws: Glenn Kaiser komt weer naar Gouda, dit keer met zijn blues band: GKB. Heb ze vorig jaar gezien, kan het echt aanbevelen!!

        Wilrik

    • Daniel… Ja, ik blijf het proberen: ken je Kings’ X? Die maken stevige hardrock dat wel neigt naar metal, maar niet zo extreem is. Er wordt gewoon gezongen 😉 Sterker nog: ze zingen vaak meerstemmig en zeer harmonieus. Neem daarmee de vette riffs en licks; heerlijk. De eerste drie van Kings’ X zijn stuk voor stuk meesterlijk. ‘Out of the silent planet’ is qua titel een directe verwijzing naar één van de delen uit C.S. Lewis’ ruimtetriologie. ‘Gretchen goes to Nebraska’ is dan weer een Lost Dogs-achtige titel en ‘Faith, Love, Hope’ is puur Paulinisch. Ja, het betreft hier ook christenen, maar wel van het poëtische en existentiële soort. The Galactic Cowboys passen hier prima bij, nog net iets zwaarder dan Kings’ X. Hun debuutalbum is ook schitterend.

      • Klinkt goed Kees, laat maar wat horen van die gasten, in februari! Zal ook ff op Spotify neuzen.

      • Leuk! Dat zal ik zeker doen. Het is ook voor jou, denk ik nog wel te doen, want er wordt niet gegrunt en het blijft melodieus. En zeer creatief.

  10. Nou ja, ik trek dat dus meestal niet: mannen met hele hoge stemmen. Dat staat me ook tegen aan Bon Iver.
    Wat betreft preken tijdens een concert: daar houd ik ook niet zo van. Ik vind Bono ook te ver gaan. Larry Norman vond ik dan wel vaak hilarisch, maar die hield het tenminste kort.

    Rez/Glenn Kaiser zijn nog steeds zeer sociaal betrokken. Ze zitten in een leefgemeenschap in een getto in Chicago. Respect!

    • Respect too!
      Maatje Darrel Mansfield was het ergst, die heb ik echt wel eens een half uur horen oreren. Moet je niet in bij een seculier publiek doen, want die beginnen al snel te roepen: ‘Speluh!’ en terecht.

  11. Ik denk dat ik je hierin kan volgen (zie je wel dat er genoeg is dat ons bindt ;-)). Ik heb die dvd London Calling, Live in Hydepark. Inderdaad drie uur gaan, inclusief verzoeknummers uit het publiek. Maar ook The Boss kan het hier niet nalaten om te preken. Ik zag die preek over The House of Love dat we gaan builden, enz. op Pinkpop en was behoorlijk onder de indruk hoe die Bruce als een volleerd prediker de meute opzweepte. Tot ik zag dat hij dat vervolgens overal doet, letterlijk elke keer hetzelfde! Zo heel spontaan was het dus ook niet. Goed, nu ben ik weer een beetje cynisch. Bruce is idd een geweldige live-artiest, waar het spelplezier van af spat. Daar kunnen zovele Britpop-bandjes weer een puntje aan zuigen, want die doen altijd heel hard hun best om zo onverschillig mogelijk te kijken en geen enkel contact met het publiek te krijgen.

  12. Hey, maar da’s niet mijn ervaring met Bruce. Ik heb een drie uur durend concert van hem in de Kuip meegemaakt – geen woord teveel, maar wel een geweldig contact met zijn publiek. Op de dvd Live in Dublin hoor ik hem ook niet preken. Ben trouwens wel jaloers op die Live in Hydepark! Jaja, ik ben een fan van The Boss.

    • Die dvd heb ik ooit gewonnen bij Fame; gewoon een slagzinnetje afmaken et voilà! Het is zelfs een dubbel-dvd, want het past niet op een enkele. Prachtig gefilmd en fantastisch geluid. En een greep uit het rijke oeuvre van Bruce, inclusief zijn folk-uitstapje van de Seeger-sessions.

  13. Nee, want zo’n gegeven paard zou ik wél in de bek kijken om dan te constateren dat het – zacht gezegd – niet fris ruikt om het vervolgens retour te sturen.

    De prijzen zijn: in totaal meer dan 10 cd’s/dvd’s, een Tivoli Audio PAL radiootje (waarde ongeveer 200 euri’s) en een Marantz cd-speler + versterker + Mordaunt short speakers (hier noem ik maar geen bedrag). Mijn vader merkte bij het laatste op: ‘de duivel schijt altijd op dezelfde hoop’. Terwijl ik vroeger nooit wat won, alleen bij dammen…

    • Daar bedoel je die Lewis mee, toch? De rest houd ik wel 😉 Sterker nog: die Marantz speler bijvoorbeeld staat nu heerlijk te spinnen met The Cave Singers.

      • the cave singers…grappig. Die debuutplaat, of niet? Die heb ik. Curieus. Mooi, maar ook iets vals of lelijks….moeilijk te duiden

      • Nee – alhoewel ik die ook heb – dit was ‘No Witch’. Iets minder vals, maar ook minder rootsy, wat rockender. De eerste vind ik beter, denk ik. (maar goed, ik heb ‘m nog maar één keer beluisterd; ik had nogal wat in te halen met luisteren… )

    • Een heilige jaloezie maakt zich even van mij meester, maar ik zeg uit de grond van mijn hart: enjoy brothers! De volgende keer ben ik er wel bij! Sterker nog: dan kan het hier!

  14. Gisteren op de terugweg in de auto System of a Down gedraaid (debuutalbum) en vanmorgen bij het fitnessen ‘Steal this album’. ‘Toxicity’ heb ik ook. Mensen, dit is zulke afwisselende metal en zo energiek! Om niet te zeggen: ADHD. Het is dan weer zachtjes en dan snoeihard. Het swingt als de neten. En die Armeens zanger Serge Tarkian fluistert, kreunt, zingt, jodelt, schreeuwt en brult dat het een lieve lust is. En dan zijn die teksten ook nog eens zeer geëngageerd en spiritueel. En vaak ook heel erg grappig (humor in de metal moet je nogal eens zoeken!)

  15. Naast System of a Down en King’s X (zie boven) is er natuurlijk ook nog Underoath. Zojuist voor een prikkie bij mijn geliefde Play.com ‘Disambiguation’ van deze band aangeschaft. Ook metalcore. En gelijk ook maar ‘Roots’ van Sepultare erbij: verschrikkelijke Braziliaanse trash met tribalinvloeden. Ook zeer geëngageerd!

  16. ik luister het niet meer zo actief, maar ken nog wel aardig wat bands. As I lay dying vind ik erg vet klinken en twijfel nu weer een beetje of ik weer eens wat metal cd’s zal gaan kopen en luisteren. Bij cdwow kosten ze niets.
    De combinatie van zang, grunt en gekrijs spreekt me wel aan. Ook de dynamiek van een band als SoaD. Wat ik zo hoorde van de nieuwe STGU vond ik ook wel erg goed klinken. Ik heb hun debuutplaat, maar behalve af en toe een paar nummers luister ik die niet echt meer.
    Dat is eigenlijk mijn vraag: ga ik het draaien?

    • Bij het sporten, maar ook bij een lange autorit, vind ik het bijvoorbeeld heerlijke muziek. Ik draai het wel bijna altijd in eenzaamheid, omdat de rest van mijn huisgenoten er niet tegenkan (behalve de dochter van 7; die heeft ook een hele brede smaak ;-))

Reacties zijn gesloten.