twintig jaar grunge

Het is bijna twintig jaar geleden dat Nirvana met Nevermind kwam, het album dat de Seattle Grunge definitief op de kaart zette. Het weblog Goddeau besteedt er een serie artikelen aan. De grunge is natuurlijk al wat ouder dan Nirvana en Pearl Jam (zij maakten het genre populair). Een band als Mudhoney valt bijvoorbeeld niet weg te denken als een van de grondleggers/wegbereiders. Daarom hier een clipje uit de oude doos:

23 gedachtes over “twintig jaar grunge

  1. Mooie artikelen bij Goddeau! Sowieso een goede site trouwens.
    Die grunge vond ik toen best goed, zeker om de zaak lekker op te schudden. Wat een energie en eindelijk ook echte aandacht voor een band als Sonic Youth, die daarvoor zo in de underground zat. (Sonic Youth is geen grunge, maar ook een voorbereider.)
    Tegelijk merk ik dat ik niet zo heel vaak meer van dit soort bandjes nu draai, terwijl ik wel teruggrijp op Shoegaze. Dat vind ik muzikaal toch net even spannender. Tot ik weer behoefte heb aan korte stevige liedjes en dan mag Nirvana of Weezer weer in de player. Een beetje ambivalent ben ik dus wel.

    • Ambivalent, stemmingsgevoelig…gelukkig maar anders heb je aan 1 band genoeg en dat is ook wat saai.

      De cd’s Dirty en Goo zijn toch behoorlijke grunge(achtige)platen van Sonic Youth? Daarvoor is het ook veel meer underground. Zelf heb ik weinig met de grunge gehad op Nirvana, die ik overigens al voor Smells Like Teen Spirit goed vond, en de eerste van Pearl Jam na dan.

      Shoegaze daarentegen….Slowdive, My Bloody Valentine, Curve, Lush, enz enz

      • Dirty en Goo zijn inderdaad behoorlijk gruizig. Cobain was ook een groot SY-fan (als ook van Daniel Johnston!).
        Mijn voorkeur gaat ook zeker uit naar de Shoegaze. Het grappige is dat er ook een behoorlijk revival nu van shoegaze is (tot hardgaze toe ;-)). Zou dat ook met de grunge gaan gebeuren?

  2. Ik heb me nooit verdiept in grunge en weet ook niet goed wat ik me erbij moet voorstellen. Zal het linkje later even luisteren (nu zit de nieuwe Roosbeef in de cd-speler:-))

  3. Misschien dat zich hier jouw jonkheid wreekt… 😉 Grunge is meer voor ouwe lullen als wij, althans het is de muziek van mijn jaren des onderscheids. Essentiële platen uit dat tijdvak zijn voor mij ook alleen Nevermind van Nirvana en Ten van Pearl Jam. Ik voeg daar alleen The Screaming Trees nog bij: de eerste paar platen van hen zijn ook heel aardig. Het is de band waar Mark Lanegan begon. Die naam zegt je toch wel wat?

      • Nou, Screaming Trees is echt wel grunge hoor en die doorrookte drankstem deed het natuurlijk het beste met Isobel Campbells engelenstem. En de beide albums van Soulsavers zijn ook prachtig.

    • De naam Mark Lanegan zegt me zeker iets. Van Soulsavers ken ik een aantal nummers die ik prachtig vind. Maar dat is dan weer geen grunge. En dat nummer van Mudhoney is niets voor mij. Misschien moet ik hier dan toch echt afhaken.;)

  4. @cornelisb: Ballad of the Broken Seas reken ik tot een van de beste platen van 2006, hoewel de performance van Isobel Campbell in Paradiso ronduit zwak was. Over Mark Lanegan geen kwaad woord.

    Grunge vind ik voor mezelf wat lastig te duiden. Waar ligt nu eigenlijk scheidslijn tussen grunge en bijvoorbeeld stonerrock? Nu ja, snel maar weer een folkplaatje opzetten!

    • Stonerrock is volgens mij later, en vindt z’n wortels vooral in de woestijn (Kyuss en die hele desert-kliek eromheen). Het is ook wat trager, meer groovier, jam-achtiger, langere nummers, enz. Ach, ik probeer ook maar wat. Het wordt tijd dat de prof. zich er tegenaan gaat bemoeien. Waar blijf je JW??

  5. volgens mij is het verschil tussen grunge en stoner dat de laatsten altijd stoned zijn en de eersten ook…

    • Dankzij een oud-belijdeniscatechisant… Ik heb ze toch het nodige bijgebracht, blijkt maar weer 😉

Reacties zijn gesloten.