Kees’ Kredietwaardige Klassiekers: The La’s

In deze tijd van recessie en kredietcrisis zijn er gelukkig ook nog zaken die hun waarde behouden: koper, goud en Zwitserse Franken, om maar eens wat te noemen. Ook de popmuziek kent z’n klassiekers die hun waarde blijven behouden. In een nieuwe rubriek wil ik aandacht vragen voor de klassiekers uit mijn cd-collectie. Ik noem deze Kees’ Kredietwaardige Klassiekers. Zij blijven hun geld dubbel en dwars waard en ik zal ze daarom ook nooit verpatsen. Een album krijgt bij mij ook niet zomaar het KKWK-keurmerk. Daar is echt wel iets voor nodig… De volgorde waarin ik dit type albums hier zal behandelen is volstrekt willekeurig. De eerste keuze komt bijvoorbeeld voort uit het gegeven dat ik las over een recent concert van ene Lee Mavers in Bitterzoet in Amsterdam. Wie? Lee Mavers, de zanger van The La’s.

The La’s uit Liverpool brachten eind 1990 hun titelloze debuutalbum uit. Het is ook hun enige volwaardige album gebleven. Een vervolg kwam er nooit. Trouwens, het was al een wonder dat het debuutalbum er kwam. De al genoemde Lee Mavers, zanger en componist, was zo’n perfectionist dat hij zijn liedjes, die al een paar jaar oud waren, telkens weer opnam, met weer een andere producer, met weer andere bandleden. Alleen vaste gitarist John Power bleef. De bizarre eisen van Mavers gingen zo ver dat hij eens om een bepaalde recorder uit de jaren ’60 vroeg (” because it sounds like an oak being cut”). Ze kwamen uiteindelijk met de gevraagde recorder aandraven, maar Mavers weigerde het ding te gebruiken. Reden: “There’s no sixties dust on the recorder, it has been cleaned!” Uiteindelijk werd de toen beroemde producer Steve Lilywhite bereid gevonden van al die liedjes een album te maken. Zo gezegd, zo gedaan. Maar toen het album uitkwam bij platenmaatschappij Go Discs, sprak Mavers er alweer zijn veto over uit.

Toch deed het album het helemaal niet slecht. Dat kwam vooral door de hit There she goes, die ervan getrokken werd. Gijsbert Kamer noemde There she goes eens ‘het beste popliedje uit Liverpool dat niet van The Beatles is.’  There she goes is inderdaad in alles een perfect popliedje: net drie minuten lang, een heerlijk gitaarintro, de wat snerende stem van Mavers en die heerlijk romantische tekst over dat meisje dat je het hoofd op hol brengt. Op menig radiostation was het begin 1991 te horen. Toch was het album ook weer geen doorslaand succes. Dat kwam omdat men die muziek van The La’s toen maar een beetje atypisch vond. We hebben het over de tijd waarin de zgn. Madchester Sound enorm populair was. Bands als The Stone Roses, The Charlatans en Happy Mondays, allen afkomstig uit Manchester, maakten de dienst uit. Ze kenmerkten zich door moderne danceritmes te koppelen aan een druggy, wat zweverige sound. En daar waren opeens die La’s uit Liverpool met hun jaren ’60 sound! Allesbehalve hip dus. Tot vier jaar later in reactie op de Madchester Sound en vooral op de Shoegaze de Britpop op kwam, waarin bands als Oasis, Blur en Pulp juist onbeschaamd teruggrepen op de klassieke Britse sound van The Beatles, The Kinks en The Faces. En wat ontdekte men toen? Dat de beste Britpopplaat allang gemaakt was, vier jaar eerder, door The La’s!

Wat maakt dat album van The La’s nu zo goed? Omdat het vol staat met tijdloze liedjes. Dat geldt niet alleen voor de hit There she goes, maar ook voor een liedje als Timeless melody. Dat is in feite een prachtige ode aan het popliedje: The melody always finds me/Whenever the thought reminds me/Breaking a chain inside my head/The melody chord unwinds me… Doledrum is zo’n ander pareltje, waarbij je denkt: wat een eenvoudige melodie, dat ik het zelf niet bedacht heb! Maar het is zo pakkend, zo niet meer uit je hoofd te krijgen. Freedom Song is weer wat meer folky, met een heerlijke opzwepende melodie. En Looking glass is het enige nummer dat langer dan vijf minuten klokt. Het begint rustig, maar na een geweldige opbouw ontspoort het aan het eind bijna in een ultieme versnelling van ratelende drums en gitaren vol feedback. Eigenlijk staat er niet één slecht liedje op. Het is werkelijk alle 12 goed!

In 1991 zag ik ze in Tivoli in Utrecht optreden. Mijn broer en ik waren weg van het album en wilden The La’s graag live zien. Dat werd een deceptie. Zoals zovele Britse bands was er totaal geen interactie met het publiek. Het bezoek aan de Coffeeshop had dit alleen maar erger gemaakt. In noodtempo jasten ze hun liedjes er ongeïnspireerd  doorheen. Dat een jaar later de band uit elkaar spatte, was voor mij geen wonder. Lee Mavers heeft daarna nog wel eens opgetreden, tot heel recent. Maar de verslagen liegen er niet om. Hier staat intussen een uitgerangeerde muzikant die zijn eigen liedjes niet eens meer fatsoenlijk uit z’n strot krijgt, hoe goed die liedjes eigenlijk ook blijven. Ook het optreden in Bitterzoet stemde mensen eerder bitter dan zoet. Een vervolgalbum van The La’s hoeven we daarom ook niet meer te verwachten. Eigenlijk zit ik er ook niet op te wachten. Ik trek dan liever het debuutalbum uit de kast.

Sommige bandjes noem je een ‘one hit wonder’. The La’s zijn een ‘one album wonder’. Met inderdaad wonderlijk mooie liedjes.

Advertisements

34 gedachtes over “Kees’ Kredietwaardige Klassiekers: The La’s

  1. ik zat ook te denken aan een rubriek als deze, maar dan in de zin van milestones ofzo. Persoonlijke klassiekers die je wilt delen met mousique en de wereld. Als je de naam nu verandert in iets algemeners dan plaats ik ook een paar recensies.
    Leuk artikel trouwens.

    • @ Daniël: grappig dat je hetzelfde idee had! Natuurlijk mag de naam algemener worden. Nu ben ik wel een beetje allergisch voor al die Engelse benamingen, dus ik zou het wel prettig vinden als het Nederlands blijft. Als we ‘Kees’ er nu af halen? Dan wordt het ‘Kredietwaardige Klassiekers’. Als jij een betere naam hebt, go for it! 😉

  2. Helemaal mee eens, hoewel ik het album in het begin vreselijk vond tegenvallen. Dat kwam enkel doordat There She Goes zo perfect was. Een klassieker die zo naast één van de Beatles of The Beach Boys geplaatst mag worden. Doodeenvoudig, maar zo ontzettend tijdloos, doeltreffend en beklijvend. Uiteindelijk kreeg ook de rest van de nummers een mooi plekje in de schaduw. De cd is voor max €6,= verkrijgbaar tegenwoordig, dus alleen voor DE hit al de moeite.

    • @ JW: ‘There she goes’ is inderdaad buitencategorie, maar bij mij zijn die andere nummers intussen toch echt wel uit de schaduw gekomen, juist ook omdat ze weer andere registers opentrekken dan genoemde hit.
      De cd kost inderdaad niet veel. In die zin is hij niet zo ‘kredietwaardig’! 😉
      Zoals boven beschreven, haten The La’s het door Lilywhite geproduceerde album. Ik deel die haat niet, integendeel. Maar wil je een wat meer ongepolijste La’s uit de jaren ervoor, dan moet je ‘BBC in Session’ eens proberen. Hier staan hun liedjes op, in wat rauwere en directere versie en ook nog twee ‘nieuwe’ nummers: ‘Over’ en ‘Callin’ all.’ Vooral dat laatste liedje is ook onweerstaanbaar. Onbegrijpelijk dat het niet op het debuutalbum terechtkwam. ‘BBC in Session’ kost ook niet veel tegenwoordig.
      Heb je de smaak nu helemaal te pakken gekregen, dan is er de 4 cd-box ‘Callin’ All’, daarop alles van de La’s, demo’s, singles, covers en live-uitvoeringen. Die is wel wat duurder…
      Hier nog even dat liedje ‘Callin’ all’:

  3. @Daniel/Kees,

    ik vind dat we de 3 K’s moeten behouden (alles komt hier in drieën tenslotte…)
    misschien Krachtige Kredietwaardige Klassiekers? of Kredietwaardige Klassieke Klevers? of Kredietwaardige Klassiekers met Koopkrachtbehoud…

    😉

    • 🙂

      Ja mensen, ook Peter allitereert graag!

      Trouwens, ik ken ook nog een organisatie met drie K’s… Wel een hele foute organisatie met hun witte kappen en kruisverbrandingen…

      Daarom had ik die ‘W’ er ook bij gezet in het ‘keurmerk’.

      Weet je wat? Laten we er een prijsvraag van maken. Wie de mooiste naam verzint, krijgt Peters volledige Beach Boys-verzameling.

    • Laten we dan Aanbevelenswaardige Persoonlijke Klassiekers doen (afgekort APK). Kunnen we in de comments gelijk een APK-keurging doen!

  4. ik ken There she goes vooral als cover door Sixpence None The Richer. Het mooiste nummer ook van die plaat, dus dat zegt wel iets over de kracht van het nummer.
    (In tegenstelling tot covers van de Beatles die vooral slechtste nummers van platen opleveren bijvoorbeeld bij Over The Rhine en The Violet Burning.)

    • En dat laatste zegt m.i. óók iets over die overgewaardeerde Beatles, maar daar heb ik het vaker over gehad ;-).
      Sixpence None The Richer is ook helemaal geen verkeerd bandje natuurlijk, maar het blijft wel een beetje een pastiche van …. jawel, The Innocence Mission. Ze hebben wel een mooie C.S. Lewis-naam!

    • Want: – je mist jouw broodnodige soulinjectie?
      – het is niet Amerikaans?
      – en ook al niet zwart?
      – te Brits?
      – te eenvoudig?
      – te Liverpools?
      – te weinig spiritueel?

      Ik vind het eenvoudig, doch zeer aanstekelijk. Het blijft voor mij een voorbeeld van een tijdloos popliedje, niets meer en niets minder.

  5. Tsja, ik had er misschien meer van verwacht na eerst al die lyrische taal gelezen te hebben. Ik vind het gewoon een dertien-in een dozijn-popliedje. Maar ja, ik vind de Beatles ook niet zo bijzonder. Dus ’t zal wel aan mij liggen.

    Het mooiste Britse popliedje allertijden vind ik dit, denk ik:

    Hoewel deze er ook mag wezen 😉

    • Dit zijn óók klassiekers! En zo lang het laatste liedje niet door Lee Towers gezongen wordt, vind ik alles best.
      En tja, lyrische taal… Die gebruik nu eenmaal graag als het over goede muziek gaat. Het enige dat mij nog rest is je te zeggen dat velen The La’s in eerste instantie niet zo waardeerden. Pas 4 jaar later kwam de erkenning, o.a. door Noel Gallagher van Oasis. Je hebt dus nog even 😉

    • Ha! Ik vind die broertjes Gallagher ook verwaande kwasten en ordinaire ruziemakers, maar de eerste twee van Oasis vind ik toch wel heel goed. Daarna ben ik afgehaakt. Die eerste twee cd’s zijn ook echt wel klassiekers.
      Houd je eigenlijk wel van Britpop na 1870? 😉

  6. Gelukkig!
    Goede vraag trouwens naar de definitie van Britpop. Ik heb Leo Blokhuis even gemaild en die kwam natuurlijk direct met een antwoord (van Wikipedia):

    Britpop is de naam van een muziekstroming, beginnende in de jaren 90, die gevormd wordt door een aantal Britse muzikanten die (in een tijdperk waarin Amerikaanse bands als Nirvana en Pearl Jam de hitlijsten domineren) terugvallen op hun helden uit de jaren zestig, met name The Beatles, The Who, The Kinks en The Small Faces. Ook Madness en The Jam, bands die vooral in de jaren tachtig successen boekten, worden als aartsvaders van het genre erkend.

    De stroming was in 1995 op haar hoogtepunt en werd gekenmerkt door de grote rivaliteit tussen de twee belangrijkste vaandeldragers: Oasis en Blur. Uiteindelijk werd Oasis vaak als de commerciële winnaar gezien en Blur als de artistiek betere band.

    De Britpop zorgde voor een grote opleving van de Britse popmuziek. In haar vlucht nam de stroming ook Britse acts mee die eigenlijk geen typische Britpop spelen, zoals The Stone Roses (vaandeldragers van de Manchester-scene), Placebo, Radiohead en PJ Harvey.

    Na 1996 was het feest voorbij; bands vielen uiteen of besloten om hun horizon te verbreden (Blur). Twee jaar later publiceerde de New Musical Express een coverartikel met een verbrande Union Jack-gitaar voorop.

    In de jaren 00 staat er een nieuwe generatie Britpopbands op; en ditmaal komen die niet uitsluitend uit Engeland. Ook vinden er geregeld Britpop parties plaats zoals Never Mind The British[1] in Tivoli, Utrecht.

  7. Wat je natuurlijk ook hebt in Engeland, zijn al die soulartiesten die teruggrijpen op hun muzikale helden uit de jaren zestig (Adele, Amy Winehouse, etc.). Maar dat zal wel niet onder Britpop vallen denk ik, als ik het stukje zo lees. Britpop is meer pop/gitaar georiënteerd.

    • en eigenlijk is een band als Coldplay ook (een voortzetting van) Britpop. hoewel, die klinken vandaag de dag meer als Shitpop.

    • Goed bedacht. Mmm, al die Souldames… Alleen Winehouse kan mij enigzins bekoren; de rest vind ik huppelende niemandalletjes. Dan luister ik liever naar de moeder van de Britse Soul (nee, niet Carole King!): Dusty Springfield. Onderkoelde soul; heerlijk.

    • Jongens, jongens, wat een zwart-wit (of moet ik zeggen: rood-blauw?) denken hier. Ik heb ook alles van Blur, maar dan neemt niet weg dat ik die eerste twee van Oasis zoals gezegd ook hoog heb staan. Ik laat me niet meeslepen door die competitie die ze toen zelf (eigenlijk vooral de Gallaghertjes) op touw hadden gezet.
      Damon Albarn is wel creatiever. Neem ook zijn nevenprojecten van The Good, the Bad & the Queen en Gorillaz. Dat heb ik ook allemaal.

  8. Heb ff gecheckt: Engelse artiesten die ik in m’n kast heb staan: Elton John, Eric Clapton, Phil Collins, Mumford & Sons, Tanita Tickerham, Sade, Coldplay, Martyn Joseph, Rumer. En een singletje van Miss Dynamite. Niet veel dus en bijna geen van allen Britpop te noemen. Maar ik heb dan wel weer veel Ierse artiesten.

    • Ik ga het hier niet opnoemen, want dan zijn we nog wel even bezig…
      Madness en The Clash kunnen mij ook bekoren bijvoorbeeld. The Specials niet te vergeten. Massive Attack en Portishead. My Bloody Valentine en Slowdive. The Stone Roses (de eerste!) en The Charlatans (ook de eerste!). The Cure en Manic Street Preachers. En nu kap ik, want ik tuin (!) er toch in. Enz. enz.

      • Daar kan ik je geen ongelijk in geven, alhoewel – ja, een mens moet wat te zeiken hebben – ze de laatste keer op Lowlands wel erg het publiek aan het slijmen waren. Wat een pathetisch gedoe was dat. Die Guy Harvey heeft dat ook helemaal niet nodig, want als hij zingt (wat heeft die gast toch een prachtige stem) heeft hij al charisma genoeg.

    • Is dat met dat hele orkest? Dat vond ik eigenlijk een beetje over de top. Een paar van die (mooie) dames als strijkorkestje vind ik wel genoeg. Voor de rest: rocken!

    • Ja, maar het moet geen Allan Parson’s Project worden, als je begrijpt wat ik bedoel. Over het algemeen houd ik niet van rockbands die complete orkesten inschakelen. Moke vind ik al verschrikkelijk, maar met een orkest erbij nog erger. Metallica was ook erg. Portishead is misschien de enige die genoeg op eigen benen bleef staan i.p.v. overdonderd te worden door 30 strijkers, blazers enz. Daarvoor ga ik wel naar het Concertgebouw en luister ik naar echte symfonische muziek van Brahms, Mahler of Shostakovitch. Zo, dat is er ook weer uit!

      • de nieuwe Loney Dear is dan weer een prachtig voorbeeld van een artiest die juist met een orkest MOET werken om volledig tot zijn recht te komen. ik ben het niet met je eens dat Elbow over de top is met het BBC, het past er juist heel goed bij, de muziek is er als het ware voor geschreven. en Moke, daar ga ik helemaal niks over zeggen..

Reacties zijn gesloten.