drie heren

In mijn laatste post besprak ik drie dames om rekening mee te houden.
Maar ook de heren laten zich niet onbetuigd.

Jens Lekman: an argument with myself

Na een stilte van bijna 4 jaar komt Lekman (nog) niet met een fulllength cd, maar wel met een niet te versmaden ep-tje. Ik heb een soort haar-liefde verhouding met de man (met zijn muziek dan): het ene moment vind ik hem aangenaam, het volgende kan hij ook weer irritant zijn. Ik vergelijk hem vaak een beetje met Rufus Wainwright, met dat verschil dat laatsgenoemde per definitie op mijn zenuwen werkt. Gelukkig is dit plaatje lekker kort en slaat de balans door naar: prima te pruimen. Jens is met deze ep prima in vorm.

Grey Reverend: of the days

Deze jonge singer-songwriter uit New York City wordt wel de nieuwe Fink genoemd. Ook invloeden van José Gonzalez (wanneer brengt die artiest nog eens nieuw werk uit?) hoor je duidelijk terug. De Reverend werd opgepikt door Jason Swinscoe van The Cinematic Orchestra en heeft nu een puike cd met intieme en minimaal georchestreerde gitaarliedjes gemaakt. Vereist deep listening.

Fionn Regan: 100 acres of sycamore

Deze Ier lijkt nog wat op zoek te zijn naar zijn stijl. Op zijn debuutplaat klonk hij als een soort Nick Drake. Vervolgens kwam hij plotseling met een stevige rockplaat die niet zo goed viel. Op zijn derde cd, 100 acres of sycamore, gaat hij terug naar rustige liedjes, maar toch weer anders dan op zijn debuut. De gevoelige liedjes worden mooi maar sober aangekleed met strijkers. Laten we hopen dat Regan met dit album zijn stijl gevonden heeft, want dit bevalt mij prima.

Advertenties

5 gedachtes over “drie heren

  1. Deze heren zijn blijkbaar geen ‘kings’?! Inderdaad, wacht mijn volgende recensie maar af.
    De grote vraag is natuurlijk intussen wel, welke drietallen je nog meer kunt bedenken. Ik help je even:

    – drie aanstormende bandjes
    – drie linkshandige gitaristen
    – drie rechtshandige bassisten
    – drie uitgerangeerde soulartiesten
    – drie dwergen in de muziek
    – drie blanke zangers met zwarte stem
    – drie zwarte zangers met witte stem
    – drie gele zangers met roze stem
    – drie drummers die kunnen zingen
    – drie zangers die niet kunnen zingen
    – drie zwangere zangeressen
    – drie bijna zwangere zangeressen
    – drie Bobs
    – drie Jamesen
    – drie Laura’s
    – drie Peters (‘Petur!’)
    – drie Daniëls
    – drie…

  2. O ja, deze drie heren zijn best te pruimen, waarbij ik het meest gecharmeerd ben van die Grey Reverend: eenvoudig, doch doeltreffend. Die Lekman komt misschien wel net een paar maanden te laat: te zomers voor de komende herfst. Regan is wel mooi, maar eigenlijk té mooi, te netjes. Waar zijn de rafelige randjes?

  3. @Kees

    soms heb ik gewoon geen zin om uitgebreide recensies te schrijven en dan pak ik er 3 in 1, dan lijkt het nog wat…
    zegt overigens niets over de kwaliteit van de muziek, dat mag je gewoon zelf beoordelen.
    misschien ga ik het wel vaker zo doen, je hoeft niet altijd diep te graven, even iets onder de aandacht brengen kan ook heel goed werken.

    • @ Peter. Ieder vogeltje…

      Mijn eerste reactie was puur op de stijlfiguur van de drietallen gericht, die Daniel, David en jij hanteerden. Mijn geliefde stijlfiguur is trouwens de overdrijving, dat zul je wel gemerkt hebben.
      Stiekem ben ik natuurlijk ook best jaloers op mensen die het kort en bondig kunnen zeggen 😉

  4. @ cornelisb: ik zit nog na te lachen van je rijtje. Sommigen van je trio’s zijn gewoon erg grappig, anderen vormen bijna een uitdaging om de pen op te pakken…

    @ peTer: Vooral die Regan spreekt me wel aan!

Reacties zijn gesloten.