the new indie queens

Er staan weer wat heldere vrouwelijke sterren te stralen aan de indie-hemel. Kees besteedde gister al aandacht aan St.Vincent aka Annie Clark, dus daar hoeven we het niet meer over te hebben. Hier een paar andere vrouwen om rekening mee te houden:

Laura Marling: a creature i don’t know

Laura Marling is met haar 21 jaar en drie albums al niet meer weg te denken. Na haar voortreffelijke eerste (Alas I Cannot Swim) en sterke tweede (I Speak Because I Can) album komt ze nu met een opvallend volwassen en uitgebalanceerde derde plaat: A Creature I Don’t Know, dat over een paar dagen in de winkels ligt. Marling is een veelzijdige dame die weet waar haar kracht ligt.

Seeker Lover Keeper: selftitled

De Australische zangeres Sarah Blasko, die eerder al een paar mooie solo-albums uitbracht, is nu onderdeel van een trio (Seeker Lover Keeper). Het selftitled debuut van deze groep kwam in juni uit en bevat een serie sterke songs, makkelijk luisterbaar en zo harmonieus als de pest. Blasko staat in oktober solo op de planken bij Rotown De Paradijskerk in Rotterdam.

Soley: we sink

Soley (debuutalbum: we sink) is ook iets bijzonders. Ze past goed in een rijke Scandinavische traditie van vrouwelijke singer/songwriters. Haar muziek is sfeervol, subtiel en creatief. Als een soort vrouwelijke versie van Patrick Watson gebruikt ze zo’n beetje elke instrument of niet-instrument dat ze kan vinden om er geluid mee te maken. Het levert prachtige gelaagde composities op die echter altijd volledig in dienst staan van haar mooie stem.

Advertenties

24 gedachtes over “the new indie queens

  1. Leuk inspirerend rijtje inderdaad! En Sarah Blasko is zelfs een nieuwe voor mij.

    Een paar andere nieuwe indiedames die ook niet te versmaden zijn (als ik zo vrij mag zijn):

    1. Nancy Elizabeth. Haar achternaam Cunliffe heeft ze laten vallen, omdat naar eigen zeggen niemand buiten haar geboorteplaats het normaal uit kan spreken. Deze talentvolle dame heeft al 2 albums en een mini cd uitgebracht waarop ze alle instrumenten zelf speelt. Een dame met gevoel in haar donder en een prettig indie-folk geluid.

    2. Karen Elson. Ex-model goes into music. Ja dat klinkt zo direct niet meteen als een aanbeveling, maar Elson weet een heerlijk nostalgisch geluid aan de dag te leggen. Past wel een beetje bij Twin Peaks achtige settings. Er is van haar tot nu toe 1 album verschenen.

    3. Emily Jane White. Zij past wel in het rijtje van Cat Power en Shannon Wright. Stemmige indierock met folk en singer-songwriterelementen. Ze heeft inmiddels 3 albums uitgebracht.

    4. Essie Jain. Jonge zangeres, die na twee albums met een doodsaai kinderalbum komt. Geen handige zet voor een carrière die net in bloei begon te raken. Ze brengt ongelooflijk veel sfeer in combinatie met een kruisbestuiving van folk, indie, jazz en pianomuziek.

    5. Marissa Nadler. Marissa’s muziek is als het spookdiertje: een bijzonder fraai schepsel, maar levend in de duisternis en een tikkeltje engig. Haar muziek lijkt soms wel weggelopen uit de Blair Witch Project. Geen horror, eerder spookachtige folk.

    • Nancy Elizabeth heeft twee prachtige albums gemaakt, die ik beide koester.
      Marissa Nadler vind ik ook goed en die White is ook lekker gothic (niet in muzikale, maar wel in tekstuele zin; de vrouwelijke Edgar Allan Poe zeg maar. Die andere dames ken ik niet of nauwelijks, JW. Zullen we eens checken.

  2. Sóley komt uit IJsland en heeft vorig jaar met Theater Island een fijne EP uitgebracht. Vanavond staat ze overigens in Amsterdam op de planken in Bitterzoet.

      • Hoewel Bitterzoet niet zo groot is, verwacht ik dat je prima kaartjes aan de deur kunt kopen. Na Sóley speelt Sin Fang. Een stukje achtergrond: Sin Fang is een zijproject van Sindri Már Sigfússon, de zanger en oprichter van Seabear, terwijl Sóley Stefánsdóttir daar op haar beurt ook deel van uit maakt. Het IJslandse muziekwereldje is klein!

      • voor mij zal het niet lukken om vanavond helemaal naar 020 af te reizen, maar wie weet is er nog een lezer die op goede ideeen komt…
        Bitterzoet ben ik trouwens wel eens geweest, leuk zaaltje.

  3. ha, JW, bedankt voor de mooie aanvulling, goede tips. Nadler ken ik, maar ik vind het iets te nadrukkelijke muziek, ben er niet erg weg van. Nancy Elizabeth had ik van jou al eens eerder gehoord en is inderdaad een bijzondere dame. Omdat ze niet een recente nieuwe cd heeft uitgebracht had ik haar niet genoemd, maar zeker vermeldenswaardig. Emily Jane White ken ik ook wel, en de overigen ken ik (nog) niet, maar daar gaan we wat aan doen…

  4. @ Peter: al het goede komt in drieën??
    Laura Marlings laatste heb ik op de Luisterpaal beluisterd. Eerlijk gezegd vind ik het vorige album beter. Er staan nu weer een paar prachtige liedjes op (vooral de rustige), maar die jazz-kant die ze nu is opgegaan, spreekt me minder aan. Ze moet opletten dat ze geen Norah Jones wordt (brrrr…..).
    Vergeten we hier onze eigen Nederlandse vrouwen niet, zoals Roosbeef:

    en veel minder bekend, maar ook erg mooi, vooral ook door de samenwerking met Peter Broderick (en de mooie hoes maakte Rutger Zuydervelt), is Laura Arkana:

    • een Norah Jones zal ze nog niet zo gauw worden denk ik, hoewel ik haar dezelfde mate van succes best zou gunnen. het nieuwe album is misschien wat ingetogener dan het vorige, maar ook consistenter. minder pretentieus misschien ook wel, en dat spreekt me wel aan. van mij hoeft een artiest niet met elk album persé te proberen om wéér iets ontzettend origineels of vernieuwends neer te zetten, gewoon een goede plaat maken is ook een goed ding.
      ze moet wel oppassen met haar teksten (heb je die schrijver weer): ze neigt af en toe een beetje naar cheesy/cliché-achtige teksten. gelukkig klinken ze uit haar mond toch altijd wel weer overtuigend, volgens mij kan zij van kleuterpoëzie nog iets moois maken. wat dat betreft lijkt ze misschien meer op The Innocence Mission, haha…

      • Ah, dat laatste doet pijn! Maar we gaan onze discussie niet herhalen.
        Ik vind juist dat laatste album veel pretentieuzer. Vooral met die bijna big band-achtige arrangementen. Ik houd gewoon meer van de folky Marling. Dat beheerst ze als geen ander. Mooiste voorbeeld van haar laatste cd, is het liedje ‘Night after night’. In één woord: schitterend!

  5. Ik hoorde die Peter Broderick met Laura Arkana gister op de luisterpaal, maar ik moet er erg aan wennen. Broderick weet altijd wel te betoveren met zijn muziek, maar die uitgesproken Nederlandstalige teksten van Laura zijn doordat we geen taalbarriere hebben best confronterend. En het leid mij dan teveel af, zeker op de momenten dat ik de teksten bijna op het onbenullige af vind (huilen, huilen….vogels fluiten, dat soort teksten). Mooi stemgeluid hoor, maar hij had er beter een IJslandse op kunnen zetten ofzo. Of natuurlijk gewoon de zangeres van The Innocence Mission 😉

    Roosbeef kan ik niet hebben. Vrouwelijke equivalent van aansteller Lucky Fonz III. Het is puur een persoonlijke allergie, want ik zie de kwaliteit van beiden best, maar nee…ik neem dan liever een ander kopje thee.

    Mooiste Marling ooit vind ik toch wel deze (met zo’n hartvercheurend mooie overgang):

    • Alleerst wat we delen: – dit is zeker het mooiste liedje van Marling, van… het vorige album! 😉 Lijkt qua stijl trouwens behoorlijk op Nancy Elizabeth (hoewel die een wat ‘klassiekere’ stem heeft)
      – wat die teksten van Arkana betreft, ook mee eens: het is te lievig en inderdaad soms echt onbenullig. Maar soms toch ook wel weer ontroerend. En ik vind die muziek van Broderick ook hier weer fascinerend.

      Goed, Roosbeef. Ik trek het ook niet altijd en de rest van het gezin al helemaal niet, die vinden haar eerder in de Jostiband thuishoren. Maar dat liedje over die Boerderij en die soldaat in Uruzgan: hoogst origineel en ontroerend. En let even op bij 3.08 minuut in het fimpje: gewoon een iLiketrains riffje… met die bandleden van Roos zit het ook wel goed.

      Kijk, Nederlandse teksten van echt niveau hebben De Kift, maar dat is dan ook weer vertaalde literatuur enne… het zijn geen vrouwen (en daar gaat dit topic over).

    • Roosbeef krijg ik ook een beetje de kriebels van.
      het is wel goed hoor, daar niet van, maar toch…
      ze irriteert me.

      • Mij (scheelt een paar letters, maar met een wezenlijk verschil): intrigeert ze: dat lijzige, net buiten de maat zingen, absurde teksten, originele invallen én een goede band. Een beetje de vrouwelijke Spinvis…

  6. Goeiemorgen, er is blijkbaar nog veel dat ik moet leren kennen. Bij indie queens denk in aan Feist en My Brightest Diamond.
    Overigens vind ik het nieuwe album van Roosbeef erg mooi.

  7. Ane Brun komt ook weer met een nieuw album, trouwens: it all starts with one (dubbelalbum). korte typering: Zweedse zangeres ontstijgt definitief het singer/songwriter genre en vestigt zich als popdiva. Zo, korter kon ik het niet.

  8. Pingback: Video: The Innocence Mission North American Field Song « mousique

Reacties zijn gesloten.