Pink Floyd onder handen genomen

Deze maand belooft een speciale maand te worden voor alle Pink Floyd-fans. Daarnaast kunnen ook nieuwe generaties kennis maken met deze mammoeten van de rock. Eind september komen namelijk geremasterde versie van alle 14 albums van Pink Floyd uit. Je kunt ze ook allemaal in één grote box kopen: The Discovery 14 album box set. Deze zal een lieve duit kosten. Aangezien ik de meeste albums al wel heb, zal ik die graai in mijn beurs niet doen. Dat neemt niet weg dat hernieuwde aandacht voor Pink Floyd altijd goed is. Zo dachten de redacteuren van het Engelse poptijdschrift Mojo er ook over. Het laatste nummer van dit gedegen tijdschrift is namelijk voor een aanzienlijk deel gewijd aan Pink Floyd. Er staan interviews in met gitarist/zanger David Gilmour en drummer Nick Mason. Ook allerlei huidige popmuzikanten, zoals Jim James (My morning Jacket), Wayne Coyne (The Flaming Lips) en James Mercer (The Shins) laten hun licht schijnen over het oeuvre van Pink Floyd.

Hierbij wordt gefocust op twee klassieke albums van Pink Floyd, te weten The Dark Side of the Moon (1973) en Wish you were here (1975). (Dit zijn niet mijn meest favoriete albums, dat is en blijft Meddle (1971), en het eerste tijdperk van Pink Floyd met Syd Barret en ook nog vlak daarna – toen ze nog voornamelijk psychedelische muziek maakten – is mij ook zeer lief. Maar dit terzijde. Met deze albums valt natuurlijk ook goed te leven. The Dark Side of the Moon is één van de meest verkochte albums allertijden en Wish you were here is een ontroerend eerbetoon aan Syd Barret, die een aantal jaar daarvoor letterlijk en figuurlijk de weg helemaal kwijt was geraakt).

Het blijft bij Mojo echter niet alleen bij leesvoer; bij het tijdschrift zit ook een gratis cd. Hierop worden de genoemde albums integraal gecoverd. Elk nummer wordt door een huidige band of zanger(es) onder handen genomen. Er zijn voor mij bekende bands bij zoals Wolf People, Beak en The Orb, maar het grootste deel zegt me helemaal niets. Deze cd heeft voor mij dus ook een educatieve functie: ik leer er weer meer goede popmuziek door kennen. Het gaat hier immers om stuk voor stuk mooie uitvoeringen van deze klassieke nummers.

Mojo heeft de beide hergeïnterpreteerde albums ieder een eigen titel en ondertitel gegeven. De eerste heet Return to the dark side of the moon – Pink Floyd’s classic 1973 album re-imagined. Het tweede album kreeg als titel mee: Wish you were here again – Pink Floyd’s classic 1975 album re-booted. Bij de covers van het eerste album is de werkwijze wat traditioneler. De liedjes zijn nog goed herkenbaar. Grappig zijn de herinterpretaties. Bij Breathe geeft Our Broken Garden een wat fellere uitvoering in dream-pop. Bij The great gig in the sky – u weet wel met die jubelende vrouwenstem die woordenloos haar melodie zingt – laat The last Hurrah!! dit vervangen door zwierige strijkers. De leukste versie geeft The Pineapple Thief van het bekende nummer Money. Bij Pink Floyd begint dat met ouderwetse kassageluiden. The Pineapple Thief kiest hier voor de piepjes van een moderne supermarktkassa. Humor!

Het tweede deel van de cd is gewijd aan alle nummers van Wish You were here. Daarbij moet gezegd worden dat de nummers wel flink ingekort worden, maar ja de beide delen van Shine on your crazy diamond duren respectievelijk al ruim 13 en 12 minuten op het originele album! De interpretaties van dit album zijn een stuk experimenteler en vooral dansachtiger dan bij The Dark Side of the Moon gebeurt. Neem Shine on your crazy diamond (part 1). Op het originele nummer begint Roger Waters pas na 9 minuten te zingen (na trouwens een prachtig intro). Malachai laat de vocals al na 30 seconden horen. De gitaren zijn hier vervangen door synths, die er een flinke electro-zwiep aan geven. Beak, de nevenband van Geoff Barrow van Portishead, geeft ook een flinke electronische slinger aan Welcome to the Machine met daarbij nog een flinke Krautrock-injectie, hetwelk bijzonder goed uitpakt.  John Foxx (voormalig lid van Ultravox) laat Have a Cigar ook flink stuiteren. En dan opeens zingt ene Lia Ices het titelnummer op prachtige, langzame en ingetogen wijze. Een hoogtepunt. The Orb mag zich wagen aan Shine on your crazy diamond (part 2). Het grappige is dat ze vorig jaar al een gezamenlijk album maakten met David Gilmour (Metallic Spheres), waar ze een electronisch tapijt legden onder de lange gitaarsolo’s van Gilmour. Hier wordt vooral tapijtgelegd en ergens halverwege duikt de vervormde gitaar van Gilmour op. Eerlijk gezegd klinkt het een beetje stuurloos en had ik van deze meesters van de ambient meer verwacht.

Alle lof voor Mojo voor deze mooie cd en de prachtige artikelen, gewijd aan Pink Floyd. Het was voor mij reden om de albums van één van de allergrootste én invloedrijkste bands uit de rockhistorie weer eens uit de kast te trekken. Voorlopig ben ik nog niet uitgeluisterd…

Behalve veel aandacht voor Pink Floyd vind je in dit nummer van Mojo o.a. ook een mooi retroperspectief over Amy Winehouse, een boeiend overzichtsartikel over Laura Marling en vele, vele recensies, waaronder die van het nieuwe album van Wilco (dat nog uit moet komen). Dus wederom zeg ik: tolle lege!

Advertisements