Recensie: Ukulele songs by Eddy vedder

Als je voor het eerst het hoesje bekijkt denk je dat de
cd exentrieke of zeer alternatieve muziek zal bevatten. Bij het zien van de
titel ‘Ukulele songs’ vraag je je daarna af wat voor thema hier bezongen wordt…

Soms is het leven echter stukken eenvoudiger dan we
denken. ‘Ukulele songs’ is  gewoon een cd
vol met liedjes begeleid op de, jawel, Ukulele. Dat kleine schelle viersnarige
gitaartje dat we vooral kennen van cabaret en kampvuur.

Eddie Vedder is de frontman van Pearl Jam, maar heeft
zich voor deze cd eenzaam teruggetrokken op de bodem van de oceaan en heeft
golf na golf van emotie neergeslagen met een oude Torpedo typmachine Model 18b.
Tenminste, dat is mijn conclusie na het luisteren ,lezen en bekijken van deze
mooi uitgevoerde cd.

Met een geweldige stem en enkel een Ukulele zingt hij 16 liefdesliedjes
achter elkaar. Maar hoe zit het met die Ukulele? Is daar naar te luisteren? Ja,
ik vind van wel. Een enkele keer wordt het wat nerveus en was een gitaar beter
op zijn plek geweest, maar over het geheel genomen ben ik wel verrast. Waarschijnlijk
ook omdat de kwaliteit van zijn Ukulele heel wat beter is dan die van mij.

Door de sobere klank, mooie melodietjes en heerlijke stem
vloeien de liedjes in elkaar over en is de cd afgelopen voor je er erg in hebt.
Na een paar keer luisteren wordt het steeds mooier. Zelf sla ik altijd nr. 1
over want daar krijg ik de zenuwen van. Vedder heeft de meeste liedjes zelf
geschreven. Vier van de vijf die hij niet heeft geschreven komen uit de
twintiger en dertiger jaren van de vorige eeuw.

Zeker het luisteren waard als je van Ukulele/folk/country/Eddie Vedder
houdt. Wel in die volgorde want als je Pearl Jam-achtige praktijken verwacht
kom je bedrogen uit. (7/10)

Advertenties

15 gedachtes over “Recensie: Ukulele songs by Eddy vedder

  1. Tja, ik heb het album een paar kansen gegeven, maar het beklijft niet bij mij.
    Vedder kan heus wel iets, daar ligt het niet aan, maar ik vind dit album eigenlijk helemaal niets toevoegen. Er zijn tientallen muzikanten die de Ukelele duizend maal creatiever gebruiken dan Vedder doet; daarbij vind ik hem af en toe op een vermoeiende wijze zeurderig klinken. Dat doet hij altijd een beetje, maar met stevig gitaarwerk eronder kan dat best mooi zijn. Ukelele Songs is m.i. een totaal overbodig album.
    Sorry, smaken verschillen, en het moet gezegd: sinds Ten ben ik sowieso geen fan meer van de man.

    • ik sluit me aan bij Peter in deze; het heeft inderdaad met een andere smaak te maken…ook hier na Ten genoeg van de man…en dat is ook van een niveau dat hij nooit meer overtroffen heeft in my humble opinion.

      • Nou, ik heb ook verder niets meer van Pearl Jam, maar was toch echt blij verrast door Into the Wild. Die Vedder moet toch ook meer kunnen dan alleen een beetje schreeuwen op grungie muziek… ?? Zijn duet met Cat Power op I’m free is trouwens ook zeer fraai. Naar mijn volstrekt bescheiden mening.

      • Dat viel best mee! Die plaat van Cat Power is trouwens prachtig. Daar heeft onze prof toch niets tegen?

  2. Kan me je kritiek wel voorstellen hoor. Misschien waren mijn verwachtingen veel lager. Heb het album ook niet gerecenseerd met het oog op toevoegen. Ik heb overigens meerdere cd’s die misschien niet zoveel toevoegen maar toch leuk zijn om naar te luisteren.

    • het is ook geen kritiek naar jou hoor, maar van Vedder had ik gewoon meer verwacht. als liftmuziek of kooplustopwekkende muzak in de supermarkt is het natuurlijk altijd nog stukken beter te pruimen dan het gemiddelde..
      😉

    • De soundtrack die Vedder bij Into the wild maakte, vind ik wel weer erg mooi (film trouwens ook; hé hadden we daar niet een rubriek voor? ;-))

  3. smaken verschillen ook hier weer: de film Into The Wild vond ik ook mooi, een aangrijpend verhaal, maar ik vond de muziek juist vreselijk. de muziek op zichzelf nog niet, die was eigenlijk best mooi, maar ik vond het afbreuk doen aan de film. die had met een minimale soundtrack veel beter tot zijn recht gekomen, nu is het een commerciële draak geworden, m.i.

    • Commerciële draak? Film of soundtrack, of beiden?
      Zo’n film over iemand die uiteindelijk sterft in volstrekte afzondering kun je toch moeilijk een ‘draak’ noemen?? Ik vond het een soort omgekeerde gelijkenis van de Verloren Zoon. Hier wacht de zoon op de vader (die alleen in een droom verschijnt). Echt aangrijpend. Maar goed, blijken we op filmgebied toch weer te verschillen. Geeft niets. Houdt het spannend. Ik duik nu de bar in.

      • ik vind het een foute beslissing van de regisseur om er die soundtrack onder te zetten. dat verpest de beklemmende sfeer van de film vind ik.

Reacties zijn gesloten.