3 x country music

Darius Rucker / Charleston, SC 1966
Darius Rucker ken je misschien nog als leadzanger van de megasuccesvolle jaren negentig band Hootie and the Blowfish. In een tijdperk waarin grunge, hiphop en dance de radiogolven beheersten, was het succes van deze mainstream rockgroep opvallend. Aan het einde van het decennium was de heerschappij van Hootie & the Blowfish echter voorbij. Frontman Rucker koos daarna voor een solocarrière, waarin hij zijn voorliefde voor twee behoorlijk verschillende genres verkende: r&b en country. Zijn nieuwste album, Charleston, SC 1966, valt in de laatste categorie. Het is op zich bijzonder dat een zwarte artiest een puur countryalbum maakt. Maar dat is dan ook gelijk het meest opvallende aan dit album. Rucker heeft een mooie, warme stem en ambachtelijk zitten de liedjes best goed in elkaar, maar het ontstijgt nergens de middelmaat. Risicoloze, gladde middle of the road countrypop, zo zou je Charleston, SC 1966 misschien nog het beste kunnen typeren.

Jeff Bridges / Jeff Bridges
Wie Jeff Bridges zag schitteren als verlopen countryzanger in Crazy Heart, heeft waarschijnlijk weinig moeite te geloven dat deze man een muzikant is. De oscar was m.i. terecht. De soundtrack bij de film was ook al bovengemiddeld, met oude en nieuwe bijdragen van o.a. Ryan Bingham, Waylon Jennings, Sam Philips, Townes Van Zandt, Lucinda Williams en vele anderen. En Bridges zelf natuurlijk. Nu komt hij met een eigen solocd, die net als Crazy Heart geproduceerd is door T-Bone Burnett. Toen ik her en der las dat het een mooi album was geworden, raakte ik daarom nieuwsgierig. Maar helaas, Jeff Bridges pakt uit als een teleurstelling. Ach, slecht is het natuurlijk niet. Maar die semi-authentieke, nostalgische Americana van Burnett kennen we nu wel. Hij herhaalt de laatste jaren wel heel vaak hetzelfde kunstje (uitzonderingen als zijn werk met BB King en Robert Randolph daargelaten). Denk Robert Plant & Allison Krauss, denk Willy Nelson, denk John Mellencamp, denk Emmylou Harris (voorwaar niet de minsten natuurlijk!). Best mooi soms, maar erg spannend is het niet. Wat erger is, de vocalen van Jeff Bridges zijn dat ook niet. Sterker nog, ze verdrinken soms bijna in de produktie. Het klinkt allemaal erg vriendelijk, saai, voorspelbaar. Tijdens het luisteren vroeg ik me af wat er toch ontbreekt aan dit album. Maar nu weet ik het: een beetje true grit.

Brad Paisley / This Is Country Music
Wordt het steeds slechter in deze reeks van drie? Voor sommigen misschien wel. Ik vermoed dat de gemiddelde Mousique-lezer gruwt van een zanger als Brad Paisley. Maar zeker na het luisteren van voorgaande twee albums, vind ik Brad Paisley een verademing. Ik werd getipt door een vriend en reageerde eerst wat meesmuilend. Zeker weer een nieuwe Garth Brooks, Vince Gill, Billy Ray Cyrus. Het type countrymuziek waar ik niet van houd: te gepolijst, te commercieel, te braaf. En inderdaad, Paisley is momenteel één van de grootste countrysterren in de VS. Maar, alle kritiek ten spijt, ook ik ben nu om. Het begon al met het het eerste (titel)nummer waar hij mij mee inpakte, This Is Country Music :

You’re not supposed to say the word “cancer” in a song.
And tellin’ folks Jesus is the answer can rub ‘em wrong.
It ain’t hip to sing about tractors, trucks, little towns, and mama, yeah that might be true.
But this is country music and we do

Wat volgt is een sprankelende cd vol moderne country met hier en daar wat bluegrass-invloeden. Muzikaal gezien heeft Pailsey respect voor de traditie, maar hij vergeet niet dat hij 2011 leeft. Zijn teksten zijn recht toe recht aan, maar wel doordacht. Grappis is de ode aan Clint Eastwood, die zelf een Morricone-achtig deuntje meefluit. Andere gasten zijn Carrie Underwood, Don Henley, Marty Stuart en Sheryl Crow. En Larry the Cable Guy. Wat verder opvalt is het goede gitaarspel van Paisley zelf. Een prominente plek is verder gereserveerd voor traditionele instrumenten als banjo, viool en dobro. Na Darius Rucker en Jeff Bridges geluisterd te hebben is dit echte country muziek! Muziek waar ik vrolijk van word.

Advertenties

18 gedachtes over “3 x country music

  1. Een goede kritische bespreking, alhoewel ik waarschijnlijk nog wat kritischer zou zijn. Country mag van mij rafelig zijn. Of juist sober. Ik blijf het hier niet herhalen, maar die laatste van Gillian Welch is een prachtig voorbeeld van het laatste. Moet die Bridges ook niet gewoon blijven acteren?? Dat doet hij n.l. heel goed (vooral in The Fisher King, The Big Lebowski en recent True Grit). Schoenmaker…

    Ik kocht in Frankrijk trouwens The List van Roseanne Cash. Daar zingt ze twaalf liedjes van een lijst van 100 mooiste Country-songs die haar vader (the man in black) ooit voor haar opgesteld had. Hij vond dat ze nog wat moest bijleren… Mooi historisch gegeven en het heeft een prachtige plaat opgeleverd met gastbijdragen van o.a. Jeff Tweedy en Bruce Springsteen.

    • mooi goud is toch niet lelijk?! Ontworpen door iemand van Givenchy en natuurlijk een vette knipoog naar de koningen der hiphop met hun leven van glamour. Ik vind het mooi!

  2. Tsja, de Man in Black zelf heeft ook wel wat minder rafelige en rauwe cd’s gemaakt. Zoals ik al schreef, ik vermoed dat de gemiddelde Mousique-lezer Paisley niet te pruimen vindt. Maar dat hoeft ook niet.
    Bridges/Burnett vind ik dan weer gemaakt rafelig o.i.d. Dan liever de vrolijke, strakke klanken van cowboy Brad!

    Van Roseanne Cash haar albums lees ik idd steevast goede recensies. Ik heb het wel eens beluisterd, maar het kon me toen niet erg pakken. Misschien moet ik er nog eens goed voor gaan zitten. Gilian Wlech vind ik erg goed, heb haar Revival. De nieuwste staat nog niet op Spotify en heb ik nog niet beluisterd. Momenteel heel wat anders op mijn koptelefoon: het duo Jay-Z/West!

  3. Heb net The List gecheckt. Prettig cdtje met mooie gastbijdragen. Zelf heeft ze niet een heel bijzondere stem, maar ook geen vervelende. Maar of het nou echt wat toevoegt… Ik ben vooral nieuwsgierig geworden naar de overige 88 nummers die pa Cash geselecteerd had.

    • leuk idee voor een stedentripje, hoewel Berlijn ook mooie platenzaken heeft en Londen natuurlijk. Man, ik lijk wel een reisbureau…

  4. haha, Brad Paisley, zoals te verwachten ben ik ook om 🙂 Alleen al dat statement van het eerste nummer is er weer 1 voor in mijn boekje ‘apologetiek van de countrymuziek’…

  5. Ja, goed he! Leuk dat jij ’t ook waarderen kan. Ik denk zelfs dat-ie in mijn jaarlijstje gaat komen…

  6. Pingback: 3 x Black Music: Esperanza Spalding, Dr. John, De la Soul « mousique.nl

Reacties zijn gesloten.