preview: Loney Dear – hall music

Een album waar velen met mij waarschijnlijk reikhalzend naar uit hebben gekeken is Loney Dear’s zesde: hall music. Nog even geduld mensen, want de release is pas in oktober, maar internet zou internet niet zijn als het niet alweer vroegtijdig zou zijn uitgelekt. En dus kunnen we hier al een precensie aan onze geliefde lezers presenteren.

Het album wordt groots aangekondigd als het album dat de Zweedse singer-songwriter Emil Svanangen `altijd al had willen maken’. Het is de weergave van een aantal min of meer spontane opnamesessies van Svanangen met een orkest, een ervaring die hij tijdens de afgelopen toer al live heeft kunnen opdoen. Het is een vrij kort album (met zo’n slordige 30 minuten hebben we het wel gehad), maar het is niettemin een fijn werkje geworden. Zeker niet zo theatraal als voorganger Dear John, hoewel je dat misschien zou verwachten met een compleet orkest erbij. Nee, het is een ingetogen plaat geworden, die rust uitademt. Ik denk een groeiplaatje, maar na een paar keer luisteren ga ik het al steeds meer waarderen.

We lopen het album even door:

Svanangen opent het album zelfverzekerd doch ingetogen: “i want your name… i want your name next to mine”, vanuit het niets; op het eerste `name’ valt een subtiele begeleiding in, die tijdens het nummer op typisch Loney Dear achtige wijze langzaam wordt uitgebouwd, maar het blijft allemaal opvallend subtiel. De stem ligt zeer op de voorgrond, en effecten worden niet geschuwd, ook op de stem niet.

Bij de tweede track, My Heart, komt wat meer power kijken. Het is een prachtig nummer dat, zoals we dat van Loney Dear gewend zijn, kunstig balanceert tussen vrolijkheid en melancholie. Je hoort hier ook goed dat er een orkest bezig is, ondanks dat het subtiel blijft klinkt het toch allemaal wel groots. Svanangen bewijst dat hij ook zonder elektronica een trance-achtig gevoel weet op te wekken.

Loney Blues is vooral sfeer; het nummer bouwt niet zo sterk op, de stem is wat minder prominent, geen erg spannend nummer, maar wel sfeervol.

Calm Down legt meteen een zekere spanning neer met een repeterende zachte drum, wat gekraak en een langzaam uit de achtergrond opklimmend orkest. De tekst is ontroerend, “will you catch me if i go down…”. De staart van het nummer wordt prachtig ingevuld met vybrafoon.

“Oh Maria, is that you? you’re so far away, you’re so far away…” Melancholie troef weer, maar hoe mooi wederom. Het orkest zorgt hier met atonaliteit, gepiep en over elkaar getuimel van instrumenten voor een wat onheilspellende sfeer onder de lichte melodie.

En dan wordt duidelijk dat ook Loney Dear het nieuwe album van Bon Iver in huis heeft: de auto-tune bij het nummer D major doet nl. wel erg denken aan hoe Justin Vernon dat in b.v. het nummer Calgary doet. Het maakt niet uit, het is prachtig, maar toch hoop ik niet dat dit een trend wordt en straks iedere singer-songwriter door een auto-tune gaat zingen. Een keer is leuk, maar dan alsjeblieft weer normaal doen.

Dat heeft Svanangen dus goed begrepen, hij houdt het i.t.t. Bon Iver maar bij een keer. Bij Largo zingt hij weer normaal. Hier wordt volgens mij ook een sousafoon van stal gehaald, heb ik altijd al een prachtig instrument gevonden.

Van Young Hearts heb ik onderaan een youtube-clipje toegevoegd met een ingetogen piano-uitvoering. Het is een liedje van hemelse schoonheid, dat echter niet over hemelse schoonheid gaat. Op momenten als dit bezorgt de stem van Svanangen mij echt kippenvel.

Durmoll begint met staccato strijkers en koper. Het nummer laat goed zien dat dit inderdaad de muziek is die Loney Dear altijd heeft willen maken; dit keer kan hij het met een volledig orkest doen en dat buit hij ook helemaal uit. Het is het meest theatrale nummer op de plaat.

Bij I Dreamed About You haalt hij volgens mij zelfs een klavecimbel tevoorschijn. Het is een zeer gelaagd nummer met meerstemmige koor-achtige zang.

Het laatste nummer is bijzonder: What Have I Become? De muziek is echt Loney Dear, maar de zang is dit keer niet van Emil zelf, maar van Malin Ståhlberg, de zangeres met hij al jarenlang samenwerkt. Haar zachte en toch wat afstandelijke stem geeft de tekst “and now i really don’t care no more” een extra impact mee.

Een heerlijke ingetogen plaat

Al met al is de nieuwe Loney Dear een heerlijke ingetogen plaat geworden. Ik weet niet of het aan de verwachtingen van de fans zal voldoen na Dear John, maar ik ben er blij mee. Het is wat aan de korte kant, maar dat maakt het er niet minder sterk op.

tracklist:

01 Name
02 My heart
03 Loney Blues
04 Calm down
05 Maria, is that you
06 D major
07 Largo
08 Young hearts
09 Durmoll
10 I dreamed about you
11 What have I become?

Op het youtube-kanaal van The Album Yard kun je alvast alle nummers van het album beluisteren. Maar dan wel meteen een pre-order plaatsen via de website van Emil hè…

Advertenties

3 gedachtes over “preview: Loney Dear – hall music

  1. Tja, zo gaat da top internet, het kanaal van The Album Yard is al weer offline gehaald. Maar niet getreurd, er is al weer een nieuwe:

  2. Mooie bespreking Peter. Dit voedt het verlangen. Ik zie uit naar die release in oktober. De beide liedjes die hier te horen zijn, zijn mooi ingetogen.
    En ach, die autotune. Trends komen en gaan. Ik voorspel dat het binnen een jaar weer afgelopen was. Singer-songwriters kunnen trouwens ook niet meer over Sufjan Stevens heen, die dat ding op Impossible Soul meesterlijk gebruikt en misbruikt.

  3. Pingback: Jaarlijstjes 2011 « mousique

Reacties zijn gesloten.