FilmMousique

Dit jaar bezocht ik samen met mijn zoon de bioscoop om aldaar True Grit van de gebroeders Coen te bekijken. We waren diep onder de indruk van deze geweldige western. Zelf werd ik ook geraakt door de filmmuziek. Ik vroeg een vriend – die vele malen beter in downloaden is dan ik – of hij de soundtrack voor me wilde branden. Intussen heb ik de cd in mijn bezit en ik heb het nu twee keer geprobeerd. In het begin word ik zeker weer geraakt door de filmmuziek van Carter Burwell, maar ergens halverwege raak ik geïrriteerd door de bombast. En het telkens weer terugkerend thema (hoe mooi dat ook is; de hymn Hold to God’s unchanging hand) begint bijna te vervelen. Dan heb ik het nog niet over de huisgenoten die zich soms wezenloos schrikken als er weer zo’n pompeus stuk muziek voorbijkomt. Dan maar weer Innocence Mission in de cd-speler… Hoe komt het toch dat filmmuziek buiten de bioscoop het vaak niet zo goed doet? Laat ik het bij mijzelf houden: waarom is de afdeling Soundtracks in mijn cd-kast relatief zeer klein? Dat komt omdat muziek en film zeer vaak een twee-eenheid vormen, die niet te scheiden is. Neem het thema van Jaws, misschien wel de allerbekendste filmmuziek allertijden. Zonder de beelden van die zinderende spanning – komt die gruwelijke haai wel of niet? (en hoe Spielberg de spanning rekt!) – is het eigenlijk maar een raar stukje muziek. Maar als je ooit de film gezien hebt en je hoort de muziek nu, dan zie je direct zwemmende mensen, die na een tijd hevig beginnen te spartelen, waarna het water rood kleurt. Aangezien ik zulke beelden niet al te vaak op mijn netvlies wil hebben, draai ik deze muziek dan ook eigenlijk nooit.

Over twee-eenheid gesproken. Zo was ik ooit ook diep geraakt door de film Babel, niet in de laatste plaats ook door de schitterende soundtrack van Gustavo Santaolalla. Althans, dat dacht ik, want toen ik de dubbel-cd in huis had, vond ik – louter auditief – nog maar een paar nummers echt de moeite waard en ik heb ‘m heel weinig meer gedraaid. Ik word eerlijk gezegd ook behoorlijk zenuwachtig van die smeltkroes van wereldmuziek. Nog een ander voorbeeld: ik had van mensen gehoord dat de filmmuziek van Hable Con Ella prachtig was. Ik zag de cd ergens liggen en schafte hem blind aan. Opnieuw werd dit een teleurstelling, omdat de muziek zonder de beelden niet tot leven kwam en ook hier weer vaak veel te bombastisch was. Geldt dit eigenlijk ook niet voor grote filmmuziekcomponisten als John Williams, Howard Shore en John Barry? Ze maakten stuk voor stuk muziek bij klassiekers als ET, The Lord of the Rings en James Bond, maar wie draait zulke soundtracks voor z’n lol? Ik niet.

Toch is er wel filmmuziek die bij mij buiten de (thuis)bioscoop standhoudt. Ik wil hier allereerst de maestro zelf noemen: Ennio Morricone. Niet voor niets wijden Danger Mouse en Daniele Luppi een compleet album aan deze Italiaanse grootmeester van de filmmuziek. Waarom? Zijn muziek is in zichzelf al zo filmisch, dat je deze ook goed kunt draaien buiten de filmbeelden om. Dat geldt m.i. ook voor de gouden combinatie van Nick Cave en Warren Ellis. Deze spelen niet alleen samen op het poppodium, waarbij ze in de vorm van Grinderman zelfs vuig kunnen rocken, maar ze maken ook filmmuziek. Zelf heb ik hun soundtracks van The Proposition, The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford en The Road. Vooral de laatste twee herbergen muziek van onaardse schoonheid in zich, die menig zondagavond in huize Van den Berg extra weemoedig en aangenaam heeft gemaakt. Ik wil hier ook nog Yann Tiersen noemen. Zijn filmmuziek bij Amélie mag dan intussen hetzelfde lot als Play van Moby zijn beschoren – oftewel te vaak gehoord in docu’s en reclames – het is en blijft prachtige Franse muziek. De eerlijkheid gebiedt wel te zeggen dat Tiersen voor Amélie vooral flink in zijn al bestaande oeuvre heeft gegraaid. Voor die film maakte hij maar een paar nieuwe nummers. Daarentegen ging hij voor de film Goodbye Lenin wel achter de piano zitten en maakte een al even mooie soundtrack, die ook prima te genieten is buiten de beelden van Wolfgang Becker.

We hebben het tot nu toe wel over soundtracks gehad met voornamelijk instrumentale muziek van één componist. Een regisseur kan het ook anders aanpakken: hij kiest van overal vandaan een aantal liedjes, die prima bij de filmscore passen. Het geniaalst daarin vind ik Quentin Tarantino. Het legde de bandjes en artiesten trouwens ook geen windeieren. Hoe George Baker (sic!) door Reservoir Dogs opeens hip werd, is intussen geschiedenis. Hetzelfde geldt voor het totaal onbekende bandje Shivaree dat door Kill Bill opeens wereldberoemd werd (ik moet eerlijk bekennen, dat ik sindsdien alles van deze band heb…). Maar terug naar Tarantino. Geheel post-modern stelt hij eclectisch zijn soundtracks samen. En de liedjes passen bijna altijd perfect. Bovendien zijn deze albums zo gevarieerd dat ze heel goed te beluisteren zijn. Een andere film van de Coen Brothers, O Brother, where art thou?, is in z’n geheel gebaseerd op een liedjes-soundtrack. Sterker nog: de liedjes dragen de film. Onder bezielende leiding van producer T Bone Burnett werd de crème de la crème van de country gevraagd om hun liedjes in te zingen. Het gaf zelfs een wereldwijde boost aan de americana. Deze cd -inclusief het latere live-album – is me zeer lief, tot op de dag van vandaag. En ook deze kan ik prima beluisteren buiten de filmbeelden om.

Tussen twee haakjes. Waarom moet een film altijd omkranst zijn door muziek? Recent keek ik naar Caché van Michael Haneke. Deze film heeft niet eens een soundtrack. Nergens is er muziek te horen. Mis ik die? Nee, bij deze film past het perfect. Carter Burwell schreef trouwens ook de soundtrack voor No Country for old Men, een andere kraker van The Coen Brothers. Hij had hier aanmerkelijk minder werk aan. De soundtrack is namelijk minimaal. Grote gedeelten van de film zijn zonder muziek, wat ook hier de spanning tot ijzigwekkende hoogte brengt.

Tot slot. Natuurlijk, er is prachtige filmmuziek. Maar die soundtracks die los op zichzelf kunnen staan, passen bij mij tot nu toe op twee plankjes. Veel meer ruimte in mijn cd-kasten wordt ingenomen door muziek, die niet voor films geschreven is, maar wel zeer filmisch is. Toevallig zit Songs from before van Max Richter in mijn cd-speler, terwijl ik dit schrijf. Dit album roept bij mij al zoveel beelden op. Dat geldt ook voor platen van Mogwai, Tin Hat, Johann Johannsson, Arvo Pärt, Brian Eno, enz. Een compilatie als For Nihon staat zelfs vol met zulke muziek. Eigenlijk is zulke filmische muziek – muziek der verbeelding noemt Jan Willem Broek dat – mij het liefst.

 

Advertenties

86 gedachtes over “FilmMousique

  1. Mooi stuk! Ik vond de score van True Grit ook erg mooi, maar vraag me nu toch af of ik die op cd moet aanschaffen…

    Wat betreft non-instrumentale soundtracks: ik heb er een paar die ik regelmatig draai, oa die van Forrest Gump (nostalgische jaren 60 en 70 muziek en de prachtige instrumentale Forrest Gump Suite), Slumdog Millionaire (hele vette cd met een eclectische mix van dance, triphop, indiase muziek, etc.), Waiting To Exhale (zwoele r&b van hoog niveau), The Apostle (oude hymns en spirituals in nieuws jasjes), Dead Man Walking (zie recensie op deze site), Crazy Heart (zie recensie op deze site – overigens schijnt Jeff Bridges net een verdienstelijk soloalbum te hebben gemaakt!), The Preacher’s Wife (het beste album van Withney Houston), Finding Forrester (veel jazz, o.a.Miles Davis en het prachtige Over The Rainbow van de man met de onuitsprekelijke naam), We Were Soldiers (vanwege een mij eerder onbekend nummer van Johnny Cash) en het door jou genoemde O Brother Where Art Thou. En o ja, Mississippi Burning, maar die past helemaal in jouw beschrijving van passend bij de film, maar niet in de cdspeler.

    En dan heb je natuurlijk nog Buena Vista Social Club, onlosmakelijk verbonden aan die film…

    En niet te vergeten, de Sound of Music natuurlijk! 😉

    • Zo, hier spreekt een liefhebber! Jouw plankje is aanmerkelijk langer. Slumdog Millionaire heb ik ook. Vind ik inderdaad vet, maar past toch het meest bij die supersnelle passages in de sloppenwijken van Bombay. Ik draai het toch echt niet heel vaak, zacht gezegd. Dead man walking is zeker goed. Een paar ken ik er niet. Ik dacht ook nog aan Paris Texas van Ry Cooder, maar eigenlijk vind ik alleen het eerste nummer weergaloos (maar de film zelf nog mooier).
      En het spijt me, maar Sound of Music vind ik echt vreselijk, zoals ik het hele musical-genre meer dan braakwaardig vind.

  2. Haha, The Sound of Music heb ik dan ook aangeschaft voor mijn vrouw. Ik heb ook niks met musicals.
    Slumdog is echt muziek voor in de auto, zeker als je een beetje een installatie heb (heb ik niet, maar een vriendin van wie ik de auto regelmatig mag lenen, heeft zo’n subwoofer in de achterbak waarvan alle ramen in de nabije omgeving gaan trillen)
    De muziek van Sling Blade is trouwens ook erg mooi. Ook Ry Cooder dacht ik.

    • Tja, typische film en muziek voor vrouwen en mannen die op hetzelfde geslacht vallen (niet discriminerend bedoeld ;-))
      Slumdog doet het op mijn iPod en bijbehorende Monster Beats koptelefoon ook prima (en dan stofzuigen of zoiets).
      Ik heb zelfs een dubbel met Ry Cooders’ filmmuziek; staat ook te verpieteren in mijn kast.
      En dan hebben we het niet eens over de muziek bij The Loony Tunes tekenfilms gehad…

  3. Hoe zit het trouwens met de op deze site in comments besproken ‘Tree of Life’? Ik kan me herinneren veel stilte, afgewisseld met klassieke stukken van Bach (?), maar het staat me niet echt bij.

    • Die film heb ik niet gezien, moeten we even bij dhr. Tuin wezen.
      Ik heb pas wel met de beide oudsten hier The Hangover gekeken (soms moet je als vader offers brengen). Daarin wel Kanye West!

  4. Ja, ff een zijspoor: de twee koningen der hiphop Jay-Z en Kanye West hebben samen een cd uitgebracht! Watch The Trone heet-ie; ik moet hem nog checken.

    • I know bro; mijn geliefde zoon heeft ‘m in bestelling staan (natuurlijk deluxe versie) en ik heb ‘m beloofd hier te recenseren. Hij – en misschien de koningen zelve ook wel – vreest met grote vreze… Dus nog even geduld, want Cd-wow is weer eens niet de snelste.

  5. N.a.v. al die verpieterende cd’s in jouw kast: misschien moet we tijdens ons komende muziekavondje weer even een kleine ruilbeurs houden…

    • Tja, teer punt. Ik kan echt heel moeilijk afstand doen, zelfs van bastaardkindjes in vierkante doosjes.

  6. Zelfs als je ze nooit draait? En er cd’s voor terug kunt krijgen die anderen nooit draaien? 🙂

    Om weer ff terug te komen bij het topic: de openingstrack van Once Were Warriors vind ik geweldig:

    • Mmm, toch een wat minder nummer van U2, maar dat is mijn persoonlijke mening en Himmerl über Berlin is ook weer een betere Wenders-film dan deze opvolger. Tja, wat ben ik weer kritisch hè…

  7. Zo en nu ga ik eens een … film bekijken. Aangezien ik de enige thuis ben, wordt het Un Prophète, oftewel harder dan hard.

    • was zeker een goeie film. Zeg jij dat trouwens ook beroepsmatig?
      Hoe overleef ik een gevangenis? Nou, verdeel en heers! Zoiets?
      Soundtrack redelijk spaarzaam, maar wie hoorde ik twee keer langskomen? Talk Talk met Runeii! Dan krijg je van mij bonuspunten. Dat hiphop-nummer van Nas hakt er ook behoorlijk in. En dan good old Jimmie Dale Gilmore op het eind. Fraai.

  8. Babel vond ik ook erg mooi (film en muziek) en hetzelfde geldt voor Hable Con Ella. Door die laatste film heb ik kennis gemaakt met de muziek van Caetano Veloso, hij zingt zelf het nummer Cucurrucucu Paloma in de film.
    de muziek van Tree of Life was ook prachtig net als de film zelf, maar ik heb ook al aangegeven dat ik het way over the top vond allemaal.
    Cache van Haneke is een briljante film, net als de rest van zijn werk trouwens, en het bewijst dat een echte film geen soundtrack nodig heeft.

    een echte film heeft geen soundtrack nodig en echte muziek geen beelden…

    • film ken ik alleen van horen zeggen, niet zelf gezien. Openingsshot is in ieder geval erg mooi, heerlijke langzame cameravoering en mooi nummer. Goede keuze Peter!

  9. Fraai stuk weer Kees!

    Bij Ennio Morricone is het zelfs zo dat hij vaak eerst de muziek schreef en dat aan zijn oude klasgenoot Sergio Leone voorlegde, die er vervolgens een prachtige film omheen drapeerde. Morricone heeft het hele concept van de soundtrack veranderd. “Once Upon A Time In The West” en “The Mission” zijn regelrechte klassiekers. Overigens begon hij met zeer experimentele soundtracks voor pornografische films. Maar dat is zoals nu bekend allemaal goed gekomen 🙂

    “een echte film heeft geen soundtrack nodig en echte muziek geen beelden…”
    een boute uitspraak en een heel interessante
    Zelfs bij de stomme film was er al muziek, meestal live om de sfeer (spanning) en emoties weer te geven die je van het doek niet kunt overbrengen. Dit is denk ik ook heel belangrijk om de film boeiend te houden. Natuurlijk valt of staat een film ook bij goed acteer- en camerawerk en het verhaal. Maar net als je op toneel wat harder en meer overdreven praat om het geheel over te brengen, dik je de emoties ook in een film wat aan. Dat kan heel subtiel, maar bij een actiefilm ook heel bombastisch. Zo breng je de emotie gewoon beter over. Ik vind wel dat de muziek de film nooit zou moeten overstemmen. Muziek kan veel gemakkelijker zonder beelden, net als een boek zonder beelden en geluid kan. Toch ben ik ervan overtuigd dat als muziek je echt emotioneert of een boek je grijpt de beelden niet uitblijven; niet uit noodzaak maar vanzelf.

    Goed terug naar de soundtracks. Ik houd erg van het genre, want dat is het gewoon. Wellicht omdat ik sterk in beelden denk? “Babel” vind ik prachtig. Ik heb overigens ook zat soundtracks van films die ik nooit gezien heb. Hilmar Örn Hilmarsson is een IJslandse componist (die ooit samenwerkte met Sigur Rós) die prachtige soundtracks maakt, die je met gemak zonder film kunt hebben. Ook Craig Armstrong (ex-Massive Attack), Johann Johannsson, Michael Nyman en Clint Mansell (ex-Pop Will Eat Itself) maken fantastische soundtracks. Van die laatste is “The Fountain” (uitgevoerd door Kronos Quartet en Mogwai) al eens langsgekomen (door mij inderdaad).

    Daarnaast zijn er nog wel meer filmmakers die bekend staan om hun geweldige soundtracks, waarbij ze zelf ook een vinger in de pap hebben. Hal Hartley en Wim Wenders bijvoorbeeld en niet in de laatste plaats David Lynch. Tarantino is al besproken, maar die weet op geniale wijze zijn muziek in te zetten voor hetzij komische situaties (begin Pulp Fiction) of juist het geweld. Echte films, maar toch met muziek als onderdeel van de film.

    En natuurlijk zijn er filmmakers met hun favoriete componist. Zbigniew Preisner maakt soundtracks die er niet om liegen en vrijwel allemaal voor Krzysztof Kieslowski. En als ik langer nadenk komen er vast nog meer bovenborrelen… 🙂

    • Dank voor de uitgebreide reactie JW! Natuurlijk kan muziek zonder beelden en literatuur ook, maar ik heb toch wel een zwak voor beeldende muziek.
      Michael Nyman maakt inderdaad ook prachtige muziek (The Piano bijvoorbeeld). Preisner vind ik ook mooi, zeker bij Dekalog. Die Trois Couleurs-reeks vind ik dan weer een beetje bombastisch. Goran Bregovics soundtrack bij Underground vind ik ook heerlijk (ik heb trouwens nog overwogen om naar een concert van hem in Frankrijk te gaan – hij speelde echt vlak in de buurt – , maar er waren verder geen gegadigden…)
      Voor het heerlijke Oost-Europese gevoel kun je trouwens ook terecht bij de soundtrack van Everything is illuminated, met o.a. Tin Hat, Gogol Bordello en Kocani Orkestar.

      • Zo Bregovic, dat is wel heel werelds voor jouw doen 😉
        Die heb ik ook. Net als Emir Kusturica’s andere en eigen soundtracks.

        Preisner is ook vrij geniaal in La Double Vie De Véronique….prachtfilm ook. Dekalog is inderdaad een fraaie…

        Michael Nyman in The Cook, The Thief, His Wife And Her Lover is ook mooi.

        Björk in Dancer In The Dark….gewoon teveel om op te noemen…

      • Ach, ik ben ook wel een beetje een man van de wereld en ik heb gewoon een zwak voor Balkan én klezmer. Even terzijde The Klezmatics die liedjes van Woody Guthrie doen – ken je die plaat? Geen filmmuziek, maar zo mooi. Ooit getipt door Wim Boluijt. Ik ben hem daar nog dankbaar voor.

  10. Jazeker heb ik die. Ik heb The Klezmatics eenmaal live mogen zien, wat een feest. Hoewel, ik was niet zo te porren voor dat stemmen en inhaak gedoe in de zaal.

    Hun aller-allermooiste vind ik toch wel The Well, die met Chava Alberstein.
    De leden doen -om stiekem nog dichtbij het onderwerp te blijven- ook nog wel eens mee op diverse soundtracks.
    De cd’s van de leden London/Sklamberg samen zijn trouwens ook van een ontroerende pracht…..

      • Ik heb het ook geschreven bij de zomermix, maar ik kan altijd wat teletransporteren. Dan kun je altijd nog zien wat je doet. Ik weet zo langzamerhand wel dat al jij iets echt goed vindt het ook wel aanschaft en anders verdwijnt het gewoon weer in de digitale prullenbak. U vraagt wij zenden! (bied ik niet iederaan)

  11. Ben de soundtrack van The Road aan het checken. Ik vond de film destijds bloedstollend en deprimerend; zat nog dagen in mijn hoofd en dat gebeurt niet vaak. De muziek is idd prachtig tot dusver! Wel wat treurig. Melancholisch is misschien een betere omschrijving. Het nummer ‘Cannibals’ is wel een dissonant, uitermate ondersteunend bij die verschrikkelijke scene uit die film, maar verder niet om aan te horen.

    • Had je opgewekte muziek verwacht bij deze film dan? Boek van Cormac McCarthy is trouwens nog beter én beklemmender.
      Je hebt gelijk: ‘Cannibals’ is buiten de film een beproeving voor oren en hart, maar in de film past het perfect. De soundtrack bij The Assassiantion of Jesse James…’ mist deze dissonanten en is één en al melancholische pracht. Zou ik zeker ook checken. Die muziek trekt zelfs mijn vrouw als de beste (en dat zegt wat;-)).

  12. 🙂 Nee, fanfare had ik niet verwacht.Ben nu bij het nummer The House en daarvoor geldt hetzelfde als Cannibals. OK, dan ga ik zo The Assassination… checken. Hoe was die film trouwens? Ik heb gehoord erg lang(dradig).

    • Ik zal je wat verklappen: hier heb ik het Jan Willem v.d. Broekiaanse adagium gehanteerd: soundtrack beluisterd zonder film te zien. Is me heel goed bevallen. Als ik die film ooit nog voor weinig zie liggen, zal ik ‘m uit zijn lijden verlossen en een plekje in m’n kast gunnen. Tot dan verblijd ik mij in de sfeervolle klanken van Cave/Ellis.

  13. Fantastisch mooi, de soundtrack van ‘The Assassination…’ Is The Proposition ook zo goed?

    • Nee, daar staan wel mooie stukken op, maar het is me te wazig. Bovendien zingt Cave er ook op en dat pakt daar niet zo goed uit. Film is trouwens wel apart: een Australische western. Die heb ik dan wel weer gezien. Had je mijn bovenstaande vragen bij Un Prophète nog gezien?

  14. Ha, ik zie nu je opmerkingen bovenin pas!

    1. Stay een slecht nummer van U2? Hoe kun je zoiets nou vinden? Maar goed, smaken verschillen weer eens. Ik vind ’t één van hun betere songs.
    2. Un Prophete: ja, je kijkt toch met iets andere ogen. Maar de gevangenissen in Frankrijk zijn wel wat ‘erger’ dan die in NL.

    • ‘slecht’ zeg ik niet, maar ‘minder’ en dat is wel op de schaal van U2 waar ik de lat vrij hoog leg. Ik vind het een beetje een dreinerig nummer. Het duurt ook te lang. Bovendien: Bono die met kopstem zingt, is ook niet goed voor mijn maag-darmkanaal.
      En wat die gevangenissen betreft: jij kunt het weten! Ik vond trouwens die scene als er rook uit die gast z’n hals komt prachtig. Het is een harde film, maar ook mysterieus. Die combinatie vind ik mooi. Het lijkt de Schotse band Aereogramme wel…

  15. idd mysterieus: wat te denken van die scene met die herten. En dan die ‘verschijningen’ van die omgelegde gast.
    Het knappe van de film is dat je meevoelt met en sympathie opbrengt voor een totaal verknipte gast.
    Het einde vind ik echt geweldig en bizar tegelijk: die uittocht uit de gevangenis als de nieuwe mafiabaas.

    • Ik heb zomaar het idee dat onze smaak op filmgebied nog vaker overeenkomt dan op muzikaal gebied… Vanavond een Italiaan of Chinees (martial arts, mijn guilty pleasure).

      • Ook niet met die films van Zhang Yimou? Zijn eerste sociaal-realistische films? En zijn latere films zoals ‘Hero’ en ‘House of the flying Daggers’? Man, die films zijn echt een lust voor het oog. Vechtsport als kunst. Die achtervolging en dat gevecht in dat bamboebos: onvergetelijk:

      • Zhang Yimou is een held. Na zijn prachtige sfeerfilms (Raise The Red Lantern, The Red Cornfield, etc) ineens allemaal schiterende martial art films en dan niet van dat slappe niveau, maar heel mooi geschoten. House Of The Flying Daggers is gewoonweg kunst!

  16. Je weet er nog veel van. De film is duidelijk blijven hangen. Inderdaad die herten, alhoewel ik de regisseur er van verdenk, dat dit gejat is uit de clip van No one knows van Queens of the Stone Age (geweldig nummer trouwens). Alhoewel, het hert is hier wel aan de jacht ontkomen…
    Ja uittocht uit de gevangenis als nieuwe maffiabaas, maar ook als potentiële huisvader. Of leg ik er nu teveel in?

  17. Huisvader en mafiabaas, beiden idd. Vergelijkbaar met American Gangster (Denzel Washington). Ook gezien? Over soundtracks gesproken! Een compleet nieuw album van Jay-Z.

    • Film en soundtrack ken ik niet. Mis ik er veel aan? Sinds gisteren wel Jay-Z’s ‘Black Album’ in huis; wat is dat een vette hiphop-plaat!

  18. Jay-Z rules. American Gangster is minder dan de Black Album, maar zeker niet slecht. Die film is erg goed, gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Maar ik vond er wel een zekere verheerlijking van het gangsterdom inzitten, itt Un Prophete. Tenminste, dat was mijn nasmaak.

  19. Ah, vandaar dat ze Jay-Z gevraagd hebben, want die lust daar best pap van, evenals van dure sigaren en mooie vrouwen…

  20. Ik wil nog een toevoeging maken op het thema. Wat ook mooi is, is als er in een film een ‘fout’ nummer wordt gedraaid, dat door de setting en thematiek van de film opeens heel fraai wordt. Een prachtig voorbeeld is het nummer ‘How deep is your love’ van The Bee Gees (hier zelfs uitgevoerd door Take That). Hoe fout wil je het hebben? Maar als de hoofdpersoon, de überpositieve dominee, het aan het eind weer aanzet in de auto, en de neo-nazi het dit keer niet gelijk uitzet, maar meeluistert en zelfs uiteindelijk meezingt (na alles wat er intussen gebeurd is), dan is dat diep en diep ontroerend.

  21. wist je trouwens, Kees, dat de door mij genoemde film Incendies gebaseerd is op een toneelstuk van Wajdi Mouawad, en onder de titel Branden in het Ro-theater heeft gedraaid?
    Die Wajdi Mouawad werkt volgens jou nu weer samen met Bertrand Cantat van Noir Desir, om het kringetje weer rond te maken…

    • Hoe kom ik van mijn hersentumor af? Gewoon door een neo-nazi weg laten schieten!
      Film schetst een soort moderne Idioot van Dostojevski. Inderdaad prachtig.

  22. Een beetje in het licht van de soundtracks: vanavond 3 topfilms al dan niet voorzien van topmuziek. Dancer In The Dark, Monty Python And The Holy Grail en La Mala Educación. Ik kan ze alledrie aanbevelen eigenlijk…

    • Dancer in the Dark, dat is toch die musical met Björk… 😉
      Monty Python heb ik al zo’n keer of 10 gezien, maar hij is wel geweldig, especially the white rabbit…
      En die laatste heb ik dan weer net niet gezien.
      Maar ik heb mijn portie film al weer gehad. Vroeger keek ik er nog wel eens twee achter elkaar, maar toen was ik nog jong van geest en lichaam.

      • Musical, musical. Dancer In The Dark is een prachtfilm van Lars von Trier, waarbij Björk schittert. Op de momenten dat ze haar nare realiteit probeert te ontvluchten wordt het even een musical. Maar het is vooral een tragische film…

        La Mala Educación is het opnemen waard, van de immer geweldige Almodovar.

      • Breaking the Waves spreekt mij meer aan, evenals die ziekenhuisserie The Kingdom. Nieuwste Van Trier schijnt ook goed te zijn. Ik houd niet zo van veel gezing in een film, O Brother where art thou als uitzondering.

  23. Zojuist ‘Black Cat, White Cat’ van Emir Kusturica gezien. Wat een heerlijke film is dat. Roemeense slapstick! De muziek is ook zeer aanstekelijk. Oost-europese volksmuziek in alle maten: van klaaglijk tot zeer vrolijk. Deze mag nog wel op m’n plankje…
    Neem deze scene, dat veel zegt over de kracht van muziek:

  24. Kent iemand Paul Cantelon? Hij is de componist van deze hemelse muziek uit de film New York, I Love You. Eerst de (opzichzelf staande) scene uit de film, dan alleen de muziek (met foto’s), getiteld Un Bouquet des Violettes. Kijk, luister en huiver.

    • Om met Monty Python te spreken: ‘and now something completely different.’ Dit zegt me helemaal niets. Mooie sopraan, beetje pathetisch. Maar goed, ik ken de film en setting niet, dus ik blaat maar wat.

      • adembenemend mooi daniel! heerlijk tragisch…

        excuus voor het ontbreken van een foto, maar als ik inlog loop ik hier vast…

        ik weet niet waarom ik meteen hieraan denk, maar deze herbergt denk ik net zo’n tragiek als bovenstaande compositie, al is het iets meer ingetogen:

      • In wat voor mood zijn jullie beland?? Even iets heel anders dan mijn Balkan-sfeer. Goed, als we dan dramatisch gaan doen, komt-ie:

      • graag gedaan. Mocht je nog tijd over hebben, check die hele Preisner dan gelijk maar, want dat is zulke mooie muziek.

  25. Ps Hij heeft dacht ik ook de soundtrack verzorgd van de film Everything Is Illuminated. Juist ja, die film naar de nickname van Daniel D.

  26. Ik heb het ff gecheckt: hij neemt meer dan de helft van die film voor zijn rekening. Hij heeft ook de soundtrack verzorgd voor de film The Other Boleyn Girl.

    Goeie film trouwens, Everything Is Illuminated? Vast niet beter dan het boek.

  27. Heel wat anders en toch in het verlengde van dit onderwerp: muziekfilms en films over artiesten als Amadeus, The Commitments, I Walk The Line, Almost Famous, High Fidelity, Ray…
    Misschien iets voor een nieuw item?

  28. Misschien wel de mooiste muziekscene in een film ooit (je hebt wel een koptelefoon nodig):

  29. Zojuist 127 Hours van Danny Boyle (Trainspotting, Slumdog Millionaire) gezien. Indrukwekkende film, met majestueuze landschappen en een bijzondere acteerprestatie van James Franco en dat alles gebaseerd op een waargebeurd, bizar verhaal, Een avontuurlijk ingestelde gast komt vast te zitten in een scheur in het verlaten canyonlandschap. Terwijl hij met zijn arm klem zit onder een rots, trekken flarden van zijn leven aan hem voorbij. Uiteindelijk snijdt hij zijn arm af met een zakmesje en bevrijdt zichzelf. Voor wie ’t niet geloven wil: http://en.wikipedia.org/wiki/Aron_Ralston
    Enfin, nu de soundtrack. Die is bijna net zo groots en meeslepend als het landschap waar de film zich in afspeelt. De componist is A.R. Rahman, juist ja, ook van Slumdog Millionaire. Waar in die film elektronische en indiase dance overheerste, kiest hij hier voor een meer ingetogen en op gitaar gebaseerde soundtrack, hoewel het er af en toe ook bombastisch aan toe gaat. Maar naast die instrumentale schoonheid komen een keur aan zeer uiteenlopende artiesten voorbij: Bill Withers, Free Blood, Dido, Sigur Ros. Die aanpak zal, waarschijnlijk, zonder de beelden erbij als totaal niet erg weten te overtuigen, maar levert wel heel mooie momenten op. Mocht je ‘em ergens zien liggen in een uitverkoopbak: meenemen!

    • Goede regisseur die Boyle. Ik wil deze film zeker ook nog zien. Ik houd wel van het betere snijwerk. 🙂
      Dank voor de tip wat de soundtrack betreft. Maar alleen als hij in de uitverkoopbak ligt…

Reacties zijn gesloten.