Recensie: The Unthanks Last

Ik staar door het vensterglas en zie een grijze lucht. Het is net opgehouden met regenen. Maar het toont nog immer herfstig. Gelukkig is daar het nieuwste album van The Unthanks dat hier prima bij past. Dit album kent een korte, doch sprekende titel: Last. Voor mijzelf maak ik deze titel af met ‘but not least’. Sterker nog: het is het mooiste album dat deze Engelse band tot dusverre uitbracht.

Terwijl de eerdere albums (Cruel Sister en The Bairns onder de naam Rachel Unthank & The Winterset; Here’s the tender coming onder de huidige naam) al geen kattenpis waren. De kern van The Unthanks wordt gevormd door de zussen Rachel en Becky Unthank. Zij bezitten beiden engelachtige stemmen in de lijn van Sandy Denny, Linda Thompson, Vashti Bunyan en Natalie Merchant. Ze zingen folk, vaak stokoude folk. Ook nu staan er weer de nodige traditionals op het album. Vaak hebben ze deze gevonden in oude songbooks, die ze ooit van pa of ma hadden gekregen. Je ontdekt hierover veel in de schitterende linernotes, waaruit al zoveel liefde voor de muziek spreekt. Daarnaast staan er ook de nodige covers op Last. Een voor de hand liggende cover van een folkzanger als Jon Redfern (Give away your heart; een mooi anti-oorlogsliedje), maar ook covers van Tom Waits (No one knows I’m gone van het album Alice) en zelfs King Crimson (Starless). Ik gebruik tot nu toe consequent het woord ‘cover’, maar zoals The Unthanks dat doet, is het veel meer dan een liedje coveren. De songs worden eigenlijk opnieuw uitgevonden en geïnterpreteerd. Een prachtig voorbeeld is het genoemde Starless. In de originele uitvoering van King Crimson is het een meer dan twaalf minuten durend episch progrock nummer. The Unthanks dikken het nummer in tot net zes minuten. De prachtig droevige gitaarpartij van Robert Fripp wordt nu door een trompet gespeeld. De strijkers zetten een nog weemoediger sfeer neer en zo gaat dit nummer, dat over depressief zijn gaat, echt tot de bodem van de put. De tekst komt zo nog harder aan:

Sundown dazzling day
Gold through my eyes
But my eyes turned within
Only see
Starless and bible black

Ice blue silver sky
Fades into grey
To a grey hope that oh years to be
Starless and bible black

Old friend charity
Cruel twisted smile
And the smile signals emptiness
For me
Starless and bible black

Naast de zusjes Unthank moet hier ook het bandlid én producer Adrian McNally genoemd worden (hij is ook de partner van Rachel Unthank). McNally speelde de prachtige pianopartijen en bedacht ook de schitterende strijkersarrangementen. Het geeft het album soms bijna een klassieke sfeer, maar ook de jazz en de volksmuziek buiten Engeland zijn regelmatig binnen handbereik. Een keur van (veelal akoestische) instrumenten wordt gebruikt, maar het wordt nooit overdadig. Less is more!

Is er nog een kniesoor? Vooruit: het tempo is over het hele album traag. Aan het eind bij Close the Coalhouse Door zakte mijn vasthoudendheid bij het luisteren daarom even in. Tot ik in dat nummer toch weer verrassende pianoakkoorden hoorde en ik was weer helemaal bij de les bij de schittende instrumentale reprise van Last. Naast de kniesoor schuilt er diep in mij ook een positivo. Deze zegt: ‘Waarom moet altijd de muziek afwisselend zijn, laat staan jachtig en snel? Er is al genoeg haast. Laat je onthaasten met deze tijdloze liedjes. En alhoewel het allemaal sterk melancholisch is, zal je hart ervan gaan dansen. Zoals al die paren doen op de cover van het album.’

Advertisements

12 gedachtes over “Recensie: The Unthanks Last

  1. mooie muziek inderdaad, kende de zusjes nog niet, maar het bevalt me zeker. heeft natuurlijk wat tijd nodig om het echt te kunnen beoordelen, maar je hebt me op een goed spoor gezet in elk geval.

    • houd dat goede spoor vast, broeder! (en het kost je nu bijna niets; het album staat voor 4,99 bij Play.com in de schappen)

    • You’re welcome!
      Ik kom er even niet, want voor de vakantie heb ik daar ongeveer alle uitverkoopbakken leeggekocht. De postbode kreeg alle pakjes op een dag de brievenbus niet meer in. Ik moest toen even wat uitleggen aan mijn vrouw (die het na een poosje wel begreep; de schat!)

  2. nee hoor, was gewoon een spontane oprisping. ik weet ook niet waar dat vandaan komt, ik heb soms gewoon van die diepzinnige buien…

Reacties zijn gesloten.