Luistersessie met Tom Waits

Op hilarische wijze kondigt Tom Waits zijn nieuwe album Bad as me aan. Tja, hij is en blijft ook een acteur… Ik zou trouwens graag in dat autootje willen zitten. Temeer omdat de stream van een eerste nummer van de cd al weer van het net verwijderd is. Dus nog even geduld mensen. In de comments misschien een top 3 van favoriete Waits albums?

9 gedachtes over “Luistersessie met Tom Waits

  1. Swordfishtrombones vind ik wel bijzonder.
    en Mule Variations is denk ik mijn favoriet (ws het meest toegankelijke in ingetogen album?)

  2. Raindogs, Alice en Mule Variations, denk ik
    Swordfishtrombones kan me nog niet echt grijpen, moet ik zeggen
    Zijn eerste plaat Closing Time vind ik ook erg goed, maar die stijl is nog zo anders, dat ik het niet als een typische Waits plaat beschouw.
    Heeft iemand die verzamelplaat Orphans (3cd)? Ik ben benieuwd naar de luister-ervaringen.

    • Orphans heb ik (idd in de drie cd versie). De eerste cd staat vol met de langzame en gevoelige songs. De tweede is meer uptempo en rauwer. De derde is spoken word, verhalen en gedichten. Kortom: een mooie verdeling van ’s mans werk. Hij is ook prachtig uitgegeven trouwens (ooit voor mijn verjaardag gehad; echt goedkoop was-ie niet ;-))
      Ik aarzelde even om deze verzamelplaat bij mijn top 3 te noemen, maar ik heb toch maar voor de reguliere albums gekozen. Op Orphans staan trouwens alleen maar nieuwe nummers. Ook de nodige covers. Vooral die van Daniel Johnston’s ‘King Kong’ is geweldig!

  3. Ik kies uit zijn beginperiode voor Small Change (hier zingt hij nog ‘mooi’ en zijn er prachtige jazzy arrangementen). Uit zijn ‘potten- en pannenperiode’ kies ik voor Rain Dogs. Natuurijk begon die periode met Swordfishtrombones, maar ik vind de liedjes op Rain Dogs nog net iets mooier. En uit zijn laatste periode kies ik voor Alice, omdat daar zulke prachtige gevoelige songs op staan.
    Een apart plekje in mijn hart heeft The Black Rider, omdat die ooit voor het theatergroepje waar ik toen in zat, veel betekend heeft. Het is ook heerlijke ‘theatrale’ muziek en een mooi verhaal.

  4. Ik vind dit haast ondoenlijk…Ik heb alles van de beste man en heb met de meeste albums wel iets bijzonders. Zijn Early Years cd’s zijn wellicht nog het minst omdat zijn stem daar nog onherkenbaar en heel is. Maar goed als het echt moet:
    -Small Change
    -Swordfishtrombones
    -Alice

    • Mousique maakt het je niet altijd makkelijk; het lijkt het echte leven wel. Maar een mooi drietal JW!

  5. Ik vind eigenlijk zijn tweede album The Heart Of Saturday Night de beste van zijn cleane periode. Daar staan wat mij betreft een stuk betere nummers op dan op Closing Time.

    Uiteindelijk vind ik alle drie de periodes erg goed, met in elke periode enkele uitschieters en tegenvallers. Zo vind ik The Black Rider nog steeds erg lastig om naar te luisteren en Small Change is inderdaad ook een hele goeie. Orphans is ook te gek en ik ontdek elke keer weer iets nieuws als ik hier naar luister.

    • Mooie toevoeging, Niels!
      Conclusie: TW is behoorlijk veelzijdig. Smetje vind ik wel de woekerprijzen die hij voor z’n concerten vraagt, en dat voor iemand die zo graag zingt over de onderkant van de samenleving…
      The Black Rider vind ik gewoon een prachtige plaat door mooie instrumentale nummers als Russian Dance (die laarzen!) en The Black Box Theme. November is dan weer zo’n typische Waits-crooner. Nogmaals: het heeft ook te maken met de ‘soundtrack’ van het theatergroepje waar ik toen in zat en gretig putte uit dit album.

Reacties zijn gesloten.