recensie: Young The Giant

Als lichtelijk wereldvreemde tiener werd ik indertijd in de wereld van de popmuziek ingewijd door een vriendinnetje. Zo maakte ik o.a. kennis met Roxette. Het heeft niet lang geduurd, maar in het begin was ik er helemaal weg van (misschien niet in de laatste plaats omdat het vriendinnetje dat ook was). Het Zweedse duo produceerde aan de lopende band top 40 hits die aanstekelijk werkten en als onnozele tiener raakte ik daar van onder de indruk. Niet veel later ontdekte ik echte popmuziek en ontdekte ook al snel dat Roxette niet veel meer was dan een flitsende kopieermachine. Het was een grote pastiche van gejatte ideeën en uitgekauwde riffs.

Hetzelfde gevoel bekruipt mij een beetje als ik naar `next big thing’ Young The Giant luister. Het bandje uit California wordt door velen de lucht in geprezen en het zou me zeker niet verbazen als deze jongens snel `groot’ gaan worden. Of `groot’ in dit geval ook `volwassen’ betekent zal nog zijn te bezien. Vooralsnog zijn het een paar slimme jongens die soepel meeliften op de Indie-stroom. Hier wat The National, daar wat Boxer Rebellion, een vleugje Coldplay, snufje Muse, en gaan met die banaan. Als een bandje waar nog nooit iemand wat van gehoord heeft ineens met zo’n geproduceerde plaat vol potentiële hits op de proppen komt, dan zal daar vast weinig authentieks aan zijn. En ook de stem van zanger Sameer Gadhia klinkt alsof ik die al duizend keer heb gehoord. Spannend is het allemaal geenszins. Lekker wel, en nu het toch een beetje zomer wordt…

Het feit dat de band nog maar onlangs van naam is veranderd (voorheen heetten ze The Jakes) geeft misschien al een beetje aan dat ze niet zo goed weten wat ze willen. Hits scoren, denk ik, en dat ze zal vast ook wel lukken. Maar de geschiedenis leert dat het met dat soort one-or-two-hit-wonders ook weer snel afgelopen kan zijn. Hoewel, Roxette treedt ook nog steeds op, dus je weet maar nooit. Maar het geheim van Roxette is natuurlijk de blonde dame, en die ontberen The Jakes Young The Giant helaas.

Advertenties

8 gedachtes over “recensie: Young The Giant

  1. lijkt me idd niet de moeite waard om te luisteren.
    Wat betreft Roxette: I couldn’t agree less. Mijn inziens zijn het gewoon sterke, catchy popnummers. En als ik heel eerlijk ben zet ik hun ‘best of cd’ nog regelmatig op. And I like it a lot…!

  2. ach, ja, smaken verschillen. maar we gaan er geen langlopend dispuut van maken zoals met The Innocence Mission, toch?

    😉

    • Ik word weer bevestigd in mijn mening dat de geest van Prediker hier rondwaart (‘er is niets nieuws onder de zon’)… Wel een fijne zon als het over The Innocence Mission gaat, vooral ook die laatste plaat… 😉
      Roxette vind ik dan weer een stuk minder. Doe dan gewoon Abba of The Carpenters… Gewoon hele goede popliedjes en niets mis mee.

      • En ook ja, wat die jonge reus betreft: die naam dekt de lading voor nog geen micrometer! Wat een ‘urine-muziek’!

      • Ha Kees, weer terug in NL of kun je het niet laten om van je vakantiebestemming met je ipad op Mousique te kijken?
        goede vakantie gehad (lees: nog wat gescored bij de FNAC)?

        😉

      • Weer veilig en wel terug in Nederland. Ik heb Mousique twee keer gecheckt op het terras van de camping (met wifi) op de smartphone van mijn vrouw, maar ik besloot verder niet te reageren. Een beetje afkicken was ook wel nodig… 😉
        Ter zake: zeker de FNAC onveilig gemaakt, zelfs twee. Maar bij de eerste had ik al 9 cd’s gescoord, dus die tweede liet ik maar voor het was. Bovendien zijn die bakken in al die FNAC’s overal hetzelfde. Daarnaast op een provencaalse markt ook nog bij een kraam wat weggekaapt, maar het leukst was het bij een LeClerc. Eigenlijk haat ik die veel te grote supermarkten, maar toen ik drie albums van Noir Desir zag liggen al 7 euro per stuk, was mijn vooroordeel verdwenen als sneeuw voor de zon (een wat foute beeldspraak, want het was er gemiddeld 30 graden; eh niet in die winkel, maar wel buiten).
        Kleine greep uit de verdere oogst: The La’s, Cat Power, Leonard Cohen (live at the Isle of Wight), Wu Tang Clan, Beck, Kings of Convenience en Rosanne Cash en drie albums van The Pogues in één box. En dan heb ik het nog niet over de doos met Frans/Belgisch bier, de flessen wijn en de real American (!) bourbon. Life’s good!!
        Ik overweeg nog een artikel over Noir Desir, want die band verdient aandacht, vanwege hun muziek en hun omstreden zanger Bertrand Cantat.

  3. haha kom ik zo drammerig over…? Nou ja, misschien als het over de innocence mission gaat wel. Verder respecteer ik ieder zijn smaak en mening

  4. je komt niet drammerig over hoor; en als ik geen langlopende disputen wil moet ik er ook niet weer over beginnen, nietwaar…

Reacties zijn gesloten.