recensie: What The Night Delivers by Scott Matthews

Het is misschien heiligschennis, maar ik vraag me wel eens af wat er met een artiest als Jeff Buckley gebeurd zou zijn als hij nog zou leven. Zou het scherpe randje er op den duur af zijn gegaan, zoals bij zoveel artiesten? Zou hij wat bezadigder zijn geworden, wat minder urgent?
Hoe zou zijn nieuwste cd anno 2011 hebben geklonken?

Misschien zoals die van Scott Matthews. Matthews komt met een evenwichtige en gevoelige derde plaat, What The Night Delivers, die na Passing Stranger en Elsewhere zijn meest consistente album tot nu toe is. De geest van Buckley waart door deze plaat zoals ik het nog nergens eerder hoorde. Je hebt af en toe inderdaad het gevoel dat je naar Buckley zelf zit te luisteren, vooral in het begin van de plaat. Matthews nachtegaalt er heerlijk op los, maar het scherpe randje ontbreekt wel. Het is allemaal erg zorgvuldig uitgedacht en georchestreerd. Daar is niets mis mee, maar het maakt de muziek af en toe wel wat erg zoet.

Waar Buckley met zijn bitterzoete teksten en muzikale ruwe diamantjes vooral schuurde, onder je huid ging zitten, je bij je lurven greep en af en toe een rilling over je rug deed gaan, wiegt Matthews je lieflijk en teder in een zoete slaap. Na verloop van tijd wordt de plaat ook steeds ingetogener. Voor Matthews een goede ontwikkeling. Toch moet ik er niet aan denken dat Buckley zo geëindigd zou zijn. Gelukkig kan die mythe gewoon een mythe blijven, en zullen we het voor altijd moeten doen met dat ene geniale studioalbum en wat schetsen van de meester.

het album ligt naar verwachting in september in de winkel

tracklist

1. Myself Again
2. Obsession Never Sleeps
3. Ballerina Lake
4. Bad Apple
5. So Long, My Moonlight
6. Head first into Paradise
7. Walking Home in the Rain
8. Echoes of the Lonely
9. The Man who had Everything
10. Piano Song

Advertenties

Een gedachte over “recensie: What The Night Delivers by Scott Matthews

Reacties zijn gesloten.