Kaat Hellings – hit of the century

Hoewel het verschil de laatste jaren wat kleiner is geworden ben ik nog steeds van mening dat de Nederlandse alternatieve muziekscene niet opweegt tegen de Belgische. Een welhaast onuitputtelijke stroom bandjes, projecten, singer-songwriters wordt ten zuiden van onze staatsgrens de wereld in geslingerd. Daar kunnen we in ons kikkerlandje (met af en toe eens een aardig bandje of artiest) toch niet tegen op.

Tussen al die bijzondere Vlaamse artiesten is Kaat Hellings dan weer heel bijzonder. Ik geloof dat ze in Nederland nog nauwelijks opgemerkt wordt; voor zover ik weet schreven alleen Jan-Willem Broek en Fileunder er tot nu toe over. Check hun recensies maar. Hit of the Century is Kaat’s tweede album en ik hoop van harte voor haar dat het inderdaad een wereldhit wordt. Realistischer is echter dat haar roem beperkt blijft tot een kleine groep fijnproevers die deze haute-mousique kunnen waarderen.

Je kunt haar nieuwe album beluisteren of (tegen betaling) downloaden via Bandcamp. Als je een hard-copy besteld krijg je er een mooi hoesje bij, transparant met groene opdruk.

17 gedachtes over “Kaat Hellings – hit of the century

  1. Bij Jan Willem op Senzor al diverse keren voorbij horen komen. Is zeker fraai.
    Ik vind trouwens dat er in Nederland ook veel goede bandjes zijn. Neem al die gasten die meedoen op Happy Camper, stuk voor stuk goede artiesten of leden van prima bandjes. En neem zo’n band als de Kift. Daar ken ik in België geen equivalent van. Hetzelfde geldt voor Spinvis.
    Wat mij betreft is het intussen een gelijkspel of hooguit een hele lichte voorsprong voor België. En ach, dat gun ik ze ook wel, want op formatie- en voetbalgebied is het een ander verhaal ;-).

  2. Het is wat dubbel, want inderdaad de Kift, The Ex, Clan Of Xymox en Within Temptation (ok andere categorie) zijn heus wel grote namen. Maar hier toch echt geen Amatorski, Blackie & The Oohoos, Hooverphonic, dEUS, Front 242, Half Asleep, Kaat Hellings, ….

    • Hooverphonic zag ik trouwens op De Beschaving en daar vond ik echt weinig aan. Beetje opgpoetste chique, met een modale zangeres. Doe me dan maar Oi Va Voi of Portishead.
      Ik ben toen ook na twee nummers gevlucht, want ik vond zelfs de soundcheck van And So I Watch You From Afar al een stuk boeiender…

  3. Wanneer was dat? Want hun hoogtijdagen zijn alweer een tijdje terug…

    En qua bier breng ik Karmeliet in…
    Eigen bier heb je inderdaad in overvloed in ongeveer elke Belgische plaats; ook beter eten…misschien dat levensgenieters betere muziek maken?

  4. Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah, dat verklaart heel veel…nieuwe zangeres en de band op z’n retour

    Ik had mijn vraagteken er ook niet voor niets bijgeplaatst want op papier geef je de niet-levensgenieter een betere kans van slagen….

    • Ach, misschien zal ik dat nog het meeste missen de komende tijd, die constante ‘stream of consciousness’ alhier: associaties, dwarsverbindingen, bruggetjes, enz. I like it!!!
      Daarom een lekker treurig liedje van REM (op de rand van al te veel pathos), maar het overstijgt natuurlijk helemaal die Holland-België wedstrijd hier:

  5. we kunnen dus voorzichtig concluderen dat onze zuiderburen inderdaad superieur zijn op het gebied van drank en muziek. met voetballen zijn wij dan weer beter, en qua formatie slaan de Belgen echt alles, maar bij ons loopt het de laatste tijd toch ook niet zo heel erg soepel. En dat kabinet wat er nu zit daar wordt ik ook niet erg blij van, zou je haast liever demissionair zijn…

    • Ik wil nog één punt noemen waar die Belgen het echt zo laten afweten – en dat ik juist de afgelopen weken weer heb ontdek, omdat ik er twee keer over moest – en dat betreft hun wegennet. Man, vergeleken daarbij is een gemiddelde Veluwse zandweg nog het toonbeeld van comfort. Aan de andere kant past zo’n weg wel weer meer bij het leven dan zo’n zoevende A16. Al helemaal met zulke muziek door de autospeakers:

      • Het komt van de filmmuziek bij The Road. Je hoort daar een instrumentale en zeer ingetogen Cave en Ellis. Dat album stond in mijn top 10 van 2010. Film is ook heel mooi, maar niet zo mooi als het boek van Cormac McCarthy (maar dat heb ik hier al vaker gezegd, geloof ik… Ook goedemorgen Prediker ;-))
        En wat die referentie aan For Alina van Pärt betreft: je hebt helemaal gelijk! Dat is ook wat ik direct dacht. Maar beter goed gejat dan slecht zelf bedacht, toch?

  6. Kaat Hellings eerste is kaler, maar ook heel erg mooi.
    Ik heb even in de archieven gedoken, maar dit waren mijn 2 cent destijds (hopelijk met de juiste codering):

    Niet veel mensen kunnen met hun stem en piano een hele cd blijven boeien. Zeker niet als dat op bijna verstilde wijze gebeurt. De Belgische zangeres/pianiste Kaat Hellings heeft daar schijnbaar geen moeite mee. Nu krijgt ze op haar debuut Wide And Low And Swallow sterke begeleiding van klarinettist Joachim Badenhorst en percussionist Yves Peeters. Maar ook in haar eentje blijft ze stevig overeind staan. Officieel is het ook een trio, dat alleen wel haar naam draagt. De cd begint met een singer-songwriterachtige track, maar hierna blijken ook jazz, avant-garde en experimentele muziek tot het repertoire te behoren. Met uiterst subtiele muzikale strelingen, afgewisseld met dynamische experimenten zoals in “Black Vein”, maken ze zeer indringende muziek. De zang van Kaat is prettig en helder en is nergens dwingend. Ze laat je op fijne wijze dagdromen. Met een geheel eigen geluid, waarbij je alleen op momenten moet denken aan Suzanne Vega, Sidsel Endresen, Tori Amos en tevens door de vanuit de popmuziek geëxtraheerde, verstilde experimenten aan Mark Hollis. Ook de warme gloed van David Sylvian lijkt zo nu en dan even om de hoek te kijken, net als de desolate pracht van Arvo Pärt. De melancholische songs “The Idiot”, “Grey Day”, “Just A Song” en “For You” kan je wel uren achtereen draaien, zo wonderschoon. IJzersterk droomdebuut!

Reacties zijn gesloten.