Recensie: James Vincent McMorrow – Early in the morning

Als je voor in je cd-boekje schrijft dat je je teruggetrokken hebt in een strandhuisje om de verlatenheid te zoeken en muziek te schrijven, en dat deze cd het resultaat hiervan is, begint het verhaal me erg bekend voor te komen. Als ik de cd luister en de stem lijkt ook nog eens verdacht veel op die van Bon Iver, dan kun je bijna spreken van epigonisme. Toch triggert de muziek me en ik besluit de gok te wagen en de cd mee te nemen.

Geen slechte keus, want de muziek beklijfd, sterker nog: ik blijf de plaat opzetten, thuis en in de auto. Hoewel de stem en het verhaal eromheen erg op dat van Bon Iver lijkt, is dat met de muziek niet zo. Hoewel het allebei als folk is te classificeren, is de muziek van McMorrow voller. Qua teksten, tempo, arrangementen en in die zin klinkt de muziek ook niet zo desolaat als die van de eerste Bon Iver. De debuutplaat van deze singersongwriter uit Dublin staat vol met mooie liedjes. Het terugtrekken in een afgelegen hutje heeft zijn effect gehad op zijn teksten, want er is veel sprake van reflectie en keuzes om zaken achter zich te laten en verder te gaan. Ook is de Ierse (lees: katholieke) achtergrond goed te merken in nummers als We don’t eat:

If this is redemption, why do I bother at all
There’s nothing to mention, and nothing has changed
Still I’d rather be working at something, than praying for the rain
So I wander on, till someone else is saved

I moved to the coast, under a mountain
Swam in the ocean, slept on my own
At dawn I would watch the sun cut ribbons through the bay
I’d remember all the things my mother wrote

That we don’t eat until your father’s at the table
We don’t drink until the devil’s turned to dust
Never once has any man I’ve met been able to love
So if I were you, I’d have a little trust

Two thousand years, I’ve been in that water
Two thousand years, sunk like a stone
Desperately reaching for nets
That the fishermen have thrown
Trying to find, a little bit of hope

Me I was holding, all of my secrets soft and hid
Pages were folded, then there was nothing at all
So if in the future I might need myself a savior
I’ll remember what was written on that wall

That we don’t eat until your father’s at the table
We don’t drink until the devil’s turned to dust
Never once has any man I’ve met been able to love
So if I were you, I’d have a little trust

Am I an honest man and true
Have i been good to you at all
Oh I’m so tired of playing these games
We’d just be running down
The same old lines, the same old stories of
Breathless trains and, worn down glories
Houses burning, worlds that turn on their own

So we don’t eat until your father’s at the table
We don’t drink until the devil’s turned to dust
Never once has any man I’ve met been able to love
So if I were you my friend, I’d learn to have just a little bit of trust

Een van de mooiste nummers van het album, maar ik moet zeggen dat er sowieso nauwelijks zwakke nummers op staan.  If I had a Boat, Hear the Noise that Moves so Soft and Low, Sparrow and the Wolf, Breaking Heards, en ga zo maar door; allemaal sterke, mooie liedjes. Hoewel ik vreesde met een copycat te maken te hebben, blijkt McMorrow een zeer begenadigd songwriter, tekstwriter en muzikant te zijn. Give it a shot zou ik zeggen.

Beoordeling: 8/10

Advertenties

25 gedachtes over “Recensie: James Vincent McMorrow – Early in the morning

  1. Als je de albumcover bekijkt zou die James ook in een strandtentje ergens bij IJmuiden hebben kunnen zitten ;-).
    Ik ken deze artiest niet, maar deze recensie is dermate prikkelend, dat ik het nog wel even ga checken.

  2. Intussen alle vijf liedjes die er op z’n website staan beluisterd. Het valt me niet tegen, moet ik zeggen. Bij het eerste liedje vond ik het wel een behoorlijke Bon Iver-pastiche: zelfde hoge stem, akoestische begeleiding, enz. Maar later komt er toch genoeg eigenheid. En dat liedje ‘We don’t eat’ is zeker mooi. ‘Follow you down to the oak tree’ trouwens ook en de versnelling in ‘from te woods’ naar een climas is ook fraai. Toch blijf ik altijd wel enige moeite hebben met die uitgebreide falset-stemmen, zeker als ze als kopstem gebruikt worden. Ik heb het hier vaker gezegd, maar ik val meer voor lage stemmen…

  3. ja, allemaal erg herkenbaar. Dat heb ik ook.
    Toch blijf ik deze plaat luisteren. Geef het nog een paar luisterbeurten zou ik zeggen.

    • (stilte)

      Dat vind ik altijd lastig communiceren met van die ingewijden in geheimenissen waar ze vervolgens niets over kunnen zeggen. Nog even en je noemt het een mystieke ervaring.

  4. Ik drink elke dag zowel thee als koffie, dus ik opteer voor beiden in dit geval!

    Daarbij heb ik vanmiddag vooral spugende lama’s en beren gezien en is de thee vervangen door zuiver water…maar ik kan zeggen dat 3 songs, te weten “From The Woods”, “Follow You Down To The River Oak Tree” en “This Old Dark Machine”, genoeg zijn om het hele laatste album (want daar doelde ik op) van Bon Iver qua niveau te overstijgen.

    Hopelijk zo minder vaag?

  5. Zo helder als zuiver water!
    Met ‘we don’t eat’ volgens mij de beste liedjes van dit album, maar ik vind die plaat van Bon Iver toch echt een stuk gelaagder, muzikaal dan. Tegelijk gebiedt de eerlijkheid mij te zeggen dat ik ‘m al weken niet meer gedraaid heb (maar dat komt ook door de enorme stapel die daarna binnenkwam en -komt). Maar Bon Iver gaat mee naar Frankrijk en na afloop hoor je mijn eindoordeel.
    Neemt niet weg dat ik die schijf van Gillian Welch nog een stuk mooier vind dan geachte mijnheer McMorrow (en eigenlijk ook dan Bon Iver).

    • Ha, en wat lag er bij de FNAC voor tien schamele euro’s? De Édition Spéciale, met een extra bonus cd. Tja, die kon ik natuurlijk niet laten liggen, zeker niet toen ik nog eens de loftuitingen van een aantal broeders hier indachtig werd. Want wat uit de mond van twee of drie getuigen…
      En ik moet zeggen: ik begin die James Vincent steeds meer te waarderen. Als hij nu maar wel zijn beide oren behoudt…

  6. Thx my bro, voor de oren van het volk zullen we maar zeggen. Maar beste mensen, gewoon aanschaffen die cd, want de kwaliteit op die Luisterpaal is vaak te slecht voor woorden.
    Tussen twee haakjes Peter, je gaat me niet vertellen dat je de nieuwe Loney Dear alweer illegaal te pakken hebt… Toevallig wel een lievelingetje van me.

  7. morgen zet ik een precensie ervan online.
    internet is het walhalla voor muziekliefhebbers en recensisten. maar inderdaad, wel kopen natuurlijk die albums want anders is er straks geen muziekindustrie meer over…

    • Wat ben je toch weer ethisch verantwoord bezig! Je moet natuurlijk geen digitaal Cantaatje worden hé.

  8. Morgenavond speelt James Vincent McMorrow in Rotown Rotterdam en Peter is erbij! (verslag volgt, Peter?)

  9. Pingback: live: James Vincent McMorrow, Rotown Rotterdam (16-01-2012) « mousique.nl

Reacties zijn gesloten.