i recall standing as though nothing could fall – Matthew Ryan

De nieuwe cd van Matthew Ryan met de lange titel I Recall Standing As Though Nothing Could Fall is te beluisteren op zijn bandcamp-pagina. Je kunt daar meteen een Fair-Trade-download kopen voor 5 eurie.

Het klinkt lekker in elk geval, ik ga het eens uitgebreid diggen…

15 gedachtes over “i recall standing as though nothing could fall – Matthew Ryan

  1. Een tijdje geleden kreeg ik May Day van Daniël Drost. Echt een heel goede plaat! Ben dus beniuewd naar deze…

  2. En bij diezelfde Daniël op het luisteravondje liet hij ons dat album horen. Ik vond dat wel goed. Een eerste hele vluchtige luistersessie van alleen het eerste nummer is wat teleurstellend. Erg gewoontjes. Maar ik zal meer en beter luisteren.

  3. Intussen heb ik het album via bandcamp beluisterd en ik moet zeggen dat ik ambivalent blijf. Van de luistersessie van dat eerdere album bij Daniel D. kon ik mij nog herinneren dat het mooie akoestische en soulvolle americana was. Daar blijkt uit de eerste drie nummers op dit album helemaal niets van. Daar zit een soort ‘hip’ electronisch sausje overheen, dat eigenlijk heel goedkoop klinkt. Pas het vierde nummer raakte me. En eigenlijk geldt dat voor alle rustige nummers. Vooral als hij het klein houdt, is het echt mooie muziek. Maar het wat meer up-tempo wordt en het weer gebaad wordt in dat electronische sausje, smaakt het gewoon niet lekker meer. Daar komt bij dat ik zijn manier van zingen eh… een beetje aanstellerig vind. Oneerbiedig gezegd klinkt het alsof hij heel nodig naar de wc moet. Gelukkig staan er aan het eind nog een paar pareltjes op, waarbij het slotnummer weer zo’n drakerig up-tempo nummer is. Conclusie: een mager zesje. Speciale vermelding wil ik nog wel maken voor het nummer ‘Here comes the snow’. Ik vind het wel van humor getuigen om zo’n nummer op een zomerplaat te zetten! Of hij voelde aan wat voor een zomer het dit jaar zou worden… 😉

  4. je bent erg negatief, Kees, maar ik moet zeggen dat het mij ook nog niet echt pakt. het klinkt wel lekker, maar ook weer niet heel bijzonder. en dat geklooi met electronica, laat dat maar liever aan Thom Yorke en co. over, die kunnen dat veel beter.
    ben momenteel de remixes van het nieuwste Radiohead-album aan het luisteren.

    • Nooit geweten dat jij zo van remixes houdt… Moet je ook die van Jesus and the Christians nog eens luisteren 😉

  5. Ik vind er best veel genietbare nummers op staan en een nummer als “I Want Peace” is gewoonweg schitterend. Alleen is het lang niet altijd raak. Het duurde even voor ik door had waar dat voor mij inzit. Ik vind de stem en de muziek mooi maar de combinatie klopt niet altijd. Zijn stem hoort bij donkere Mark Lanegan achtige muziek of juist met een akoestische begeleiding op gitaar, cello en piano; zoiets. Op het moment dat er hier een elektrische gitaar door een nummer scheurt of dat zijn stem door kale, breekbare elektronica begeleid worden klopt de combinatie ook meteen (voor mij dan hè). Thom Yorke/Radiohead, The Notwist en Styrofoam zijn mooie voorbeelden van hoe stem en elektronica goed samengaan.
    Eigenlijk ga ik deze cd gewoon nog een paar kansen geven, want het intrigeert duidelijk wel en dat heeft lang niet elke cd. Dus dank voor het huiswerk! 🙂

    • Goed dat er ook nog milde mensen zijn! Maar The Notwist is wel Champions League, vergeleken bij de Mickey Mouse competitie van Matthew Ryan 😉

      • Ik ben misschien mild (hoewel het aangestipte nummer echt bloedmooi is), maar de kwalificatie Mickey Mouse competitie is echt het andere uiterste. En appels en peren, want The Notwist is eigenlijk een gitaarband.

      • Nou gitaarband… Zo zijn ze wel begonnen, maar Neon Golden leunt toch wel heel sterk op de electronica en dan nog eens in warme vorm! Echt, één van mijn lievelingsalbums.
        Ach, ik was de afgelopen dagen een beetje in een jennerige bui, maar ik ben net terug met een dolgelukkig dochter, omdat we samen Cars 2 hebben gezien. De zon straalt en nu zeg ik: die Ryan is gepromoveerd tot een stabiele middenmoter. En inderdaad, dat genoemde liedje is erg fraai.
        Ja mensen, ik lijk wijlen Jan Pelleboer wel: het kan vriezen en het kan dooien.

      • Goed te horen dat een kinderfilm je weer minder jennerig heeft gemaakt 🙂
        The Notwist is echt nog steeds een gitaarband; niet meer de hardcoreband die ze waren nee (hoewel ik ook die periode goed vond en vind). Ze bouwen hun muziek nog steeds rondom de gitaar en hebben de elektronica alleen een grotere rol gegeven (aldus Markus Acher, die ik eens interviewde). Ooit heb ik middels een plaatje van een grote driemaster in een muziekblad alle zijprojecten van ze in kaart gebracht; ja ik heb ze hoog zitten….geweldige band en ‘Shrink’ vind ik misschien nog wel een fractie beter dan ‘Neon Golden’, maar ik zou er geen meetlat naast willen leggen.

      • Heb je die driemaster digitaal? Laat hem hier dan maar te water! (of in een aparte gastbijdrage, zeg ik vrijmoedig als lid van de Mousique-redactie…) Ik vind trouwens ‘The devil, you, me’ ook een zeer acceptabel album hoor. Shrink heb ik niet (tot nu toe… 😉

        Toch grappig hoe die Ryan met z’n electronische probeersels ons hier brengt. Thank you Matthew!

        Ach, dochterlief is 7 jaar, maar al haar halve leven helemaal gek op Cars. Best apart om dan – met allemaal jongetjes om je heen – zo’n meisje helemaal uit haar plaat te zien gaan. Ik ben trouwens best een groot animatie-liefhebber, maar dat is weer een ander verhaal…

      • ik heb zowel Neon Golden als Shrink van onze Duitse broeders, beiden geweldige albums, al neig ik met JW naar Shrink als voorkeur.
        Kom niet aan The Notwist, zijn helden voor mij, en grondleggers van een hele beweging aan bands die in navolging van hen probeerden electronica in hun rocksongs te verwerken.

      • Voor alle helderheid: ik kom helemaal niet aan The Notwist. Ik vind ze ook geweldig. Na Kraftwerk en Einstürzende Neubauten de derde beste Duitse band.

    • Bovendien heb ik altijd een zwak voor beren in de popmuziek: Kanye West en Grandaddy en wie hebben we nog meer?

Reacties zijn gesloten.