Gezien: Tom McRae in de Volksbühne, Grüner Salon in Berlijn, 15 juli 2011

Mijn broer en ik waren een paar dagen in Berlijn en wie blijkt daar op te treden? Tom McRae! De locatie heeft een zware historische lading: de Volksbühne in de voormalige DDR kant van Berlijn. Het leek erop dat de inrichting al 60 jaar niet gewijzigd was. Er hingen zware kroonluchters, fluwelen gordijnen  en er stonden ouderwetse, zware banken. Ik kon me het zo voorstellen hoe hier in de kleine zaal, de Grüner Salon, waarschijnlijk zo genoemd vanwege de groene, zware fluwelen gordijnen, op de voorste rij de hoge DDR functionarissen zaten om te beoordelen of de opgevoerde stukken al dan niet door de partijcensuur konden. En nu, ruim twintig jaar na de val van de muur, waren wij er voor Tom McRae.

De setting was kleiner dan ik had verwacht. Er waren ongeveer 120 mensen, en uit het feit dat Tom McRae solo optrad, gaf aan dat er voor nu in Berlijn blijkbaar ook niet meer inzat. Ik heb zelf, net als mijn broer, alleen zijn debuutalbum. Deze plaat staat vol wonderschone, scherpe, urgente liedjes. Van te voren zeiden we tegen elkaar: laten we hopen dat hij veel van zijn debuutplaat speelt.

Het begon met een voorprogramma: local hero Rosie, een typisch Duits rockmeisje. Wel ok, maar niet veel bijzonders. En daarna kwam Tom McRae zelf op. Hij werd bijna weggeblazen door het applaus en geschreeuw van deze groep mensen, die blijkbaar vooral bestond uit enthousiaste liefhebbers. Tom McRae zat goed in zijn vel, hij speelde los, maakte grapjes, speelde met het publiek, hij voelde zich welkom. Grappig was dat hij bijna de hele eerste plaat speelde, en deze nummers werden ook het meest enthousiast onthaald.

Opvallend waren een mooie versie van End of the world news (dose me up), waarin hij het publiek canon liet zingen. Zijn uitvoering van Bubblegum was urgent en scherp. Het was muisstil terwijl hij verbeten zong:

the boy with the bubblegum, i’m taking aim./ i cannot hit to hurt, or cause you pain./ if words could kill…i’d spell your name./ i’m the boy with the bubblegum…with work to do.

if songs could kill…this one’s for you

Halverwege de show liet hij ons geloven dat het ons met positieve energie zou gaan lukken om de mirrorbol te laten schijnen. En inderdaad… aan het eind sprong hij aan.

Bij de toegift werd er hartstochtelijk om Sao Paolo Rain geschreeuwd, wat hij ook speelde. Toen hij de tweede keer afging bleef het publiek nog meer dan vijf (!) minuten klappen en schreeuwen, maar het was echt afgelopen. We waren getuige geweest van een bijzondere show op een historische locatie. Leve Berlijn!

Advertenties

4 gedachtes over “Gezien: Tom McRae in de Volksbühne, Grüner Salon in Berlijn, 15 juli 2011

  1. Mooie impressie Daniël! Ook nog langs die beroemde studio’s geweest, waar Nick Cave, U2 én Silence is sexy hun platen hebben opgenomen?
    Die eerste plaat en ook zijn tweede vind ik erg fraai. Daarna werd het wel wat minder met onze Tom.
    Gaaf dat hij juist die eerste schijf bijna integraal speelde.
    Ik vind Ben Christophers trouwens nog een stuk beter. Vooral zijn debuutalbum My beautiful demon vind ik zelfs pijnlijk mooi. Dat komt niet alleen door die stem, die mooie liedjes, maar ook door de prachtige (electronische) productie van David Kosten. Maar ik heb geen flauw idee of onze Ben nog optreedt…

  2. ja, Ben Christophers. Ik ken die eerste plaat wel, maar was er niet zo enthousiast over. De studio’s hebben we niet gezien, we waren er veel te kort. We hebben het wel op de agenda staan asap weer een keer terug te gaan.

  3. Toen wij in Berlijn waren zijn we naar de jazz-club geweest, zaten we aan een piepklein tafeltje pal voor het podium met de toeter van de sax in onze oren. maar het was wel bijzonder!

    Tom McRae mag ik ook graag horen, ik vind All Maps Welcome ook een heel goed album.

Reacties zijn gesloten.