Recensie: King Creosote & Jon Hopkins – Diamond Mine

Volgens mij zag ik deze plaat al voorbij komen in een van de uit de hand gelopen discussies hier op de website. Hoog tijd om er wat meer woorden aan te wijden. Uit de mooie recensie op damusic begreep ik dat deze plaat een herinterpretatie is van een aantal songs die King Creosote, alias Kenny Anderson, in de loop der jaren geschreven heeft. Ik moet zeggen dat het een meesterlijke herinterpretatie is geworden. Niet dat ik de originelen ken, maar ik ben erg onder de indruk van dit album.

Diamond Mine laat zich het beste als album luisteren en je wordt dan een half uur lang ondergedompeld in een aantal mooie liedjes, die met ruimte voor tijd en rust worden uitgevoerd. Het eerste nummer is bijvoorbeeld geen liedje, maar een soort sample, waarin je mensen aan tafel hoort zitten eten, of iets dergelijks, waarna er op een gegeven moment wat gepingeld wordt op een piano. Heel relaxed, we hebben de tijd, rustig aan… en zo gaat die over op nummer twee. Dat langzame, rustige blijft de bepalende sfeer op de plaat. De thematiek van de nummers is vaak het leven op zee, terwijl je zelf op het land bent, dus misschien het perspectief vanuit een vissersdorpje of iets dergelijks.

Diamond Mine is een bijzondere plaat geworden waarvan het luisteren bijna een fysieke ervaring is: je wordt stil gezet en een half uur lang speelt je leven zich in een langzamer tempo af. Langzamer, maar wel intenser door de schoonheid van de liedjes. Komt dat zien!

Beoordeling 9/10

Advertisements

20 gedachtes over “Recensie: King Creosote & Jon Hopkins – Diamond Mine

  1. Uit de hand lopende discussies…. Hoe kom je daar nu bij? Ik noem dat caleidoscopisch commentariëren: elke keer verschijnt er weer een nieuw plaatje, een nieuw inzicht, een nieuw muzikaal patroon. 😉
    Ik heb daardoor inderdaad deze plaat ontdekt en via spotify beluisterd. In één woord: prachtig. Je omschrijft het ook erg mooi. Die komt ook op mijn (eindeloze) lijstje te staan om nog eens fysiek aan te schaffen.

  2. haha misschien is dat bijbaantje bij een platenzaak nog geen heel slecht idee

  3. Ik heb in een uit de hand gelopen reactie van mij inderdaad iets gezegd over deze plaat. Het is een plaat die ik zelf gemaakt zou willen hebben: folk en ambient, twee stijlen die ik zelf zou willen kunnen maken (daar moet overigens nog erg veel voor gebeuren;-)). Maar to the point: deze is inderdaad prachtig.

    • Wat lees ik nu, Daan: muzikant in spé? Je eerste album gaat natuurlijk wel naar Mousique, toch? Dan zullen wij het op milde toon bespreken…

      • Sorry Kees, dit is een misverstand. Ik bedoel dat ik graag folk en ambient zou willen maken. Maar dat zou ik vooral doen als ik heel veel tijd zou hebben. Op het moment heb ik alleen een banjo in huis en die moet ik nog goed leren spelen. Mocht ik ooit toch een album maken, dan gaat ie uiteraard naar mousique.:-) Misschien dat ik de tijd dat ik op mousique rond aan het hangen ben gewoon beter kan besteden aan muzikale ontwikkeling. Ben trouwens wel benieuwd of jullie naast passief ook actief bezig zijn met muziek? Hoewel dat natuurlijk weer erg off-topic wordt.;-)

      • Jij gaat in jouw fan zijn van Sufjan wel erg ver!
        Ik bespeel alleen de neusfluit… En ik zing regelmatig mee met de gemeente 😉 Volgens mijn eigen kinderen veel te hard…

      • Er zijn wel meer banjohelden dan Sufjan hoor.;-) Maar hij is het wel bij uitstek ja.
        Mensen die hard meezingen in de gemeente vind ik vaak erg vermakelijk.:P

      • Dan moet je naar Urk of Katwijk gaan: daar kunnen ze loeien! Heeft volgens mij ook met de zee te maken. (zo, zijn we weer terug on topic).

  4. Wat jij schrijft over die sfeer over zee, doet erg denken aan het mooie album Man of Aran van British Sea Power. Ken je dat? Het is een instrumentaal album, gemaakt bij een hele oude stomme film over de eilandengroep Aran, waar vissers een hard bestaan leiden. De muziek is schitterend. Niet zo verstild als Hopkins, eerder als Explosions in the Sky.

  5. Ha, hij komt ook in mijn weeklijstje vandaag! Jon Hopkins maakt solo ook bijzondere elektronische cd’s en hij was ook van de partij op Brian Eno’s vorige cd. King Creosote zelf moet ik nog eens verder onderzoeken…

    Mijn 2 cent:
    Twee bijzondere muzikanten komen hier samen. King Creosote ofwel Kenny Anderson met zijn eigenzinnige liedjes in combinatie met de geweldige elektronische componist Jon Hopkins. Hopkins heeft naast uitstekend solowerk ook acte de presènce gegeven op Brian Eno’s album van vorig jaar. Nu brengen ze samen adembenemende folktronica, waarbij ook Americana, singer-songwriter en pianomuziek te horen valt. Ze duwen je zachtjes ruim een half uur even een andere realiteit in vol fluisterrijke pracht.

    • Da’s typisch JW, mensen: in vijf zinnen een album typeren. Kan ik nog een hoop van leren… 😉

    • Die King Creosote heb ik intusen in mijn bezit en wel via zijn album ‘Flick the Vs’. Leve Play.com met zijn gigantische opruiming van de week..
      De cover is al even mooi als bovenstaande: http://www.thelineofbestfit.com/wp-content/media/2009/04/kings_vscover.jpg
      Meer had ik er niet van gezien, dus ik waagde de gok (voor het geld hoefde ik het niet te laten). Je zou verwachten met zo’n cover – en die plaat met Jon Hopkins in gedachten – dat het Engelse folk zou zijn. Maar doe er maar een hele flinke scheut electronica bij. Het is warme electropop, die regelmatig ook echte folktronica is. Maar wel behoorlijk eigenzinnig. De stem van deze King lijkt erg op die gast van Hot Chip. Je moet daar wel van houden. Ik doe dat wel!
      Bij deze cd zat nog een extra schijfje dat een meer ingetogen King Creosote laat horen. Ook zeer fraai. Kortom: een heerlijk koopje!

  6. naar aanleiding van deze recensie, Daniel, heb ik deze plaat ook eens goed beluisterd en wow: wat een buitenaardse schoonheid!
    blijkbaar heb ik iets met combinatie singer-songwriter en ambient-producers, ik vind bv Manafon van David Sylvian ook prachtig, in een aantal opzichten vergelijkbaar met deze, maar veel donkerder van toon. Creosote/Hopkins klinkt veel luchtiger. Het is echt muziek die optilt, of zoals Daniel al verwoordde: stilzet.
    Bedankt voor deze gouden tip!

  7. Bombshell is trouwens ook een mooi album van Creosote.

    Diamond Mine is nu ook genomineerd voor de Mercury Price, net als de nieuwe Elbow (o.a.)
    Ben benieuwd.

    • en het zijn dus niet KC &JH geworden die de Prize hebben opgestreken, maar PJ Harvey. Een terechte winnaar denk ik toch, met een van haar beste albums uit haar ouvre.

  8. Pingback: nieuw album Imogen Heap op komst « mousique

  9. ik heb de cd vandaag eindelijk over de post gekregen (het heeft even geduurd). naast de muzikale aspecten die hier al uitgebreid aan de orde zijn geweest, kan ik de vormgeving van deze cd echt waarderen, zo zou het volgens mij moeten zijn:

    eenvoudig doch sfeervol vormgegeven, geen poespas, een effectieve verpakking: ruimtebesparend kartonnen hoesje met wel een plastic cd-tray (zodat je cd niet zo snel beschadigd) en een sleeve voor het tekstboekje, waarin alle songteksten (tegenwoordig een zeldzaamheid helaas).

  10. Pingback: Jaarlijstjes 2011 « mousique

  11. Pingback: Jaarlijstjes 2011 – laat je stem horen! « mousique

Reacties zijn gesloten.