Recensie: Nouvelle Vague Best of

Een goede cover maken, is nog niet zo eenvoudig. Wat mij betreft, is het daarbij niet de bedoeling om het nummer in dezelfde klankkleur, tempo en stemvoering te zingen. Dat voegt niets toe. Nee, het is het mooist als iemand het betreffende liedje naar zijn/haar eigen hand kan zetten. Johnny Cash kon dat als geen ander. Peter Gabriel doet het ook alleraardigst op Scratch my back. En een onbekende grootheid op het gebied van verrassende covers is Susanna Karolina Wallumrød (van Susanna and the Magical Orchestra). Deze Noorse dame zingt zich op uiterst trage en vooral prachtige wijze door de covers heen. Dit ligt dicht tegen de band aan, die ik nu voor het voetlicht wil halen: Nouvelle Vague. Alleen klinkt dat warmbloediger en vooral veel lichtvoetiger dan de Noorse evenknie.

Nouvelle Vague kennen we natuurlijk als de Franse filmstroming, die zich in de jaren 60 afzette tegen de fabriek, die Hollywood heette. Regisseurs als Godard, Rohmer en Truffaut wilden vooral een dromerige en kunstzinnige filmstijl hanteren. De soundtrack was vaak gevuld met jazz. Nouvelle Vague is daarnaast ook het Franse equivalent van New Wave, de muziekstroming die in de jaren 80 de punk vergezelde. Bekende bands uit dit genre zijn Joy Division, The Cure, U2 en The Police.

De huidige Franse band Nouvelle Vague combineert eigenlijk in haar muziek beide genoemde betekenissen. Hun liedjes betreffen vooral covers van New Wave-bands (en andere jaren 80-bands), maar daarbij hanteren ze wel regelmatig de jazz als muziekstijl. Daarnaast laten ze ook bossa-nova horen en soms zelfs reggae en Mexicaanse volksmuziek.

Het hart van Nouvelle Vague wordt gevormd door Marc Collin and Olivier Libaux. Zij maken gebruik van verschillende zangeressen, die allemaal een zwoel en soft stemgeluid hebben. Guuz Hoogaerts, alias Guuzbourg, bedacht voor zulke dames een passende term: zuchtmeisjes, ‘filles sourires’ in het Frans.
Dit alles bij elkaar biedt een mooi concept: een donker en dreigend New Wave nummer (want dat is het vaak) krijgt een lichtvoetige uitvoering, gezongen door zo’n ‘zuchtmeisje.’ Prachtig voorbeeld is bijvoorbeeld het bekende nummer Love will tear us apart van Joy Division. Je kunt dat gerust de zwanezang van Ian Curtis noemen, maar nu horen we spelende kinderen op het strand, het fluitje van de badmeester, een akoestische gitaar, een klokkenspel, brushes die over drums strijken en zo’n heerlijke vrouwenstem met zwaar Frans accent. Just can’t get enough van Depeche Mode wordt een swingend bossa-nova nummer, waarin niets meer terug te horen is van de synthesizer-stamper die het ooit was. Op Master and servant, ook zo’n kraker van Depeche Mode zingt Martin Gore zelfs mee! Andere mooie uitvoeringen zijn er van Blue Monday van New Order (met heuse kerstklokken!) en van Israel van Siouxsie and the banshees (in reggae-versie).

Het is niet altijd prijs. Heaven van The Psychedlic Furs is een niemendalletje geworden. Hetzelfde geldt voor de cover van Come on Eileen van Dexy’s Midnight Runners. Ook Pride van U2 is niet meer dan aardig. Maar daar staat tegenover dat Marooned van Wire een prachtige donkere uitvoering krijgt, inclusief een mooi duet dat een cello met een slidegitaar aangaat. Een bijzonder vermelding wil ik ook nog maken voor Enola Gay. Het is één van mijn lievelingsnummers van Orchestral Manoeuvres in the Dark (OMD), een oude liefde van me. Enola Gay was de benaming voor de bommenwerper die de atoombom boven Hiroshima losliet. Nouvelle Vague maakt er een lichtvoetig nummer van. In het begin hoor je een telegraaf (verwijzing naar Telegraph, een ander nummer van OMD?), vervolgens een speelgoedpianootje, en dan een Cessna-vliegtuig. Je kunt het heiligheidsschennis noemen, maar ik vind het ontroerend hoe prachtig klein dit nummer gehouden is.

Natuurlijk, na vier albums rond dit concept is de nieuwigheid er vanaf. Het niveau werd er gaandeweg ook niet beter op. Maar dan is zo’n Best of natuurlijk een goede uitkomst! Zeker in de limited version die ik voor weinig wist te bemachtigen. Ik weet wel wat er meegaat in de auto voor de vakantie in La douce France! En natuurlijk ook op mijn iPod, terwijl ik nip aan mijn rosé (witbier mag ook).

13 gedachtes over “Recensie: Nouvelle Vague Best of

  1. Kijk, dit vind ik nou lekker muziek! Zou prima binnen North Sea Jazz passen, waar ik morgen ga genieten van groten als BeBe King, Robert Randolph, Paul Simon, Andreya Triana en anderen…

    Deze cd is niet makkelijk te krijgen, begrijp ik?

    • Ja hoor, maar niet meer zo goedkoop als ik ‘m had ;-).
      En Daniel, enjoy on North Sea!

  2. Jaja, dat lijkt me wel! Net als vorig jaar. Maar dit keer ga ik helaas maar één dag. Het is toch wel een beetje prijzig.

    • Doe de groeten aan Prince!
      Vandaag in Trouw een mooi paginavullend artikel over hem en ook nog een leuk stukje over een zgn. ‘ijsblazer’, die z’n instrumenten uit ijs maakt en ook nog bespeelt. Dat zal een warm geluid geven ;-).

  3. Nouvelle Vague ken ik wel, maar slechts vaag. Ik heb geloof ik ook een cd’tje uit de serie Late Night Tales, door hen samengesteld.

    Die Susanna Wallumrød vind ik ook helemaal geweldig. In 2007 was ik bij een concert in de Paradijskerk in Rotterdam, het was haast een religieuze ervaring (en niet alleen door de locatie). maar ik moet wel zeggen dat ik er na 2 albums een beetje op uitgekeken was, haar derde heb ik wel maar draai ik niet. Zij komt uit de Noorse scene waaruit oa ook Thomas Dybdahl komt en Jaga Jazzist (haar Orchestra is ook een Jaga Jazzist lid, Morten Qvenild).

    http://relirel.wordpress.com/2007/05/05/susanna-and-the-magical-orchestra/

    • Die Late Night Tales is een leuke serie. Vaak ook verrassende keuzes van die artiesten/bands. Zelfde principe zie je ook bij de rubriek Pandora’s Box playlist bij 3 voor 12:
      http://3voor12.vpro.nl/artikelen/artikel/44917785
      Wat een mooi verslag trouwens over dat concert in die Paradijskerk in Rotterdam! En de uitvoering van Love will tear us apart van Susanna and the magical orchestra mag er absoluut ook wezen.

  4. Mooi omschreven! Ik vind dit ook een leuke serie en inderdaad is niet alles even sterk. Overigens had ik precies hetzelfde bezwaar bij Heaven van The Psychedelic Furs (leuke band by the way). Leuk detail ook dat veel van hun werk op het label The Perfect Kiss uitgebracht wordt. Ik heb hun 3 gangbare cd’s plus nog een Hollywood tribute…al die mixplaten kan je gevoeglijk links laten liggen. Enkele een “best of” is dan best weer weinig. Als je dan toch 1 cd moet kiezen, dan gewoon de eerste…

    Kan iemand me trouwens vertellen hoe ik schuingedrukt en dergelijke hier doe?

Reacties zijn gesloten.