* the slipcase!

Anthony Fantano aka The Needle Drop aka The-Internet’s-Busiest-Music-Nerd (zoals hij zichzelf noemt), schrijft geen reviews, maar maakt er video’tjes van. En zo af en toe komt ie leuk uit de hoek met een humoristische bijdrage, zoals ook deze, over het nut van de slipcase bij cd’s. Ik kon er wel om lachen.

Advertenties

35 gedachtes over “* the slipcase!

  1. Hilarisch!
    Deze gast kende ik dus niet, maar hij heeft helemaal gelijk. Die cd van Dirty Projectors heb ik dus ook en ik had precies dezelfde vraag.
    Nog een aanvulling: Op A ghost is born van Wilco zie je op de slipcase een ei (!) en op de cd-hoes een (jawel) gebroken ei. That is art!

    • Eh, ik zie nu in mijn kast dat Wilco de koningen van de slipcase zijn: al hun albums sinds Yankee Hotel Foxtrot hebben slipcases! Waarbij die laatste Wilco (the album) als enige volledig identiek is aan de cd. Bij de rest: zoek de verschillen…
      Intussen denk ik bij mijzelf: waar ben ik eigenlijk mee bezig?
      Dus Anthony/Peter: thanks!

  2. LOL! Geweldig! Ik heb me die vraag zo vaak gesteld bij al die ECM releases……maar ik heb ze allemaal weggegooid (die ballast), tenzij inderdaad verschillend (en ook dan: why?). Erg leuk dit Peter.

  3. Inderdaad die cd van Jan Garbarek met het Hilliard Ensemble heeft dat ook. Volgens mij zijn die er ooit mee begonnen. In de klassieke hoek kunnen ze er ook wat van, trouwens.
    Geef me dan maar een digipack of nog dunner, als er maar wel een tekstboekje bij zit. Ik moet tegenwoordig steeds vaker het net op om die lyrics te checken, waarbij je vaak ook weer afhankelijk bent van die of gene, met de nodige verschrijvingen. Eh… waar gaat dit comment heen?

    • Ja ik ben helemaal voor milieuvriendelijke dunne kartonnen hoesjes. Zo lang alle artiesten met hun instrumenten er maar op vermeld staan. Lyrics vind ik dan zelfs secundair, zeker als er bv een link naar staat of als het gewoon goed verstaanbaar gebracht wordt. Marissa Nadler’s laatste cd is een mooi voorbeeld, waar een openklapbaar dun kartonnen hoes alle informatie bevat.

  4. Hahaa, leuk. Dat laten verspringen van het beeld (met snelle montage) in het filmpje doet me denken aan Roos en haar Mannen die destijds Villa Achterwerk presenteerden. Dat is waarschijnlijk allemaal na jullie tijd, maar ik heb er erg om gelachen (en dat doe ik nog steeds).

    Maar Anthony maakt zeker een goed punt hier.

    • Hé, ik mag dan 84 zijn, maar ik heb wel een jong hart! Ik kan me die vrouw op pumps met haar klunzige assistenten zeker nog herinneren. Maar mijn helden waren Max Laadvermogen en Rembo & Rembo.

      • Nou, geef me dan maar de poëtische taal van Hooglied (het liefst in de bewerking van Judith Herzberg).

    • Tja, voyeurisme is van alle tijden. Dat ontdekten Bathseba en Suzanna ook al… En Brian de Palma’s Body Double heeft er ook kaas van gegeten. Maar voordat we dit onderwerp gaan uitdiepen (ik besef dat elk woord nu dubbelzinnig kan zijn), zullen we weer on-topic gaan?

  5. Sinds van de week heb ik In the Aeroplane over the Sea van Neutral Milk Hotel eindelijk fysiek in handen. Deze heeft ook een soort van slipcase, maar dan dicht aan de ene kant. Hier ook veel overlap, maar dat hoesje heeft wel een paar prachtige citaten over dit tijdloze album op de achterkant staan. Om die reden mik ik het dus niet bij het oud papier.

  6. …en een ware klassieker; ik heb de promo die dan weer als een cd-singel is uitgevoerd

    nieuwe cd van Amina Alaoui op ECM zit wederom in een weg te gooien slipcase; ik ben echt benieuwd wat het maken ervan kost, want het is ook nog eens op stevig karton en full colour…wellicht zijn die cd’s daarom wel altijd om en nabij de 20 euro

    • Precies, gewoon geld verdienen dus, want dat kartonnen hoesje kost ook weer geen 8 euro…

      Jeff Mangum cureert trouwens All tomorrow’s parties in december:

      Bijna een reden om dan naar Engeland af te reizen…

  7. The Wagon Fair van ME, maar vooral ( ) van Sigur Rós zijn albums in mijn collectie waarbij de slipcase een echte toevoeging!

    • Wat ik wel een mooie variatie vind, is een soort hoesje, met daarin de cd in een uitgebreid boekje. Voorbeeld: Leave your sleep van Natalie Merchant (het dubbelalbum). Ook heel mooi: Unearthed van Johnny Cash (met ook een mooie prijs ;-)!)

      • De cd in een boekje. Dat vraagt bij mij om ongelukken. Schijfjes die keer op keer op de grond kletteren en dan met enorme tikken de tracks afspelen.

      • Nee Daan, vaak zit er in zo’n boek een mooi steekhoesje. Knappe jongen als je daar je cd’s uit laat kletteren. Doe jij aan vrij worstelen met digitale geluidsdragers of zo?
        En tikken kunnen best mooi zijn. In de electronische muziek noemen we dat glitches. Machinefabriek is er groot mee geworden. Zo maak je je eigen remixes van je cd’s!

      • Ja, ik heb wel smaak hoor 😉

        Op Ophelia staan trouwens twee prachtige duetten van Natalie Merchant met Karin Peris van The Innocence Mission (en daar is ze weer!)

      • In mijn ouderlijk huis kletteren cd’s per definitie gewoon op de grond. Ik ben altijd erg op mijn hoede daar.
        Maar om weer ontopic te geraken: met zo’n slipcase-geval heb regelmatie geworsteld. Het hoesje wilde er dan gewoon niet uit. Had vroeger cd-hoesjes waarop een soort remsporen te zien waren van de slipcase die er met geweld af gehaald moest worden. Kan me er nu nog kwaad over maken!;-)
        Maar wel fijn om toch weer bij The Innocence Mission uit te komen. Ik zal Natalie Merchant op Spotify gaan beluisteren binnenkort!

      • Gewoon alles van haar draaien, alles is mooi! (ook haar looks; ze lijkt een beetje op mijn moeder; dit is niet oedipusiaans bedoeld trouwens)

      • Ja, maar op een gegeven moment is Merchant bij 10.000 Maniacs weggegaan en de band ging door en maakte een draak van een plaat. 10.000 maniacs stond of viel dus wel bij Merchant met haar geweldige stem én compositievermogen.

      • Klinkt inderdaad mooi. Doet me enigszins denken aan de band Hem (album ‘Eveningland’ is fijn). Alleen heeft dit iets meer pit.

      • klopt, het draaide allemaal om Merchant’s compositorisch vermogen en muzikale ideeën
        Blind Man’s Zoo is een grote favoriet alhier….en een aanrader voor degene die hem niet kent

      • Die’s zeker fraai! Our time in Eden mag er ook wezen (ook om de hoes!).
        Motherland van Natalie Merchant solo vind ik ook subliem.

  8. Het klinkt zo arrogant te zeggen: jazeker heb je smaak….maar we hebben in ieder geval op elkaar gelijkende smaken…

    Oja, When They Ring The Golden Bells en Frozen Charlotte….ook heel mooie bijdragen van Yungchen Lhamo (by the way)

  9. Dat is niet arrogant, dat getuigt van goede zelfkennis ;-)!
    Gelukkig zijn er ook nog geschillen. Ik noem een David Sylvian en diverse metaalvormen (maar het begint nu een beetje op de chat bij Senzor te lijken, een tweede ;-))

    Je bedoelt die Tibetaanse zangeres? Mmm… ik weet het niet helemaal. Wereldmuziek is geloof ik toch meer jouw ding.

    • Zoals Oscar Wilde zei: my taste is electic; whatever moves me…..en ook iets als: mijn smaak is simpel, alles wat mooi is.

      Wereldmuziek blijft voor mij eigenlijk de meest verrassende muziek deze dagen, de rest zijn meer varianten op het bekende. Maar op onbekend terrein de traan en lach ontdekken is een geweldige ervaring.

      • Mooi gezegd JW! Tegelijk natuurlijk zeer subjectief, want wat de één mooi vindt, vindt de ander een verschrikking, of doet hem/haar niets. Maar goed, dat maakt zo’n site als deze ook zo leuk!

        Ik houd ook wel van wereldmuziek op z’n tijd: Tinariwen, Amadou & Mariam, klezmer, balkan, maar het is niet mijn hoofdsmaak, zullen we maar zeggen.

  10. Jazeker…zonder variatie wordt alles saai. Ik kan ook niet zeggen dat het mijn hoofdsmaak is, maar ik probeer wel veel bij te houden. Dat alles wil ik ook in mijn serie “Muziekreis zonder paspoort” (nu 3 delen uit) verder uitdiepen.

    http://www.subjectivisten.nl/de_subjectivisten/2011/04/muziekreis-zonder-paspoort-3-hongarije.html
    http://www.subjectivisten.nl/de_subjectivisten/2011/03/muziekreis-zonder-paspoort-2-macedoni%C3%AB.html
    http://www.subjectivisten.nl/de_subjectivisten/2011/02/muziekreis-zonder-paspoort-1-bulgarije.html

    Zo en nu ga ik buiten spelen!

Reacties zijn gesloten.