klinkt als Bon Iver

Over Bon Iver hebben we het al gehad. Liet hij met zijn verpletterende debuut al een onuitwisbare indruk achter, inmiddels heeft hij mij met zijn nieuwe album ook al aardig bij de lurven gegrepen.

Ik denk dat we gerust kunnen stellen dat hij een van de meest oorspronkelijke artiesten is die er op dit moment zijn. Terwijl hij met zijn tweede album al weer nieuwe wegen inslaat laat menig artiest zich inspireren door het verstilde Emma Forever…

Neem bijvoorbeeld het Groningse The Black Atlantic met hun debuut cd Reverence For Fallen Trees, dat vorig jaar uitkwam. Geert en consorten sloten zich net als Justin Vernon op in een soort berghut (cabin) om een tiental prachtige liedjes in te blikken. Daniel schreef er al een recensie over.

Dan hebben we Jonas David, de jonge Duitser die onlangs op het Volkoren label zijn debuut Keep The Times uitbracht. Ook hij zonderde zich af als een monnik om in eenzaamheid naar inspiratie te zoeken. Het resultaat is wederom een mooie gevoelige cd, maar die wel heel erg aan Bon Iver doet denken.

Als laatste noem ik Will Samson, de Engelsman die eerder met voornoemde The Black Atlantic tourde, verhuisde naar het Europese vasteland en zonderde zich af (hoe verrassend) om in zes maanden tijd een bijzonder album (hello friends, goodbye friends) op te nemen op een 6-sporen recorder die hij van zijn vader kreeg. Wederom is het verstilling en eenvoud wat de klok slaat.

Nu moet je niet denken dat ik flauw wil doen en deze drie artiesten af wil zetten als slappe aftreksels of goedkope kopieën van Justin Vernon. Niets is minder waar, ik denk dat ze stuk voor stuk interessant genoeg zijn om zelfstandig op hun waarde geschat te worden. Luister zelf maar via de bijgevoegde links (allemaal bandcamp pagina’s). Het geeft wel aan hoe onmiskenbaar de invloed van Bon Iver is op jonge artiesten. En niet alleen op jonge artiesten trouwens, want Peter Gabriel coverde het prachtige Flume al meesterlijk op zijn laatste album, Scratch My Back.

Advertenties

58 gedachtes over “klinkt als Bon Iver

  1. Ik vond die Jonas David inderdaad wel erg veel op Bon Iver lijken, die stem! Maar ook best wel saai.
    Black Atlantic vind ik een stuk beter, zeker in arrangementen en instrumentatie.
    En Peter Gabriel is natuurlijk buitencategorie. Zijn stem trek ik ook nog steeds beter dan die van… Ach, laat maar! Gabriel heeft dit inderdaad heel mooi gedaan.

  2. Zelfs Kanye West is fan van Bon Iver. Iver doet ook mee op die laatste cd van West. Zou je niet verwachten, twee van die genieën uit totaal verschillende genres bij elkaar… Alleen dat al is geniaal.

    • Inderdaad een boeiende samenwerking en dan ook nog eens een keer o.a. op het bruutste nummer van My beautiful dark twisted fantasy: ‘Monster’.

    • Hier het bewijs van het wederzijdse respect: Kanye West ft. Justin Vernon op Coachella (excuses voor de beroerde geluidskwaliteit, maar daar kan ik ook niets aan doen):

    • Tja, ik kan hier nog niet echt op reageren, want mijn cd is nog niet binnen. En de Luisterpaal gaf me niet echt de mogelijkheid om de productionele kant van het album naar waarde te schatten. Het oordeel wordt dus even opgeschort.

    • Ik ken z’n debuut minder goed, maar vind z’n laatste cd gewoon erg mooi. Voor kritiek op de productie etc. moet je niet bij mij zijn.

    • Oh ja, en ik ben een beetje theoloog. Laat ik dan dit zeggen: de productie is fenomenaal en de recensist van allmusic maakt zich schuldig aan zware heresie.

      • Ah die, ik mag graag zijn bijdragen aan ‘Letter en Geest’ (Trouw) lezen: Augustijns in de goede zin des woords. Een beetje de Johnny Cash van het theologische discours…

      • Z’n colleges waren helemaal legendarisch. Die man is nog regelmatig geïmiteerd door mij en studiegenoten.;-)

  3. Wil Samson ken ik niet, maar The Black Atlantic en Jonas David wel. Allebei erg goed, maar je hoort inderdaad duidelijk Bon Iver. Jonas David heeft wel de neiging om gedurende het album wat saaier te worden. En dan is het jammer dat ie zo nadrukkelijk als Bon Iver klinkt, want dat blijft het toch een beetje z’n kleine broertje.

  4. Bij Bon Iver word ik soms wel moe van dat hoge stemmetje, komt erg gekunsteld over. Sowieso heb je daar tegenwoordig legio van, waarbij Bon Iver absoluut niet de aanstichter is. En ze hebben ook allemaal een baard, heel verdacht. Oorspronkelijk? Mwoah, hij kan op een originele manier omgaan met bestaande elementen, net als een Patrick Watson of een James Vincent McMorrow, maar ze zijn behoorlijk schatplichtig aan Iron & Wine, Elliott Smith, Devendra Banhart en Antony & The Johnsons (om er maar eens een paar te noemen). Dat laat Justin in interviews ook doorschemeren. Ik vind de liefde voor zo’n artiest mooi om te lezen, maar ik zou hem nu nog geen heldenstatus toedichten. Klinkt als Bon Iver is voor recensies nu natuurlijk wel te gebruiken, want de bekendheid is groot.

    The Black Atlantic is veel meer dan enkel een “klinkt als” , ik noem zelf Bon Iver wel als referentie, maar in dit rijtje: Denk daarbij aan een gevoelige mix van Múm, Sigur Rós, Patrick Watson, Sufjan Stevens, Peter Broderick, Bon Iver en Clemm…

  5. Hoi JW! In tien zinnen gezegd, wat ik Peter al in tien bijdragen probeer duidelijk te maken. Nu hij weer!

  6. Laten we ook zeker in acht nemen dat Justin Vernon maar een paar cd’s in zijn blokhutje had destijds, waaronder ‘Birds of my Neigborhood’ van The Innocence Mission (zie hier het interview: http://vooruit.be/nl/page/1154) Dat is zeker een inspiratie geweest! Het feit dat Justin geïnspireerd is door veel anderen wil natuurlijk niet zeggen dat hij geen heldenstatus heeft bereikt. Iedereen is ergens schatplichtig aan.

    • Dat hij dat album van The Innocence Mission heeft ingedronken, maakt hem ieder geval tot gezegend mens. Stond die blokhut ergens bij de Canadese meren? 😉
      Maar ik ben het wel met JW eens dat we Vernon nog even de tijd moeten gunnen. Trouwens, ik moet dat tweede album nog eens goed gaan beluisteren. Hurry up, Cd-wow!

    • Natuurlijk is iedereen wel ergens schatplichtig aan, maar als de schatgevers nog zo vers zijn gaat een heldenstatus me te ver…of zijn populariteit moet voor die categorie al voldoende zijn?

      En iemand je persoonlijke held maken kan altijd denk ik en is ook mooi. Maar laat ik het dan zo zeggen: Bon Iver’s muziek is mooi, maar ik hoor nog niet heel veel onderscheidende elementen die hem uniek maken.

  7. ik kan de snelheid van de reacties hier niet bijhouden hoor (er moet tussendoor ook nog gewerkt worden), maar hier even een paar reacties van mijn kant:

    @Daniel: pittige kritiek mag natuurlijk (allmusic), hoewel ik het een beetje vergezocht vindt. hij komt daar met allerlei zgn. technische bezwaren tegen de productie, terwijl het volgens mij gewoon een kwestie van smaak is. Ik ben ook wel blij dat Vernon niet voor een productie alla Kanye West heeft gekozen, want dan hadden we uiteraard een heel andere plaat gehad. Wat ik wel met de recencist eens ben is dat het laatste nummer een draak is, maar goed een misser op een cd daar kan ik wel mee leven (en bovendien is ook dat weer heel subjectief).

    @J-W: zeker is ook Vernon schatplichtig aan anderen en dat is ook prima. toch vind ik dat hij er echt zijn eigen draai aan geeft, waarmee hij met kop en schouders boven sommige onbeschaamde imitators uitsteekt. Oorspronkelijk hoeft wat mij betreft ook niet altijd origineel te zijn, dat is toch iets anders. Met oorspronkelijk bedoel ik dat het echt is, uit de persoon zelf lijkt te komen en niet een kunstje is. In die zin vind ik Bon Iver echt een oorspronkelijke muzikant.
    Ik ben het met je eens dat The Black Atlantic geen kopie is van Bon Iver, en zo heb ik het ook niet bedoeld. Wat mij betreft steekt TBA ook ver uit boven de twee anderen qua creativiteit/originaliteit.

    Het is vaak denk ik een heel persoonlijk gevoel waarom je een artiest waardeert op een manier zoals ik Bon Iver waardeer. Ik heb dat bv ook met Micah P Hinson (wederom met dank aan Daniel D. voor het op zijn spoor brengen), maar ook die is weer niet bijzonder omdat hij zo vreselijk origineel of vernieuwend is, maar vooral omdat ie een snaar bij me raakt en oorspronkelijk op mij overkomt. Wat dergelijke artiesten wel vaak hebben is dat ze in staat zijn om op een soepele en haast vanzelfsprekende manier allerlei invloeden te assimileren in hun sound, zonder daarbij geforceerd te gaan klinken. Dat geeft m.i. wel een bepaalde klasse aan.
    Zo plaats ik Bon Iver/Justin Vernon ook; een held is een groot woord, maar hij is wel rete-inspirerend. En wat mij betreft mag ie in gezelschap verkeren met artiesten als Iron & Wine, Patrick Watons etc.

    • Ha die Petrus! Je hebt tijdens je werk er wel over nagedacht. Man, wat een antwoord. Aux serieux: goede nuancering. En ja, oorspronkelijkheid is ook weer niet hét criterium wat mij betreft. Popmuziek mag ook gewoon ambachtelijk goed zijn of juist een parodie zijn op iets bestaands.

    • Het laatste nummer een draak? Het begint klinkt misschien als een Opwekkingsnummer, maar naar mijn mening ontpopt zich daarna veel schoonheid.

      • Amen, broeder! Daarom vreesde ik het ergste toen ik het begin van de afsluiter van ‘Bon Iver, Bon Iver’ hoorde. Echter moet ik zeggen dat het al met al een prachtig nummer is. Al wordt er wel met commerciële gladheid gespeeld.:-)

  8. Dat begin klinkt inderdaad als een goedkope worshipsong, maar dan komt er wel een auto-tune bij en dat vind ik op z’n tijd best lekker (mooiste voorbeeld: Sufjan Stevens in Impossible Soul). En als ik dan dit lees: ‘the final track “Beth/Rest” when Vernon sings, “I ain’t livin’ in the dark no more” it is clear he isn’t dancing in the sunshine, but rather shading toward a new light’; dan vind ik het eerder een mooi vogeltje dan een draak…

    • Wederom amen!! Heel mooi gezegd, helemaal mee eens (ook over die auto-tune bij Sufjan:-)). Een autotune als zodanig is niet verkeerd, de nummers waarin deze gebruikt wordt, zijn vaak… tsja…. draken. Hier een uitzondering inderdaad.

  9. Voorbeeld van een drakerige autotune: Kanye West’s 808 & Heartbreak. In de Hiphop en R&B kunnen ze sowieso geen maat houden wat die autotune betreft. Dat heeft vast te maken met het feit dat ze eigenlijk niet kunnen zingen.

    • Ik heb je twee keer gelijk gegeven, maar met Kanye West en dergelijke hiphop bemoei ik me niet.;-)

      • Even door the ‘f-words’ en ander geschuimbek heenluisteren; dan hoor je op Kanye West’s laatste een amalgaam aan muzikaal zeer inventieve ideeën. Mousique-maat Daniel de W. noemde West niet voor niets de ‘Mozart’ onder de hiphoppers. Wat wil je met samples van Kring Crimsom en een intro van een koppel hoorns!

      • Ik hoop dat het ‘Of lights’ van Shabaz Palaces ook goed is, die staat namelijk wel op Spotify.;-) Opzich ben ik bereid door f-woorden heen te luisteren, maar bij hiphop denk ik wel vaak aan thematiek die ver van mij af staat/hoort te staan.;-) Via Last FM ooit wel wat interessante hiphop van de band cLOUDDEAD gehoord.
        Op het moment denk ik hard na over een bruggetje naar Bon Iver of iets dat zo klinkt, want dit is weer eens vreselijk offtopic.;-)

      • Niet zo spastisch Daan. Hier op Mousique kan alles, zolang het maar de Musica betreft.
        Mocht dit niet helpen, zoals gezegd is er een vriendschap tussen Bon Iver en Kanye West. Ik zou zelfs kunnen linken aan de vorige topic, want een bandje van Justin Vernon is The Volcano Choir en dat is weer behoorlijk sferische post-rock (nu maar 5 eurootjes bij cd-wow).

      • Ik beproef alles en behoud het goede. Uiteraard wil ik niet heiliger en spastischer overkomen als ik ben.;-) Maar wat een waslijst van ‘te beluisteren muziek’ heb ik nu zeg….!

      • Kanye West valt me niet tegen. Klinkt zeker interessant. Tekstueel toch niet zo mijn ding, als je begrijpt wat ik bedoel.

  10. @ cornelisb Ik citeer: “En ja, oorspronkelijkheid is ook weer niet hét criterium wat mij betreft. Popmuziek mag ook gewoon ambachtelijk goed zijn…”
    Dan moet je toch maar die nieuwe cd van Eric Clapton aanschaffen als je straks in Frankrijk bent 😉

    • Ha leeuwentemmer! You got me! Maar er zijn natuurlijk wel grenzen aan ambachtelijkheid: het moet niet slaapverwekkend en tenenkrommend worden.

  11. Nee, da’s nooit goed. Heb je trouwens Kate Campbell al gecheckt?

  12. Ja, heb ik gecheckt. Sympathiek initiatief, maar met de muziek heb ik niets.
    Dan weer ff heel wat anders: gisteren heb ik de prachtige film ‘The Tree of Life’ gezien. Ook de soundtrack was schitterend. Aanrader!

    • Niets is niet veel… Ach, een mens kan groeien in wijsheid en inzicht, toch?
      Die film staat nog op mijn verlanglijstje…

      • Niet te lang wachten. Het is echt ene biosfilm; niet geschikt om als dvdtje te checken…

      • Mooie bespreking Peter. Die ambivalentie proef je bij meer filmrecensenten. Ik begrijp eigenlijk dat ik vooral voor die kosmische effecten naar de bios moet. Nou, dan kijk ik vanavond wel het oneindige heelal in om vervolgens met Pascal te concluderen dat het me niet alleen fascineert, maar ook bang maakt voor mezelf als ik bedenk hoe ik in stof, die de natuur mij gegeven heeft, zweef tussen de afgronden van het oneindige en het niets.

  13. Iets wat we trouwens beiden kunnen waarderen, waarschijnlijk, is de lang verwachte nieuwe cd van Gilian Welch, die inmiddels uit is! Maar nu gaan we wel erg off topic.

    • Zeker ben ik benieuwd naar de nieuwe Gillian Welch; ik heb haar volledige werk, dus om reden van volledigheid gaat die er al komen. Maar ik vind haar één van de mooiste vrouwenstemmen hebben. En die man van haar, David Rawlings, kan fantastisch gitaar spelen.

  14. Hoewel de zondvloed aan reactiemails mijn mailbox ongeveer doen barsten, heb ik hier nog een luistertip:
    http://www.cdbaby.com/cd/dougburrmusic

    Je kunt al zijn werk hier voorluisteren. Prachtige Americana/singer-songwritermuziek. Op zijn eerste cd uit 2003 (http://www.cdbaby.com/cd/dougburr) maakt hij nog Gospelmuziek, maar 4 albums verder heeft hij zijn woorden ook geslepen voor andere, aardse zaken. Nummer 2 (heruitgave uit 2008) (http://www.cdbaby.com/cd/burrdoug2) is fraai, nummer 3 uit 2007 (http://www.cdbaby.com/cd/burrdoug) een beauty en nummer 4 (http://www.cdbaby.com/cd/dougburrmusic en zie boven) vol onaardse pracht. Uiteraard dit alles geheel terzijde….

    • Inderdaad een goede tip! Ik ben liefhebber. Ik noem een van zijn platen (shawl) in een artikeltje ‘beste religieuze platen’. Ik snap ook niet echt dat zulke mooie muziek niet breder bekend is. Het is ook vrij moeilijk te krijgen.

    • En dit zegt mij nu weer helemaal niets, maar het is wel mooi. Thanks, JW! Ik ga een bijbaantje zoeken 😉

    • Dank voor de tip. Op daytrotter.com gratis een sessie van ‘m te downloaden (moet je wel even een account aanmaken). Ik zal het snel eens luisteren.

  15. .
    Nou ik denk dat het religieuze aspect mensen nog wel eens afschrikt. De cd waarop hij dat aspect het minst benadrukt is meteen ook het meest bekend. Eerlijkheid gebied mij te zeggen dat de enige cd die ik niet heb zijn eerste is, omdat het wel erg lijkt op een muzikale preek die er bij mij dan niet als een preek ingaat. Ik houd net zo min van wijzende vingers als van opgestoken, afwerende handen. Meestal luister ik niet eens zozeer naar teksten, maar bij zijn debuut kan je er haast niet omheen. Ik draai heel graag 16 Horsepower, Low, Woven Hand en dergelijke, maar die verpakken alles dan ook in betoverende muziek die de boventoon voert.

Reacties zijn gesloten.