Recensie: Various artists For Nihon

De zee begrijpt niets
Maar Hokusai sneed zwijgend
de golf uit in hout

Deze haiku dichtte Manon Uphoff t.g.v. de verschrikkelijke ramp die Japan in maart j.l. trof. De stichting Cordaid Mensen in Nood heeft een sympathieke actie op poten gezet: Haiku for Hope. Hier kunnen mensen een haiku dichten, die in het Japans wordt vertaald en doorgestuurd naar de mensen in Japan. Ook bekende schrijvers verlenen hun medewerking.

Manon Uphoff maakt in haar haiku melding van Hokusai. Deze Japanse houtsnedekunstenaar is het meest bekend geworden om zijn werk De grote golf van Kanagawa. Die golf lijkt wel een monster met klauwen. Zo’n monster kwam er 11 maart j.l. over de Japanse kust heen, met alle verschrikkelijke gevolgen van dien.

Ook Keith en Hollie Kennif, muzikanten en eigenaars van het platenlabel Unseen, waren hier zo door getroffen dat ze collega’s vroegen om belangeloos een nummer ter beschikking te stellen voor een compilatie-album. Ze gaven dat de titel For Nihon mee. ‘Nihon’ betekent in het Japans letterlijk ‘opkomst van de zon’. Het is ook de Japanse benaming voor het land zelf. De opbrengst van het album komt in zijn geheel ten goede aan het Japan Earthquake Relief Fund. Net als bij Uphoff en Hokusai kun je zeggen dat vanuit de bewogenheid over een ramp prachtige kunst voortgekomen is.

Er doet een keur aan muzikanten mee uit de electronische hoek, ambient, neo-klassiek, dreampop, folk of post-rock. Er zijn (voor mij althans) bekende namen bij. Zoals Dustin O’Halloran die, samen met Adam Wiltzie van Stars of the Lid, een prachtige piano-ballad met atmosferische omlijsting laat horen. Peter Broderick, de multi-instrumentalist zingt een mooi folkliedje ‘Quiet long enough.’ Ruichi Sakomoto bespeelt bedreven de pianotoetsen. Biosphere laat z’n warme techno/ambient horen. Goldmund (artiestennaam van Keith Kenniff) zit achter een krakende piano en tovert er een prachtige neo-klassieke melodie uit, simpel Nihon getiteld. Ook Olafur Arnalds is een grote mijnheer uit de neo-klassieke hoek. Prachtig zijn daar met name de strijkers. Nils Frahm, een rijzende ster in hetzelfde segment heeft samen met ene Anne Muller een mooi nummer , Aussenreiter. Jon Hopkins, die Viva la Hida van Coldplay van z’n bombastische jas voorzag, blijkt ook intrigerende ambient te kunnen maken. Helios (ook een pseudoniem van Keith Kenniff) laat een prachtig instrumentaal nummer horen. Alva Noto maakt intrigerende en vervreemdende electronische muziek. Balmorhea, het experimentele post-rock-orkest, is ook van de partij en het slotakkoord is voor Max Richter met een schitterend nummer getiteld Bach in Mirror, dat een soort wonderlijke mengeling biedt van Bach en Satie, gespeeld op de piano.

Dit waren de bekende namen, maar aan het dubbelalbum werken ook onbekende goden mee. Althans, iemand als Clem Leek zei mij niets, totdat Jan Willem Broek vorige week  A light to guide you liet horen op radio Senzor. Het is een juweeltje waarin een pianomelodie gebed wordt in atmosferische ambientklanken. Colin Kenniff en Hollie Kenniff geven in Wind and Distance een proeve van bekwaamheid hoe je een nummer in post-rock-stijl opbouwt, met de nadruk op gitaar. Je wacht op de eruptie – er wordt ingehouden en nog meer ingehouden – en de explosie blijft uit. Spannend en ontroerend. Ene Ametsub laat in Opening horen hoe ambient verrassend kan zijn: met name de lagen beats zijn hier prachtig. Little Phrase werkt weer met glitches en Sawako laat een mooi liedje in dreampop-stijl horen.

Kortom: wil je een staalkaart krijgen wat de huidige sfeervolle electronische muziek, neo-klassiek en post-rock biedt, dan ben je met dit dubbelalbum aan het goede adres. Veel nummers zijn instrumentaal, maar er staan ook een aantal liedjes op. Het viel mij op dat de piano het vaakst te horen is. Dat is niet vreemd, want misschien is de piano wel het meest uitgelezen instrument om de melancholie, het verdriet én de hoop te laten klinken. Het hele album sluit ook perfect aan bij de Japanse cultuur en mentaliteit, waarin ingetogenheid en vastberadenheid belangrijke kenmerken zijn.

Nog korter gezegd: als je deze cd aanschaft, krijg je niet alleen 38 schitterende nummers, maar steun je bovenal ook een bevolking, die zo zwaar getroffen is. Mijn zegen heb je!

98 gedachtes over “Recensie: Various artists For Nihon

  1. Ja prachtige compilatie, fraai omschreven en inderdaad ook nog eens voor een goed doel.
    Keith Kenniff timmert overigens al jaren aan de weg met zijn projecten Goldmund en Helios. Sinds kort ook onder zijn eigen naam en in de shoegazeformatie Mint Julep.

    Mensen die nog meer goede (muziek) doelen willen steunen en ook nog een tandje experimenteler aankunnen raad ik de dubbele cd Kanshin aan (zelfde doel, kleine overlap qua artiesten…)

  2. Ik heb getwijfeld tussen For Nihon en Kanshin. Van die laatste kende ik toch te weinig namen, dus ik heb voor de ‘zekerheid’ van For Nihon. Kun je kort omschrijven wat de voordelen van Kanshin zijn?

    • Nog meer Japanners gesteund zou ik zeggen 😉

      Vanavond draai ik de Moving Dawn Orchestra ervan. Het zit deel in dezelfde hoek, maar heeft ook wat meer experimentele muziek…hoewel het allemaal sfeervol en filmisch blijft.

      • Alleen ben ik wel bang dat minder mensen dit gaan kopen dan “We are the world”… 😉
        Vanavond even luisteren JW!

      • Intussen draai ik het album via bandcamp. En wie trapt er af? Clem Leek!

  3. Wauw, dit moet wel erg goed zijn. En over mooie albumcovers gesproken…
    Dit genre vind ik geweldig. (Op het moment ben ik erg onder de indruk van het album ‘And their refinement of the decline’ van Stars of the Lid) En je steunt er ook nog een goed doel mee.
    Heel erg bedankt voor de tip!

    • Die genoemde cd van Stars of the Lid is grandioos. Alles van hen is schitterend trouwens.
      For Nihon zit echt voor een deel in dezelfde hoek en kent dezelfde melancholische sfeer.

  4. Van Kanshin ken ik een aantal namen van de compilatie ‘The Silence Was Warm’ (op Flevo gekocht op aanraden van Minco Eggersman). Ook erg sfeervol.

      • Tja, wat heb jij niet, JW???
        Mooie titel trouwens. Het zou me bijna verleiden om een draad op te zetten over liedjes/muziekjes over de stilte, maar laten we ons maar tot Le Tour beperken. Vanavond volgt er in dat kader natuurlijk weer een nummer voor de soundtrack. Nog even wachten of het sprintersgeweld inderdaad gaat losbarsten.

      • Gaan we filosofisch worden?
        Met das Nichtige bedoelde Karl Barth weer heel wat anders… Hoewel, dat past wel bij die duistere muziek die je soms op Caleidoscoop bespreekt.
        Goed, on topic: Kanshin is tot nu toe ook prachtig. Niet verklappen aan mijn budgethouder, maar deze gaat er ook komen… Ach, zolang het een vorm van altruïsme is, is er toch helemaal nikst mis mee? 😉

      • Karl Barth!! Ik heb vakantie verdorie.
        Kanshin klinkt prachtig inderdaad. Is ‘For Nihon’ ook ergens integraal te beluisteren?

      • Kom op, een beetje theoloog heeft de klassiekers in zijn hoofd en hart zitten, ook in de vakantie.
        Bij mijn weten is For Nihon alleen in een sampler te horen, een paar korte stukjes. Ach Daan: gewoon trekken die portemonnee voor onze Japanse medemens! Dit is een categorische imperatief 😉

      • Nou, helemaal theoloog ben ik nog niet hoor. Karl Barth staat voor komend jaar op het programma. Natuurlijk ben ik ook in de vakantie met theologie bezig (op het moment N.T. Wright).
        Maar als theoloog en christen moet ik ook mijn tiende kwijt: dus misschien moet die cd er gewoon komen. De muziek van de YouTube-linkjes zijn geweldig. Die piano doet het bij mij wel goed.

      • O, als je je tienden kwijt moet, denk dan eens aan een arme Mousique-maat, met drie kindermonden die gevuld moeten worden en een huis waarvan de schoorsteen moet branden…
        Hij zal je zegenen als hij Kanshin in zijn brievenbus vindt…

      • Hebben we het nu over Kanshin of over For Nihon? De laatste heb ik vorige week nog via het label gekocht en hij was binnen een week in huis.
        Ah, een volledige cd van Dustin O’Halloran met Adam Wiltzie. Da’s fraai!

      • Dank mannen! Cd is intussen besteld. Nog even en ik word een halve Japanner…
        En dan te bedenken dat ik vroeger helemaal waus was van Tomita, Kitaro, Yellow Magic Orchestra en nog meer van die synthesizer-helden.

      • Zelf heb ik ‘For Nihon’ besteld. De mooie nummers op YouTube, de op de compilatie aanwezige artiesten, de mooie hoes, het feit dat de opbrengst naar Japan gaat en de aanmoedigingen van jou, Kees, hebben me overtuigd.

      • Gij zijt een gezegend mens!

        Toch fijn als een paraklese opgevolgd wordt…

      • Kijk, dat is de ware missionaire instelling!

        Mooi die John Hopkins en die King Creosote. Qua zang (ik ben nu bij begin van nummer 2) doet het me een beetje aan Shearwater denken. En de ambient lijkt op Riceboy Sleeps (electronisch project van Jónsi van Sigur Ros).

      • Shearwater is geen ambient, maar een rockband, met verstilling én erupties, vooral op hun laatste platen klinkend als de late Talk Talk. Dus ook best wel post-rock. Het ging me eigenlijk alleen om de manier van zingen in dat tweede nummer en dan ook nog eens in het gezin. Voor de rest valt het wel mee.
        Maar om even een indruk van Shearwater te krijgen, hier het nummer Rook:

      • Bij Your own Spell van John Hopkins c.s. is de gelijkenis met Jonathan Meiburg van Shearwater ook weer evident.

  5. Excuses, foutieve exegese! Beter gezegd: te snel gelezen door mij Daan. Dat moet ook een fraaie compilatie zijn dan. Ja, die Minco Eggersman heeft ook een aardig neusje voor electronica en ambient. Dat kun je ook goed horen op het remixalbum ‘Leaves you puzzled’ van at the close of every day.

  6. Of het obscure project Hillmadelow. Ook van Minco Eggersman. Ze hebben ooit één album gemaakt. Het nummer ‘Alive in ’45’ is op the Pet Series te vinden.
    Ook ik ben Kanshin inmiddels aan het luisteren op Bandcamp. Bedankt voor de tip, Jan-Willem!

  7. Mooi hoor dat Shearwater (geen idee waar deze comment ergens uit komt….ben de draad kwijt). Kende ik niet (zie zie zie)…….klinkt een beetje als Bon Iver 🙂

    King Creosote heeft ook een mooie rol op de compilatie “Plague Songs”, alwaar Daan ook grootmeester van de ambient Brian Eno had kunnen treffen….bruggetjeeeee!…..Jonsí vind ik geen ambient, maar post-rock die tot een fraaie dunne laag is uitgesmeerd. Ambient startersplaat: Music For Airports of Music For Films van Eno (hoewel zijn liedjesalbums van daarvoor ook geniaal zijn) en dan snel iets van ambient godfather Harold Budd.

    • Jónsi is zeker geen ambient, maar het project van hem en zijn partner (Jónsi & Alex) wel. Brian Eno: ik weet dat ik er nog eens naar moet luisteren.;-)

      • je mag het pas ambient noemen als je de grootmeesters gehoord hebt 🙂
        en het is echt geen straf; zeker die Music For Films zal je wel aanspreken! Gewoon in Spotify te vinden. Zijn samenwerkingsverband met David Byrne is ook een aanrader.

        ondertussen begint dit album van King Creosote & John Hopkins via Spotify ook behoorlijk te groeien…”Running On Fumes” brengt zelfs allemaal bobbeltjes op den huid 😉
        Dank Daan voor de tip!

      • Graag gedaan! Ik zal beloven geen uitspraken te doen over het al dan niet ambient-zijn van muziek zonder voordat ik Brian Eno gehoord heb.;-)

      • Music for Airports is fenomenaal, die piano!
        Music for Films is ook mooi, maar wat schetsmatiger.

    • En wat heb ik hier voor mij liggen? Ambient 2, The Plateaux of Mirror by … Harold Budd & Brian Eno! Hiermee heb je dus twee vliegen in één klap, twee Masters in de hoogste graad van ambient.
      Toch vind ik Music for Airports van Eno beter. Niet alleen vanuit historisch oogpunt, maar ook qua muziek.

  8. @ JW: kende je Shearwater niet? Een leemte in jouw muziekkennis? Toch geen Leo Blokhuis… 😉 (en dat is twee!). Meiburg zat vroeger ook in Okkervil River, als dat wat zegt. Shearwater is wat meer in lijn van Talk Talk, maar ook Pink Floyd ten tijde van Final Cut (dat vindt Meiburg een zwaar onderschat PF-album; tja).
    @ Daan: Brian Eno nog niet beluisterd? Wentel u in uw schaamte! Dat genoemde album voor die luchthavens is inderdaad de bakermat van de ambient.

    • Tja… Wat zullen wij op deze dingen zeggen?
      In ieder geval vind ik Shearwater beter dan O.R. In jedem Fall, dat ik de boom als metafoor gebruikte, begrijp je bij de volgende albumhoes:

      Mensen als bomen. Enne, die Meiburg is afgestudeerd ornitholoog…

  9. Wten jullie wel dat Brian Eno de één na laatste cd van Paul Simon, Surprise, geproduceerd heeft??

  10. Nee, maar dat zegt weer niet zoveel Daniel. Hij heeft ook die laatste draken van Coldplay geproduceerd en zijn hand was bij U2 ook niet altijd gelukkig.
    Dan ga ik liever voor de samenwerking met David Byrne op My life in the Bush (1981), een zeer trendsettend album waarop gebruik gemaakt werd van de weirdste samples (waaronder een proeve van exorcisme in één of andere pinksterkerk).

      • Hé Daan. Even als liefhebbers van kwaliteitsmuziek onder elkaar: Coldplay heeft na de eerste twee cd’s weinig fatsoenlijks meer gemaakt. Met als dieptepunt die laatste single:

        Man, man, hoe diep kun je vallen. Waar is de klasse van Yellow en Politik?

      • tja, coldplay, da’s inderdaad een typisch geval van goed beginnen en sneuer dan sneu eindigen. ik vermoed zomaar dat er ook niet veel fatsoenlijks meer zal volgen…

      • Dat vermoeden heb ik ook; hoewel ik gelovig genoeg ben om wonderen niet uit te sluiten 😉 !

      • Tsja, Kees, de nieuwe single vind ik ook om te janken. Ik dacht dat Coldplay zich teruggetrokken hadden in een kerk om een soort nieuwe Parachutes op te nemen. Is niet gebeurd…. Jammer.Toch moet ik zeggen dat met het ontdekken van X&Y van Coldplay mijn hele muzikale ontdekkingsreis begonnen is (nu draai ik ‘m nooit meer;-)). Het album Viva la Vida vond ik ook niet slecht hoor. Het valt alleen zo in het niet bij zoveel andere muziek. Datzelfde heb ik bij Muse ook. Vond het eerst briljant, maar draai het nu bijna nooit meer.

      • Mijn zoon lyncht mij ook nu bijna, want hij is groot Colplay-fan. Maar ja, hij is 15 en moet nog veel leren… Muse vind ik veel te veel bombast en die gillende stem van die Bellamy trek ik al helemaal niet. Voor bombast zet ik wel Mahler op! Dat heeft tenminste klasse.

      • Geloof me: je zoon komt er wel. Ik ben 18 en Coldplay is een zeer goed opstapje geweest. Op mijn 15e ontdekte ik Radiohead. Heeft me ook al een stuk verder geholpen.;-)

      • Spannender vraag dezer dagen is of hij overgaat…
        Mocht dat zo zijn, dan krijgt hij die nieuwe Coldplay van mij 😉

      • Hij zegt nu dat hij de nieuwste Coldplay niet wil, wat ik wel weer begrijp, want die komt pas in het najaar uit!
        Hij zegt Lecrae te willen hebben. Moet jou goed doen, Daniel de W.
        Die Lecrae is best te pruimen hoor, kijk deze fantastische snip van een clip maar eens:

      • Ben nou Lecrae aan het luisteren op Spotify. Net laatste album van Kanye West gehoord. Klonk erg goed (nooit gedacht dat ik dat zou zeggen), maar tekstueel gewoon erg hinderlijk af en toe.

      • Ja, die mijnheer West heeft een wonderlijke mengeling van religie en sex. Hij is daar natuurlijk niet zo heel origineel in. Zie een Madonna, een Prince en een Gerard Reve. Waarbij ik trouwens niets zeg over het niveau van deze artiesten.

      • Haha, nee, op het moment het boek ‘Generatie A’ van Douglas Coupland aan het lezen. Van de bieb geleend zonder te beseffen dat ie maar een week uitgeleend mocht worden. Dus die moet eerst uit. Ik heb vandaag met mijn laptop in de tuin zitten lezen en ondertussen jullie muziektips geluisterd. Heerlijk, zo vakantie vieren!:-)

      • Nou, dan krijg je ook nog een paar extra leestips van me (geheel gratis): alle verhalen van Flannery O’Connor, De weg van Cormac MacCarthy, Stilte van Endo en De vrouw met de sleutel van Vonne van der Meer.

      • Geweldig! Was net op zoek naar goede leestips. Moeten we ook een boekensite gaan beginnen straks.;-)
        En nog even teruggrijpend naar je opmerking over dhr. West: een mengeling van religie en sex vind ik best boeiende thematiek, maar je kunt die thema’s ook op een andere manier verwoorden dan hij doet.;-)

      • Oké, dan rap ‘Op weg naar het einde’ en ‘Nader tot U’ van Gerard Reve gaan lezen. Vooral de gedichten zijn prachtig en shocking.
        De weg van Cormac MacCarthy is ook niet onverdienstelijk verfilmd (met een prachtig soundtrack van Nick Cave en Warren Ellis), maar het boek is het mooist: kaler dan kaal, maar zo heftig.
        Dan jezelf troosten met Vonne v.d. Meer, alhoewel ze een vreselijk goor verhaal heeft over poep.
        Vervolgens je eigen geloof in gruwelijke spiegel zetten van Endo’s Stilte. Je vakantie zal onvergetelijk zijn. Wel de prozac in de buurt houden 😉

      • Dank dank!:-) O’Connor wilde ik sowieso al eens lezen (ook vanwege dat liedje van Sufjan Stevens), maar nooit kunnen vinden. Maar…. lang leve de VU-bibliotheek!:-) Komt goed met mijn vakantie. Denk dat je mij meer tips kunt geven wat betreft literatuur betreft dan ik jou.

      • Heb ‘m in het Engels gereserveerd. Hopelijk is ie goed te lezen. N.T. Wright moet weer terug, want deze is gereserveerd. Jammer, was net zo spannend. Heb je zelf ook weleens Douglas Coupland gelezen, Kees? Was het naar aanleiding hiervan dat je deze bewuste boekentips gaf?

      • Douglas Coupland ken ik alleen van naam. Ik dacht meer in de lijn van Amerikaanse literatuur dat ik O’Connor en MacCarthy noemde.
        Niet alleen Sufjan Stevens houdt van Flannery, maar ook iemand als Sam (voorheen Leslie) Philips, de ex van T Bone Burnett. Zij heeft een stel geweldige platen gemaakt: The Indescribable Wow, Cruel Inventions en Martinis & Bikinis. Hieraan werken geweldige muzikanten mee zoals T Bone Burnett zelf, maar ook Van Dyke Parks, Jim Keltner, enz. Check that lady!

      • Ach, het is niet verkeerd om zo nu en dan een besef van je eindigheid te krijgen. Dat heb ik ook als ik voor mijn boekenkast sta: het zal me niet meer lukken dit alles nog te lezen (en toch koop ik nog steeds nieuwe boeken ;-). Laten we dit inderdaad ook maar weer vrolijk bekijken: (met een verwijzing naar een klassieke 4AD-band) Dead can Dance!

      • I ‘A life of Jesus’ van Endo ook een aanrader? Stilte is helaas niet in de bibliotheek verkrijgbaar.

      • Life of Jesus ken ik niet (misschien Daniël D. wel?). Stilte – in een mooie gebonden versie – lag tot voor een paar jaar voor heel weinig bij De Slegte. Maar daar zijn de voorraden op. Anders gewoon antiquarisch zoeken. Zo’n boek hoort gewoon in je kast, punt. Het wordt dit jaar ook verfilmd, heb ik gehoord. Dan zal er vast wel een film-editie van komen (hoewel ik die vaak oerlelijk vind).

      • Op ebay is hij ook niet duur, maar ik heb de laatste tijd gewoon te veel muziek gekocht. Maar ik zal ‘m onthouden voor in de toekomst. Nogmaals bedankt voor de tip. Ik ga straks Vonne van der Meer en O’connor op de VU ophalen.:-)

      • of gewoon een relatie krijgen met een neerlandica, zoals ik al 26 jaar heb. Zorgt voor een hoop literatuur in de kast. De liefde gaat niet alleen door de maag, maar ook door de boekenkast, zeg ik altijd maar.

  11. Nou, ik zou zeggen: ga dat album van Simon eens checken op Spotify of lees de recensies. Het is meesterlijk. En ik kan het weten, want ik heb ‘em…

    • Tja, die recensies zijn nogal wisselend (buiten die ode van jou 😉 ). Ik vind Graceland gewoon het mooist. En Simon & Garfunkel natuurlijk. Pas een prachtige docu bij Uur van de Wolf gezien. Helden!

  12. @ cornelisb : maar ben je nu niet in de war met Simon’s laatste, So Beautiful, Or So What?

  13. You are right! Jij bedoelt die cd met die letterlijke babyface voor op. Ook die kreeg wisselende recensies trouwens. (ja, een beetje gelijk-willen-hebber ben ik wel 😉 )

  14. Hoezee, For Nihon is binnen! Bij deze bombardeer ik ‘m alvast tot vakantieplaat. Binnenkort ook in bezit van Glow van The Innocence Mission die ik via ebay heb kunnen krijgen voor niet veel geld. Muzikaal gezien kan de vakantie niet meer stukl:-)

  15. Gefeliciflapstaard! Bij mij was For Nihon er ook in een week. Ik wacht nog op Kanshin, die het dus in dit opzicht verliest (hoewel; ik ben nog niet naar de brievenbus geweest…)
    Glow is ook mooi, maar dat had ik al verteld. Jan Willem Broek draait vanavond op Senzor voor de derde achtereenvolgende keer opnieuw iets van IM (ik moest er wel veel voor betalen ;-))

    • Chips, geen post! Dan maar For Nihon in de speler. We blijven solidair met de Japanners (was 66 jaar geleden wel anders…).

    • Wat ik van ‘For Nihon’ tot nu toe gehoord heb, vind ik heerlijk!
      Je bent gek dat je Jan Willem betaalt. Ik zou me laten betalen voor het briljante idee om IM te draaien.:P

    • Was ook maar een geintje. En geintje – klein etymologisch lesje – komt van het Hebreeuwse ‘cheen’ en dat betekent genade. Een synoniem van genade is gratie en daar komt weer het woord ‘gratis’ vandaan. M.a.w….

  16. Kanshin vandaag binnen!
    Uitgegeven in een prachtige grote ‘hoes’ met mooie foto’s. Alleen, die cd’s kun je nergens insteken. Praktisch is het niet, maar wel sehr schön. En dat geldt natuurlijk zeker voor de muziek. In hetzelfde straatje als For Nihon, maar regelmatig ook in zijsteegjes…

    • Klinkt goed, Kees! Als ik nou toch gewoon heel erg veel budget zou hebben, zou ik ‘m ook accuut bestellen. Maar ik wil ook nog naar Flevo (gaan daar nog mensen heen van dit forum?) Mooi omschreven met dat straatje en die zijsteegjes trouwens.:-) Vind ‘m (na één luisterbeurt) moeilijker in het gehoor liggen dan ‘For Nihon’. Laatst genoemde is voor mij een soort feel-good (bedoel ik erg positief).

      • Kanshin is inderdaad iets minder toegankelijk, maar toch ook heel fraai. Misschien dat de sfeer nog wel iets melancholischer is. IK hoor nu net dat nummer van Aaron Marten & Machinefabriek. Prachtig hoe een eenvoudige melodie steeds meer door de mangel gehaald wordt. Heerlijk. Dat is ook feel-good!

        Wat Flevo betreft. Ik ben ooit in begin jaren 90 daar geweest. Dat was omdat The 77’s er toen speelden (mijn favoriete band toen; ik vind hun vroegere werk nog steeds geweldig) en ook Over the Rhine.
        Heel misschien dat ik nu een dagje ga (samen met mijn zoon). Ik vind de line-up wel veelbelovend, zoals The Spirit that guides Us (al wel een aantal keer gezien, maar ze hebben nieuw materiaal), As I Lay Dying (ook kneiterhard), maar Geliefden, Menschenkinderen en Brown Feather Sparrow (met kerstplaat; in de zomer!) vind ik ook wel iets om live te zien. Alleen zitten ze niet allemaal op één dag. Wordt dus keuzes maken.

      • Luister ook vooral eens naar de band Listener (komen ook). En er gaat ook een gerucht dat Psalters komen.

      • Psalters: David, Asaf en de Korachieten?
        Ik ben eerlijk gezegd niet meer zo op de hoogte van de huidige gospelscene.

    • Thanks Daan!
      Ben ik weer op de hoogte… Wat een stelletje ongeregeld is dat Psalters. Ik weet het niet helemaal. Ik houd best van chaos enzo, maar ik vind het kwalitatief ook wat minder.
      Listener spreekt me meer aan: mooie mengeling van hiphop, Tom Waits potten en pannen en ook de gekte van Modest Mouse. Leuk clipje ook.

      • Psalters is volgens mij erg veelzijdig. Hun hele identiteit spreekt me wel aan. Je kon destijds cd’s van hen bestellen op de site en dan vrijwillig een gift overmaken (nu is er niets meer te bestellen, volgens mij). Hij is nogal een anarchistisch zooitje.
        Listener vind ik zelf ook erg verrassend. Ze treden zowel vrijdag als zaterdag op.

  17. Pingback: FilmMousique « mousique

  18. Vandaag, precies een jaar na die verschrikkelijke ramp in Japan draai ik deze dubbelcd weer. Wat een troostvolle pracht!

    • Allemachtig, wat gaat de tijd toch snel! Erg mooi is dit album inderdaad. Ben je nog steeds dankbaar voor de tip.

Reacties zijn gesloten.