Concertverslag: De Kift

Afgelopen week stemde de Tweede Kamer in met het voorstel om op Radio 2 vooral Nederlandstalige muziek te draaien. Het moet niet gekker worden in ons land, waar de politiek gaat bepalen welke muziek er door de ether schalt. Alhoewel, als het muziek in de moerstaal betreft van het niveau van De Kift, dan had ik ook voor gestemd! Op zaterdagavond 2 juli trad deze band uit de Zaanstreek op. De locatie was bijzonder: het dakterras van een parkeergarage. Dit in het kader van Amersfoorts Theater Terras. Samen met Mousique-maat Daniël D. was ik erbij.

Bert Wagendorp, columnist van de Volkskrant en groot Kift-fan, heeft de De Kift eens treffend omschreven: ‘De Kift is een muziekgezelschap, geboren in de fanfare, gedoopt in de punk en groot geworden in de liefde voor muziek en poëzie. Vrolijke muziek is het, of muziek vol weemoed… Ze maken muziek waarvan de tranen in je ogen schieten of een grijns op je gezicht verschijnt.’  Dat de band in de punk gedoopt is, blijkt niet alleen uit de hakgitaren en de elementaire drums, maar zeker ook uit de Do-it-Yourself-mentaliteit. Dit mag je ook heel letterlijk nemen: de nodige instrumenten zijn zelf gemaakt en ook de merchandise houdt de band helemaal in eigen hand. Middelpunt van het instrumentarium vormt nu ‘Brik’, een ‘draaidrumstel‘, zoals de band het geweldige apparaat omschrijft, ‘een draaiorgel opgetrokken uit schroot en oud ijzer, piepend en huilend als een mank vliegwiel.’ Drummer Wim ter Weele bouwde het impossante gevaarte. De Staat mag dan ‘De Machine’ hebben; dat ding valt in het niet bij ‘Brik’!

‘Brik’ heet ook de nieuwste cd van De Kift. De cd werd bijna integraal uitgevoerd. Brik is een roadstory over Admiraal B., een (en ik citeer uit het persbericht:) ‘onbesuisde woestijnrit, een gelukskruistocht van hier tot aan Rio de Janeiro. Spil van deze reis is de onfortuinlijke Admiraal B. Hij heeft De Kift een lift gegeven en doolt verscheurd en doodongelukkig met zijn brik door de woestijn. Ooit voer hij de brik als bevelhebber door de Caribische Zee, maar dat zijn nu kapotte herinneringen.’  De rol van Admiraal B. wordt met verve gespeeld door Ter Weele, gezegend met een heerlijke kraakstem. Hij neemt de leden van De Kift op sleeptouw. Er ontrolt zich een prachtig verhaal, beeldend verteld en gezongen door voorman Ferry Heijne. De ene keer is het spoken word en dan zingt hij als een Jordanees. Maar altijd met schitterende literaire teksten, bijeengeschraapt uit het werk van grote schrijvers en dichters. Ik noem Boelgakov, Poe, Baudelaire, Lucebert, Jan Arends en Schwab. De thematiek gaat over de te kiezen weg, gele bloemen, het treurende land, de woestijn, de luchtgeesten, maar ook een bal en een heerlijke culinaire apotheose ‘Filet de Perche.’ De muziek varieert van Balkan, Americana, punk, Mexicaans, smartlappen, klezmer, enz. enz. Je kunt denken aan Calexico, Beirut, Goran Bergovic en Tom Waits. Maar het is vooral De Kift: beeldend, piepend, juichend, treurend, schreeuwend, fluisterend, zingend en stampend.

Constant werd er tussen (en in!) de nummers van instrument gewisseld, voor het Brik en aan het Brik. Schier oneindig waren de mogelijkheden van dit draaidrumstel. Overal bleken verborgen ritmes uit getoverd te kunnen worden en twee stofzuigerslangen werden aangesloten op een serie orgelpijpen. Het viel me op dat de bandleden allemaal een geweldige instrumentbeheersing hebben. De meesten hebben hun wortels liggen in de fanfare en met name het aantal koperen blaasinstrumenten was ongekend. Een speciale vermelding verdienen de enorme bastuba en bastrombone. Maar ik heb ook een autoharp gezien, een oliedrum, een speeldoos en zelfs wijnglazen waarop werd gemusiceerd. Kortom: het was een feest voor oog en oren! Dat vonden de ruim 500 toeschouwers ook en na slotstuk Brik kwam er een staande ovatie.

Gelukkig kwam De Kift terug. Ze speelden eerst een prachtige ingetogen versie van Kweade Tongen. Dit wordt normaal gezongen door een Friese zangeres. Ferry waagde zich wijselijk niet aan dit Friese lied. Zijn Zaanse accent is onovertroffen, maar dat is nog iets anders dan Fries. Dit gemis werd ruimschoots goedgemaakt door een prachtig opgebouwde instrumentale versie. Steeds meer blazers kwamen er bij, tot het bijna als de legendarische fanfare van Oost-Knollendam klonk…

De koek was nog niet op, want er volgden nog stampende versies van Kift-klassiekers als Knoeck (met een glansrol voor trompetist Han Hulscher die de onmogelijke begintekst – uit Wachten op Godot van Samuel Becket – geweldig voordroeg), Nauwe Mijter en Beguine. Het publiek vond het prachtig. Er werd gedanst en gesprongen. De vloer, oftewel het dak van de parkeergarage, begon zelfs vervaarlijk te bewegen, maar zegt een gezegde niet: wat buigt, breekt niet! Opnieuw volgde een staande ovatie en de mannen kwamen nog één keer terug voor het laatste drietal: Locomotief, Sherry en Wee Mij.  Toen was de koek wel op, maar wat had deze gesmaakt!

11 gedachtes over “Concertverslag: De Kift

  1. Ik ken de Kift vooral als één van de inspirators van de band BEU. Verder hoor ik eigenlijk heel weinig over ze. Dat is jammer. Radio 2 staat op mijn werk altijd aan, dus zou fijn zijn als de Kift iets bekender zal worden en ook daar te horen zou zijh. Als ik deze recensie lees moet ik ook erg denken aan het optreden van BOT (met leden van BEU). Inmiddels treden zij ook weer op: http://www.wijzijnbot.nl Een absolute aanrader. Bedankt ook voor deze recensie. Lijkt me goed om hier eens wat meer van te gaan luisteren. Al vraag ik me af of het niet vooral live een echte belevenis is (dat heb ik ook wel met BOT).

  2. Met alle respect voor Beu/Bot; De Kift is wel een klasse beter: muzikaal en tekstueel.
    En inderdaad, De Kift is live nog intenser dan op cd. Maar aan de andere kant zijn die cd’s wel zo prachtig vormgegeven, dat het werkelijk een lust is om De Kift in de kast te hebben staan (of aan de muur te hebben hangen in het geval van Vlaskoorts).
    Brik bijvoorbeeld is in een juten boek uitgegeven. Hoofdkaas zelfs in een kookboek. En Krankenhaus in een sigarenkistje. Maar nu ben ik eigenlijk meer op het onderwerp ‘albumhoezen’ aan het voortborduren.

  3. Met alle respect voor je mening: het live-zien van BOT blijft toch een aanrader. Dat optreden dat ik van ze gezien heb overtreft alles van BOT en BEU op cd (of mp3;-)). Had van tevoren ook niet gedacht dat het zo mooi zou zijn. Dacht dat het vooral erg absurd zou zijn. Dat was het ook, maar het raakte ook een erg gevoelige snaar moet ik zeggen.

    • Nou Daan, ik zal het eens gaan checken.
      Ik vind Job van Gorkum wel een hele toffe gast; ooit nog een workshop theater van hem gehad. Dat was geweldig.

      • Zeker doen, Kees! Het zal je niet teleurstellen.:-) En Job van Gorkum is zeker een toffe gast! Mijn vader heeft weleens met hem samengewerkt op theatergebied en heb hem zelf ook een aantal keer gesproken.
        Maar ik ga ook eens aandachtig naar de Kift luisteren!

  4. Deze retro-weergave van ‘claxon’, uitgevoerd op hetzelfde terras, mag er ook wezen:

  5. Pingback: Concertverslag: Kees de jongen, een rockopera « mousique.nl

Reacties zijn gesloten.