Mooiste albumhoezen

Het mooie van Mousique is ook dat het bijvoorbeeld in de commentaren regelmatig alle kanten op schiet. Zo raakten we recent bij de recensie van Clapton aan de praat over het nut van een mooie albumhoes. In hoeverre is die bepalend?? Zelf kan ik erg genieten van een mooie cover. In het kader daarvan – en omdat het natuurlijk weer hoog tijd voor een leuk lijstje wordt – geef ik hier in willekeurige volgorde een tiental mooie albumhoezen. Ik ben benieuwd naar jullie lijstje…

Jean Michel Jarre – Oxygene

Dit was ooit één van de eerste elpees die ik kocht en zeker ook vanwege de fascinerende hoes. Nu zouden we denken dat hij hoort bij één of andere metal-band, maar niets is minder waar. Een Franse synthesizer-virtuoos was zijn tijd ver vooruit met dit statement rond een ecologisch sombere toekomst. Prachtige cover!

The Velvet Underground & Nico – idem

De wereldberoemde hoes met de banaan. Andy Warhol, protegee van The Velvets, ontwierp dit beeld: krachtig in al z’n eenvoud.  Bovenaan bij de steel staat in kleine lettertjes: Peel slowly and see. Misschien geldt dat ook wel voor de band die hiermee de toon zette. Er wordt gezegd dat The Velvet Underground niet veel fans had, maar iedere fan begon wel een eigen bandje.

Miles Davis – Tutu

Een portret op de voorkant van een album is natuurlijk niet origineel. Vaak genoeg staan de artiesten er ook niet florissant op. Over Clapton is al genoeg gezegd. Maar het portret van Miles Davis hier is zeer sterk én mysterieus. Anton Corbijn zou later ook een geweldige foto van deze trompettist maken.

Kraftwerk – Autobahn

Alles van Kraftwerk heeft een minimale stijl: de kale electronische muziek, maar ook hun hele artwork. Daarvan is deze hoes ook een sprekend voorbeeld. Dit is ook de originele hoes en niet die latere (veel meer bekende) cover in figuratieve stijl. De originele hoes is ook veel iconografischer.

Om – Pilgrimage

Over iconen gesproken… Om maakt op hun laatste albumcovers grif gebruik van deze kunstuiting. Het past wonderwel bij de mystieke, meditatieve én harde muziek van deze drone-band. Een machtig mooie hoes.

Gas – Nah und Fern

Gas is het pseudoniem van Wolfgang Voigt. Deze Duitser maakt techno-/ambientmuziek van een ongekende intensiteit en gelaagdheid. In de repetitieve uitgesponnen nummers kun je eindeloos verdwalen. Net als in het Zwarte Woud waar deze Duitser zetelt. In die zin is de hoes perfect gekozen.

Mastodon – Leviathan

Na alle abstractie wordt het hoog tijd voor iets concreets. Oftewel de heldhaftige hoes die metal-band Mastodon koos voor Leviathan. Dit concept-album is meer dan losjes geïnspireerd op de klassieker Moby Dick van Melville. Seabeast heet niet voor niets één van de sleutelnummers van dit in meerdere opzichten brute album.

Pink Floyd – Dark Side of the Moon

Je hebt van die afbeeldingen die bijna iedereen wel kent. Daar hoort deze albumhoes van één van ’s werelds meest verkochte platen ook bij. Het is zo simpel en doeltreffend tegelijk. Als pure alpha kan ik om die reden al genieten van een natuurkundig verschijnsel als de prisma.

Nirvana – Nevermind

Over veelverkochte albums gesproken… Daar hoort deze van Nirvana ook bij. Ik vind het een geweldige hoes: enorm grappig én verdrietig tegelijk. Zo kun je Mammon ook afbeelden!

Captain Beefheart – Trout Mask Replica

Tot slot nog iets surrealistisch: man met vissenkop. Nee, het is niet van Dali, maar past wel zeer goed bij de muzikale en tekstuele gekte van Don van Vliet c.s.

36 gedachtes over “Mooiste albumhoezen

  1. Takk is zeker mooi, alhoewel ik de titelloze tweede (met de haakjes) nog aparter vind…

  2. Een hoes moet niet alleen mooi zijn, maar vooral ook een iconografische waarde hebben. deze is daar natuurlijk een briljant voorbeeld van:

    Beatles

    en deze is een briljant mislukte poging tot:

    Weezer

    😉

  3. Zeker waar als het over die iconografische waarde gaat, maar met The Beatles hebben het nog steeds over de meest overschatte band aller tijden!
    En dat blauwe album van Weezer vind ik toevallig wel geweldig (Buddy Holly!).

    • Trouwens, wat vind je van de iconografische waarde van mijn tiental hoezen? Daar zitten toch op z’n minst vier toppers bij…

  4. Over albumhoezen gesproken, Daniel de W., wat ben jij nu weer aan het luisteren?

    Bootsy Collins da funk capital of the world

    😉

  5. Ha, ik ben Daniel niet, maar die Bootsy Collins was de bassist van Funkadelic: geweldige band uit de jaren 70, die funk en psychedelica vermengde. Knettergek (en knetterstoned) waren ze, maar ook vaak genoeg briljant in hun muziek. Luister maar eens naar Maggot Brain (die gitaarsolo!)

  6. Bootsy Collins! One of the Grandmasters of the funk, together with James Brown and George Clinton (Parliament). Echt te gekke muziek, luister maar eens op de radio 6 luisterpaal. De vette funk van Bootsy en consorten heeft zware invloed gehad op hiphop. Hier is ook weer goed te horen waarom.
    Heb Bootsy & band op North Sea Jazz gezien. Inderdaad: knettergek en ook wel een beetje vergane glorie. Maar deze cd rockt! Oh nee, funkt.

    • Laten we de invloed van George Clinton c.s. op The Red Hot Chili Peppers (en vergelijkbare bands) ook niet vergeten. Ik vind Funkadelic trouwens wel beter dan Parliament. Dat komt omdat Funkadelic meer rockt en psychedelischer is en Parliament meer de nadruk legt op funk en soul. Ik heb zomaar het idee dat het bij jou andersom is.

  7. Ik vergeet nog een Grote Funk Pionier in mijn opsomming: Sly and the Family Stone. Ook moddervet.

    • Mee eens! Dan gelijk ook de eerste en tweede van Lenny Kravitz draaien (de rest van zijn oeuvre doet niet ter zake).

  8. @ cb: dat heb je goed gezien! 🙂

    Parliament, I was took by the funk
    didn’t know wthat it meant
    but I was there…

    • Die teksten zitten blijkbaar in je hart gegrift. Bij mij die gitaarsolo van Maggot Brain (tekst bestaat uit één regel en dan gaat die gitaar helemaal loos; nog iets anders dan vijf Koreaantjes)

  9. Die tekst komt van Preachas, een obscuur hiphopgroepje…Verwoordt goed wat ik voelde toen ik de funk ontdekte.

  10. thanx bro’s voor deze stoomcursus funkalicious, een genre waar ik niet zo heel goed in thuis ben.
    maar die hoes is toch wel erg lelijk…

  11. @ Peter: een nieuwe wereld gaat voor je open!
    @ Kees: ik ken die groep niet, maar ga ik zeker checken! Dank voor de tip!

    • nou, dat weet ik niet, ik kan funk en soul prima pruimen op de dansvloer, maar verder liever niet. ik ben de recalcitrante mening toegedaan dat deze muzieksoorten vooral bedoeld zijn om (primitief) op te bewegen, en dat het verder vooral een lagere cultuuruiting is…

      sorry!

    • Ach, de meeste popmuziek behoort niet tot de ‘hogere cultuur’, maar ik heb al heel weinig met dat onderscheid. Ik vind het ook behoorlijk Nietzscheaans.
      Het valt mij trouwens op Peter, dat je eerder ook al zoiets zei over hiphop (toevallig samen met Soul en Funk muziekstijlen die vooral door onze zware medemens uitmuntend wordt beoefend… )
      Het begint een beetje op Martin Bosman te lijken…

  12. Ach, zei de Heidelbergse Catechismus het al niet: de mens is geneigd tot…

  13. Ik vond de hoezen op het 4ad-label in de jaren 80 en 90 altijd bijzonder mooi; die waren ook zeker bepalend of ik het al dan niet uit de platenbak viste….en er zitten hele leuke verhalen achter; neem Pod van The Breeders: dat is een naakte man die een bloedende paling rondzwiept in een witte keuken….of Livonia van His Name Is Alive alwaar een vrouw een kat aan het baren is 🙂

  14. Hoi Jan Willem! Welkom in de wondere wereld van Mousique. Die platenhoezen van 4ad ken ik: Dead can dance bijvoorbeeld of Cocteau Twins en This Mortal Coil. Prachtig! Die laatste genoemde hoezen zijn meer in stijl van Lars von Trier of David Lynch of zo.

  15. Nou ze zijn heel erg 4ad, maar als je weet hoe veel van die V23 ontwerpen tot stand zijn gekomen, dat is ook leuk. Los van het feit dat een hoes een visitekaartje is dan wel een stempel drukt. Ik bedoel als je de gemiddelde Weird Al Yankovic hoes op een Low album zou aantreffen, zou je toch nooit normaal naar ze kunnen luisteren?

  16. Tenzij je Low al kent en bewondert, zoals ik. Dan kijk je zelfs over een eventuele Weird Al Yankoviv-hoes heen. Maar ook over de hoezen hoor je me bij Low niet klagen.
    Die hoes van Panda Bear’s laatste worp vind ik bijvoorbeeld gewoon oerlelijk, maar daarover morgen meer…

    • Ja dat is absoluut waar, maar je kunt je wel afvragen waarom iemand dat doet. Xiu Xiu heeft er ook een handje van passende met afstotelijke hoezen te varieren…

  17. Zoals die Jamie Stewart muzikaal ook prachtige en afstotende muziek weet af te wisselen. In die zin is hij wel consistent ;-).

    • Haha, ja dat klopt alleen wil de afstotelijke hoes nog wel eens om een parel zitten en omgekeerd….

  18. Ach, die Jamie Stewart is net een mens.

    En hier wil ik het voor vandaag (oeps, het is al donderdag!) bij laten.

  19. Gillian Welch en haar partner David Rawlings laten zien, wat je ook met een albumhoes kunt doen (geeft een prachtige klassieke stijl; sepia:yeah!)

Reacties zijn gesloten.