recensie We’ll Never Turn Back by Mavis Staples

The underrated diva of the century. Zo noemde muziekblad Rolling Stone Mavis Staples. Maar Mavis Staples is veel te bescheiden en aardig om de diva uit te hangen. Ondertussen heeft ze wel een enorme staat van dienst, die teruggaat tot 1947. Het grootste deel van haar muzikale carrière beslaat haar tijd als lid van de Staple Singers, een familieband onder leiding van haar pa, Roebuck ‘Pops’ Staples. De groep had een geheel eigen sound die bestond uit een mix van blues, gospel en southern soul en scoorde een paar hits, waarvan de meest bekende I’ll Take You There en Let’s Do It Again zijn. Tijdens de jaren van Martin Luther King jr en de strijd van de Civil Rights Movement waren de Staple Singers zeer actief met message songs die bijdroegen aan de strijd. Op die tijd blikt de nu 72-jarige Mavis terug op haar album We’ll Never Turn Back (2007). Ze zingt over Martin Luther King, over de NCAAP, over Robert Kennedy, maar ook over haar eigen jeugd en familie in het emotionele, autobiografische en zelfgeschreven My Own Eyes. Luister ook eens naar het huiveringwekkende In The Mississippi River. Daarnaast zingt ze covers en traditionals en dat alles doet ze met ongelooflijk veel soul. Nee, Mavis Staples is geen Beyonce en ook geen Aretha Franklin. Maar ze zingt met passie en met een snik in haar stem en met een groot gevoel voor frasering. Daarbij wordt ze vocaal ondermeer geassisteerd door niemand minder dan de Afrikaanse supergroep Ladysmith Black Mambazo. Producer Ry Cooder laat de vocalisten volledig tot hun recht komen, maar geeft hen een warm, rootsy en soms funky muzikaal geluid mee. De diverse traditionals voorziet hij van onverwachte arrangementen en zo is het muzikaal ook echt spannend en verrassend. Maar de kracht van dit album ligt toch vooral in de stemmen en de teksten, waarin historie en soul samenkomen. De kracht van de strijd om gelijke burgerrechten lag in die inspirerende mengeling van genade, vergeving, geweldloosheid, woede over het onrecht, vastberadenheid, strijdlust, geloof, hoop en liefde. Die houding en die waarden lopen als een rode draad door dit album heen. Mavis Staples heeft zich die spirit toegeëigend. En als je Mavis I Shall Not Be Moved hoort zingen, dan geloof je haar.
PS Ze staat op North Sea jazz dit jaar!

Advertenties

2 gedachtes over “recensie We’ll Never Turn Back by Mavis Staples

  1. Now we’re talking! Fantastische plaat! Haar nieuwste – die ik nog niet heb (misschien van de zomer bij de FNAC? ;-))
    – is geproduceerd door Jeff Tweedy van Wilco. Schijnt ook heel goed te zijn.
    Deze plaat en vooral ook Mavis zelf heb je heel mooi getypeerd, Daniel. Hulde!

  2. Tnx! Ja die nieuwe is ook erg goed, heb ik nu een paar keer beluisterd. Veel oude gospels.

Reacties zijn gesloten.