Recensie Clapton by Eric Clapton

Vakmanschap is meesterschap luidt een bekende reclameslogan. Tijdens onze vakantie in Frankrijk afgelopen weken, kwam ik de nieuwste cd van Eric Clapton tegen, voor € 6,90. Daar kun je je geen buil aan vallen dacht ik – en dat klopt. Clapton heeft met Clapton een heerlijke cd toegevoegd aan zijn oevre. Toegegeven het is geen vernieuwende muziek en een heel bijzondere stem heeft Eric Clapton nog steeds niet. Maar het eerste is geen must en het tweede valt nauwelijks op, dankzij het legertje voortreffelijke muzikanten waaruit hij zijn band samen heeft gesteld. En de meester zelf kan natuurlijk ook wél een potje gitaar spelen. De sfeer van het album is laid back, slow, relaxed. Denk J.J. Cale, die hier trouwens ook nog een paar nummertjes mee doet. Maar Clapton is muzikaal wel wat gevarieerder dan Cale, vind ik. Naast pretentieloze blues en een flink dotje jazz, zijn er ook uitstapjes naar country en r&b. Er wordt flink gecovered en door de nadruk op piano doet Clapton hier bij vlagen denken aan zijn beroemde ‘Unplugged’ album. Maar ook blazers zijn veelvuldig van de partij. Andere namen naast Cale: onder meer Allen Toussaint, Wynton Marsalis, Sheryl Crow, Abraham Laboriel jr., Doyle Bramhall II. Niet de minsten dus en dat is te horen. Klasse, plezier en liefde voor de muziek zijn voelbaar. Vakmanschap is meesterschap!

19 gedachtes over “Recensie Clapton by Eric Clapton

  1. Bonjour Daniel!
    Jij bent bij de Fnac geweest, of niet?
    Ik mag hopen dat je meer hebt meegenomen dan alleen dit laatstje uitwerpseltje van ‘Slow hand’… Precies die twee kenmerken die jij noemt: niet vernieuwend en een stem als het vlakke land uit de Haarlemmermeer zijn voor mij al genoeg om deze man al jaren niet meer te volgen. Of ben ik nu erg hard?

  2. Ja, je bent te hard. 😉 Want het is gewoon een sterke, goede, sfeervolle, ambachtelijke cd. Krijgt van de meeste recensisten vier tot vijf sterren. Maar goed, ik volgde hem ook al jaren niet meer en dit was meer een toevalstreffer, dus ik begrijp je wel.
    Het was trouwens niet de Fnac, maar Monsieur LeClerc en het was helaas het enige cdtje dat ik meenam… Maar ik heb meer muziek geluisterd! Morgen en overmorgen volgen nog twee recensies.

  3. Onze vakantielocatie moet binnen een redelijke straal van de Fnac zijn, anders ga ik niet mee 😉 En precies in de zomerperiode hebben ze stapels liggen voor 5 euro. Goed, genoeg promo-praat. Ik zie uit naar je volgende recensies. En als het over de blues gaat… de bespelers moeten gewoon zwart zijn en uit de Mississippi-delta komen. Punt uit.

  4. Nou, ik denk dat 2/3 van de begeleidngsband van Clapton aan die voorwaarde voldoet. En ik ken overigens ook goede blanke bluesartiesten: Joe Bonamassa, John Mayer…

    • Zwart zullen ze zijn, maar het zijn toch niet Rev. Gary Davis of Blind Willie Johnson?! 😉
      En met die twee ‘J’s’ heb ik ook heel weinig….

    • Kleine corrigerende aanvulling op mijn eigen stelling: Laat ik net uit de auto stappen, alwaar uit mijn speakers de laatste van The Black Keys knalde. Ondanks de naam toch echt bestaande twee blanke jongens, die vuige stadsblues maken, helemaal in stijl van The White (!) Stripes.
      Trouwens, wie maakten ooit ‘Perfect Blues’? Jawel, The 77’s, die toen alleen een zwarte drummer hadden…

    • Wel een leuke terzijde!
      Z’n kapsel begint ook wat van de late Liszt te krijgen.

  5. de hoes nodigt niet echt uit om dit album te kopen. hij kijkt erbij alsof hij zijn laatste citroen heeft uitgeperst, je hoort hem denken: “een mens moet toch zijn hypotheek betalen…”

  6. Ik dacht eerder aan een vorm van opstipatie; dus al dat persen heeft nog weinig opgeleverd.
    By the way: schaf jij albums aan op grond van de hoes?

    • nee, over het algemeen niet. hoewel ik een mooie vormgeving wel kan waarderen. zeker in deze tijden van downloaden en streamen is een mooie hoes een haast noodzakelijk ding geworden. die hoes van Herman Dune (in de linker sidebar) vind ik dus echt niet kunnen. Joseph Arthur doet het een stuk beter door zijn eigen schilderijen als artwork te gebruiken en de prachtig verzorgde items van Volkoren/Sally Forth zijn natuurlijk niet te versmaden (met als voorlopig hoogtepunt ME’s Hamden, verpakt in een leren hoesje en bij de limited edition zelfs in een houten doosje, compleet met stukje tapijt uit het Amerikaanse kerkje waar de cd is opgenomen. Kijk, dat is nog eens een `hoesje’…

  7. Herkenbaar!
    Laten we ook De Kift niet vergeten. Hun laatste in echt juten, met een heus tekstboek. Die hoes van Spencer the Rover vind ik qua beeld ook heel mooi.
    Het mooiste zijn natuurlijk boxen zoals The Catalogue van Kraftwerk, waarbij de cd-boekjes op lp-formaat zijn, waardoor de fantastische hoezen (strakker dan strak) geweldig uitkomen. Maar ja, daar betaal je wel wat voor…

  8. voor mij zijn hoezen wel een reden om de cd uit de bak te pakken. Als ik het niet ken, kijk ik meestal naar het label, dan naar de gebruikte instrumenten en dan ga ik het luisteren…

    • Oké, zou je na deze drie stappen die van Clapton dan aangeschaft hebben? (zo zijn we weer on topic).

  9. Nou, ík dus wel! Want ik zag namen als Wynton Marsalis, Allen Toussaint en een hele school blazers en topgitaristen. Maar de fraaiheid van een hoes is voor mij zeker geen reden om een cd aan te schaffen of te laten liggen.

  10. De muziek kan ook als een prachtige ziel zijn, die gevangen zit in de kerker van een lelijke hoes. Voorbeeld:

Reacties zijn gesloten.