recensie: The Big Roar by The Joy Formidable

Met Ritzy Bryan, zangeres/frontvrouw van The Joy Formidable, hebben we er weer een heuse rockbitch bij. De bandnaam en titel van de cd verraden het misschien al een beetje, deze Welshe rockers hebben lak aan modes en conventies en knallen hun energetische shoegaze/grunge-rock vol zelfvertrouwen de wereld in. En dat zorgt voor een fris geluid.

De band drijft vooral op zangeres Bryan en bassist Rhydian Dafydd, maar het betonnen drumgeluid van Matt Thomas moeten we ook niet onderschatten. De band komt vrijwel uit het niets opduiken (een ep-tje uit 2008 niet meegerekend), maar wat een debuut!

Vergeet gerust Blood Red Shoes en The Pains Of Being Pure At Heart. The Joy Formidable blaast je volledig van je sokkel en als de cd-speler na een krappe 50 minuten afslaat lig je gegarandeerd voor apengapen en heb je minstens nog eens 50 minuten nodig om weer enigzins bij positieven te komen.

2 gedachtes over “recensie: The Big Roar by The Joy Formidable

  1. Zojuist het album op hun eigen site in samples beluisterd. Het is zeker stevig, maar ook behoorlijk eenvormig. En ik mis de dromerigheid die m.i. goede shoegaze wel heeft (Slowdive, Ride en zelfs My bloody Valentine). The Pains of being pure at heart hebben dat wel. Eins, Zwei Orchestra trouwens ook. Het is trouwens toch best opvallend: die revival van shoegaze. Ik vind dat gaaf, want ik vind het een boeiende stroming uit de jaren 90. Ik had daar ook meer mee dan met grunge (op Nevermind en Ten na).
    Deerhunter vind ik trouwens een voorbeeld van invloeden van Shoegaze, maar tegelijk ook genoeg eigens.

  2. het is ook geen typische shoegaze, meer puntige rock. ik vind het wel lekker, en het probleem van veel shoegaze-bandjes is dat het allemaal zo vaag is. dromerig, kun je ook zeggen, en dat moet je dan aanspreken. ik ben nooit zo heel erg gevallen voor shoegaze.

Reacties zijn gesloten.