Recensie: Zender – Sunday Kids (2010)

Soms pak je een cd uit de bak omdat het hoesje mooi is. Wordt het dan uitgebracht door Munich dan ben je nog meer geinteresseerd. Hé, mixed by John Parish. Maar de muziek komt uit Belgie. Fascinerend. Ik kan de cd niet luisteren maar waag de gok.

Zender was mij niet bekend, maar Sunday Kids blijkt alweer de tweede cd te zijn van de band rondom Thijs de Clus. Dit album is bij onze oosterburen overal lovend besproken, maar in Nederland is het volgens mij nog niet zo opgepikt. Wat kun je verwachten? Sunday Kids is een poppy plaat geworden met een americana sound. Het staat vol mooie liedjes en  regelmatig komt er een slide gitaar, een hammond of een mondhamonica voorbij. De sound komt op me over als een kruising tussen Uncle Tupelo en Sleepy Jackson, waarbij Zender echter nooit vervalt tot epigonisme. Kortom, een plaat die staat als een dijk.

Er is maar één minpuntje: het mag wel iets meer schuren. Niet dat de plaat easygoing is, maar de urgentie is niet overal even voelbaar. Blijft staan dat Sunday Kids een goede kennismaking met Zender en een mooie soundtrack voor de komende zomer heeft opgeleverd.

Beoordeling: 7/10

Een gedachte over “Recensie: Zender – Sunday Kids (2010)

  1. Jij laat aardig van je horen Daniël. Ik vind het hoesje ook prachtig. Doet me heel erg denken aan Spencer the Rover (vooral dat hert!):

    Zou het van dezelfde kunstenaar afkomstig zijn??

    Spencer the Rover staat nu op de Luisterpaal:

    http://3voor12.vpro.nl/speler/luisterpaal/44751113#luisterpaal.44751113

    Prachtig album, maar ook hier schuurt het zeker niet. Doet me meer denken aan de perfecte popliedjes van The Beach Boys (maar daar hebben we het eerder over gehad; die discussie hoeven we niet over te doen).
    Met andere woorden: urgentie hoeft m.i. niet alleen bepaald te worden door schuren en wringen (hoewel ik daar ook gevoelig voor ben).

Reacties zijn gesloten.